Month: januari 2016

Als het hart breekt

gebroken-hart-1373De buurvrouw is zichzelf niet de laatste tijd.  Ze loopt er afwezig bij, ziet niemand, reageert op niets. Alsof de wereld rondom haar onbestaand is.  Vanachter het gordijn sla ik haar gade.

Ik maak me zorgen om haar sinds ze me haar verhaal heeft gedaan.  Ze moest het aan iemand kwijt: haar ideale echtgenoot is eigenlijk enkel nog op papier met haar getrouwd.
Toch bleef ze hem trouw, zoals het een goede echtgenote betaamt.  Op het randje van het naïeve af bleef ze de hoop koesteren dat het allemaal zou terug komen en de voorbije jaren niet meer dan een slechte droom zouden blijken te zijn.

Tot de dag dat hij in haar leven kwam.  Hij, de attente vlotte Brit.  Groot, blauwe ogen, stevige schouders, een zalige glimlach en vrijgezel.  Eerst was het een werkrelatie.  Het klikte en al snel kreeg het een meer persoonlijke tint en nog even later ontmoetten ze elkaar voor het eerst echt.  Onschuldig, zonder bijbedoelingen gingen ze samen iets eten, naar de bioscoop, iets drinken.  Meerdere keren.  Hij haalde het beste in haar naar boven, deed haar inzien dat ze beter verdiende dan wat ze had en kreeg.  Ze verging van de gevoelens voor hem maar ze ging niet weg bij haar man.  Er zal wel een gefundeerde reden zijn waarom ze bij hem blijft.  En ze zweeg haar gevoelens voor hem dood.

Op een dag bezorgde hij haar de schok van haar leven.  Een foto.  Hij had een nieuwe vriendin.  De schok brak haar hart in stukken. Ze gingen niet meer samen op stap, hun emails werden minder persoonlijk en kregen opnieuw een meer professionele tint.  Dagdagelijks wel, ook al was er niets werkgerelateerde te bespreken.  Ze deed haar best hem te vergeten.  Na verloop van tijd bleek het haar ook nog te lukken.  Ze dacht amper aan hem tijdens de vakantieperiode.

Het einde van het jaar kwam als een godsgeschenk.  Zij had vrij, hij beëindigde zijn opdracht bij het partnerbedrijf.  Ze had zich voorgenomen zich te beperken tot de onontkoombare momenten om hem een berichtje te sturen.  Nieuwjaarswensen, zijn verjaardag… daar kon ze niet onderuit als ze de minimale wellevendheid aan boord wou blijven leggen.  Maar daar zou het ook bij blijven.

Dat was buiten hem gerekend.  Drie weken geleden begon hij haar opnieuw te contacteren.  Ze kreeg opnieuw dagelijks berichtjes van hem.  Ze snapte er niks van.  Zijn Facebookpagina maakte echter alles duidelijk zonder ook maar één woord. Ze kende hem genoeg om het direct te snappen.  Het was uit met zijn vriendin.  Heel even dacht ze terug aan vorig jaar, aan de gevoelens.  En de gevoelens voor hem bleven weg deze keer.  Ze blijft, om god weet welke reden, bij haar man.  Voorlopig.  Ooit vraag ik haar wel waarom ze blijft.

Hoe lang gaat ze dit nog volhouden, hoe lang gaat het duren voor ze eraan kapot gaat?  Ze lijkt sterk.  Is ze zo sterk? Ik sla haar gade en maak me zorgen om haar.  Ze hunkert naar liefde en genegenheid.  Naar het geborgen gevoel van iemand die echt om haar geeft, die het neemt zoals het is en haar er in steunt.  Ik, ik kan er enkel maar zijn voor haar wanneer ze haar hart wil luchten.  Want als het hart breekt heeft iedereen een schouder nodig om op uit te huilen.

*elke overeenkomst met bestaande personen of gebeurtenissen is louter toevallig*

 

Achter gesloten deuren

woonhuizenElke buurt heeft zijn bewoners.  En elke bewoner laat zich van zijn of haar beste kant zien naar de buitenwereld toe.  Zo is er de ideale echtgenoot en zijn werkende vrouw.  De buurman, steevast gehuld in het perfect zittende maatpak.  De overburen die de rust zelve zijn.  En nog vele anderen…

Maar alle bewoners leven achter gesloten deuren.  Die gesloten deuren verbergen het ware leven van de bewoners.

De ideale echtgenoot is al lang geen ideale echtgenoot of minaar meer voor zijn vrouw, maar slechts een echtgenoot op papier die binnenshuis met zijn vrouw omgaat als ware ze een kamergenote of zijn zus waar hij mee samen leeft.  Dit is al jaren zo.  Bijna zes, om precies te zijn.  Al sinds hij besloot niet meer te gaan werken.
Zij, zijn werkende vrouw, had maanden lang verboden gevoelens verborgen voor een ander, terwijl ze glimlacht naar haar eigen man en onhoorbaar zucht wanneer hij zich nog maar eens van haar afzondert.  Ze kunnen perfect naast mekaar leven in hun woning.  Hij boven, zij beneden.  Elk hun eigen leventje, elk hun eigen ding. Het enige moment dat ze nog samen doorbrengen is etenstijd en af en toe een televisieprogramma dat ze samen bekijken.  Hij voelt zich goed zo, ’t is goed zoals het is.  Zij is ongelukkig tot de zesde macht.  Tot ze naar buiten stappen.  Dan zijn ze een ideaal paar.  Waarom ze niet weggaat bij hem? Dat weten enkel zij en hij.  Er zal wel een gefundeerde reden zijn.

De buurman in zijn maatpak met zijn glimmend nieuwe BMW.  Zijn maatpak is een farce, zijn BMW een rad voor het ogen.  Maar wie goed kijkt door het zijraampje ontdekt dat, achter zijn gesloten deur, hij met tuinmeubels