Month: november 2015

Gitaarlessen: de gitaarleraar

Geen gitaarles zonder leraar.  Ook die zoektocht is reeds geruime tijd volop aan de gang.  Het internet afstruinen, allerhande zoekertjessites uitvlooien.  De zoekterm “gitaarlessen volgen” en “gitaarleraar” werden nog nooit zo vaak ingetikt op mijn klaviertje.

Ik zou misschien wel op m’n eigen houtje van start kunnen gaan zoals het me reeds door velen is voorgedaan.
Gezien mijn leeftijd wil ik mezelf echter onnodige frustraties en het daarmee gepaard gaande risico op opgeven besparen en besluit les te volgen.

Eerst dient de keuze gemaakt te worden tussen muziekschool of privé les.  Voor gitaarles werken beide met tablatuur in plaats van notenleer.  Prima, want van notenleer ken ik niets, uitgezonderd hoe een solsleutel er uit ziet.  Notenleer is voor later.  Wikken, wegen, wegen en wikken…. Ik besluit om voor de 1 op 1 methode te gaan: de privé leraar.

Enkele mails later heb ik de gegevens te pakken van 2 leraars.
Eentje stopt een indrukwekkend Curriculum Vitae bij zijn mail.  Hoe verleidelijk het ook is, deze leraar is net iets te hoog gegrepen voor de startende nitwit die ik ben. Een singer-songwriter die o.a. met Clouseau, Viktor Lazlo, Johny Logan, Xander de Buisonnier (Volumia), John Miles en vele anderen heeft samen gewerkt.  Laat ik die maar even achter de hand houden voor later wanneer ik mijn gitaarspel naar een hoger niveau wil tillen.

E. DeVries

E. De Vries

Voorlopig ga ik het bij de tweede leraar houden.  Een leraar uit Antwerpen, afgestudeerd aan de Academie voor Popcultuur onder de vleugels van Sander Sanders en die het geduld wil opbrengen om dit roestig mens gitaar beheersing bij te brengen.

De lessen staan volledig in functie van de behoeftes van de student. Zo goed mogelijk proberen het doel van de leerling te halen is wat primeert. Wil je bijvoorbeeld alleen liedjes wil leren schrijven, dan zal de focus daar gelegd worden.
Tijdens de lessen kunnen de stijlen Jazz, Pop, Blues, Rock, Funk, Soul en Singer-Songwriting behandeld worden.

Op m’n USB-stickje staan reeds enkele songs ter illustratie van wat ik wil bereiken.  Akkoorden, fingerpicking, Travis picking, alles is aanwezig.
Ultieme doelstelling: songs als “Zo Zie Ik Haar Graag”, “Als ik Mijn Ogen Sluit”, “Lady d’Arbanville” en “De Laatste Mooie Dag” ooit vlot mee spelen.

Ja ja, ik weet het: dromen zijn bedrog zeggen ze en een vrouwelijke Mark Knopfler of Slash zal ik nooit worden.  Maar ik ben iemand die hardnekkig vasthou aan mijn dromen. Lang…heel lang. Om niet te zeggen, oneindig.

 

Over vrachtwagens en regenweer

Half zes ’s ochtends.  Het is nog donker wanneer ik in mijn wagen stap om naar mijn werkplek te vertrekken.  Bovendien heeft het de godganse nacht geregend.
Gelukkig is het even ervoor gestopt.  Vreemd genoeg rij ik liever op een besneeuwd wegdek dan wanneer het regent of geregend heeft.  Vraag me niet waarom.

Maar we hebben het niet voor het kiezen en dus vertrek ik. Een klein stukje door de woonwijk en een eindje gewestweg brengen me tot bij de snelweg.  De vrachtwagens zijn op dit uur reeds ruim present.
Ik trap het gaspedaal wat in om me, tussen 2 vrachtwagens in, de snelweg op te manoeuvreren.
Zodra ik kan schuif ik door naar het middelste rijvak en kom op snelheid.  Ik zet de ruitenwissers aan want de vrachtwagens gooien al het regenwater van op het wegdek omhoog.  God, wat heb ik hier een bloedhekel aan.  Je voorruit wordt er zo vies van.  Het lijkt wel of je in de zwaarste regenbui zit en als je dan even moet stoppen, kom je tot de onthutsende vaststelling dat er gewoon geen druppel uit de lucht valt.

Ik vervolg mijn weg. Van snelweg gaat het over naar gewestweg, van gewestweg opnieuw naar snelweg.  Het is ondertussen op de koop toe ook nog eens opnieuw beginnen regenen.
Reeds enkele jaren geldt op Belgische snelwegen een inhaalverbod voor vrachtwagens bij regenval.  Hoevéél regen er moet vallen is onbepaald.  Regen is regen, punt.

Het gros van de vrachtwagenchauffeurs lapt dit verbod echter rigoureus aan z’n laars.  Zodra een voorligger net iets te traag rijdt is dit een startsein voor een vrolijk walsje.  Even het logge gewicht naar links schuiven en dan langzaamaan, beetje bij beetje de voorligger inhalen.  Dit gebeurt uiteraard niet op een minuutje.  Want die collega die wordt ingehaald, reed amper enkele kilometers trager dan de inhaler.

Ondertussen breekt de hel uit voor het “gewone” verkeer.  Vooral voor de pechvogels die achter de inhaler hangen.  Probeer die slak zelf maar eens in te halen terwijl links van je een rits wagens tegen bijna supersonische snelheid je voorbij vliegen.  Supersonisch lijkt het omdat net jij met de beste wil van de wereld niet hoger komt dan je derde versnelling.
Hoe lang je ook je knipperlicht laat gaan, geen enkele van die snelheidsduivels zal zich geroepen voelen stevig af te remmen om jou er tussen te laten.  Waarom zouden ze ook? Om zelf het risico te lopen een achterligger in de kont geramd te krijgen? Niet dus.  Dus blijf je maar hangen, tegen een ontiegelijk trage snelheid van maximaal 70km/h.

In eerste instantie blijf je rustig en hoop je dat het snel voorbij zal zijn. Maar de Zen-toestand maakt al snel plaats voor een zachtjes kokende gemoedstoestand als je gedurende meerdere minuten een volle laag opspattend regenvocht op je voorruit krijgt.  Je ruitenwissers kunnen amper volgen.  Tergend traag kruip je achter de slak vooruit.  In mijn verbeelding zie ik die chauffeur dan achter zijn stuur, tong half uit de mond, krampachtig het gaspedaal induwend, zich afzettend tegen het stuurwiel alsof hij daarmee het gaspedaal nog net iets meer kan induwen.  Metertje voor metertje schuift hij “de trage” voorbij.
Ondertussen maak je je de bemerking waarom Verkeersveiligheid hier in godsnaam niet wat strenger tegen optreedt.  Ja, als jij het voor het zeggen had, dan… Zeker weten! Want geef nu toe: er wordt niet echt aan gewerkt om het verbod gerespecteerd te laten worden.

En dan zie je rechts van je het verlossende geknipper met de grootlichten.  Het ultieme moment is aangekomen: de snelle inhaler is ver genoeg vooruit geschoven om opnieuw zijn plaats in te nemen op het rechtse rijvak.

De ergernis is voorbij.  Je ruitenwissers kunnen af en je kan opnieuw gewoon gaan rijden.  Je ziet het landschap opnieuw verder schuiven in plaats van te stagneren.  Je rijdt warempel aan een normale snelheid.  Voor even toch. Tot….

 

 

 

Korte gedachte: Samenhorigheid

towerMeer dan ooit heeft de wereld nood aan samenhorigheid. De gebeurtenissen van vrijdag 13 november maken dit pijnlijk duidelijk.
Ik lach om de oproepen tot bidden die de wereld rondgaan.  Alsof bidden gaat helpen om dit te laten verdwijnen.  Hier is wat anders nodig.  Wat? Ik weet het niet.  Alleszins geen vergelding; geen wraakacties.  Dàt is wat ze net willen. Ze willen het volk raken.  Ze willen het volk bang maken.  Het werkt.

Ik maak me boos om de kortzichtige veralgemening van sommige mensen die beweren dat dit de schuld van de Islam.
Islam en ISIS zijn niet hetzelfde.  Radicalisme leeft niet enkel onder de Islam.  Elke religie kent dit fenomeen.  Elke religie veroordeelt radicalisme. Zo ook de Islam.

Anderen wijzen dan weer richting de vluchtelingen.  Zij zouden de oorzaak hiervan zijn.  Dus sluiten die grenzen!
Ja, er kunnen terroristen tussen de vluchtelingen zitten.  Nee, vluchtelingen zijn geen terroristen.  Men mag niet alle vluchtelingen aan hun lot overlaten omwille van de enkelen die de vluchtelingenstroom gebruiken als een Paard van Troje!
Vluchtelingen veroorzaken geen aanslagen.  Aanslagen veroorzaken vluchtelingen.

We zijn bang want wij zijn dit niet gewend.  Wij niet.  De vluchtelingen daarentegen… Dit is maar een fractie van wat zij ontvlucht zijn.
Misschien kunnen we heel even trachten hun angsten te begrijpen.
Misschien kunnen we met z’n allen heel even proberen wat meer empathie aan boord te leggen.

Het zal niet eenvoudig zijn dit monster te verdrijven en de rust terug te laten keren.  Samenhorigheid is een begin.  Samenhorigheid met elk slachtoffer.
Van overal…

 

 

Het lastige leesteken

interpunctie-TriggerTekstKomma’s en punten, spaties en hoofdletters, uitroeptekens,..
Zonder heb je eigenlijk geen tekst. Zonder heb je enkel maar een aaneenschakeling van woorden in een bepaalde volgorde doch die niet noodzakelijk weergeven wat wordt bedoeld.

Interpunctie is belangrijk. Correcte interpunctie is noodzakelijk.

Zonder spaties gaat de verbeelding van de lezer onstuitbaar aan het werk. En dat is niet altijd een goede zaak, geloof me.

Wil je een voorbeeld? Hier gaan we

“Depenisvanjezus”

Wedden dat het gros van de lezers dit spontaan als “de penis van jezus” lezen?
Een enkeling zal het als “de penis van je zus” lezen.
Terwijl er echt wel “de pen is van je zus” bedoeld werd.

Nog eentje?

– Hij zat op haar schoot, en rustte uit
– Hij zat op haar, schoot en rustte uit

Een wereld van verschil, niet? Vooral voor haar, het arme kind.

Hoofdletters?

– I helped my uncle Jack off a horse
– I helped my uncle jack off a horse

Het arme paard kwam maar met moeite bij nadat ze met hem klaar waren

Interpunctie is echt wel van belang als men wil dat de boodschap correct overkomt.
Denken we er samen aan wanneer we volgende keer een prozaatje neerpennen?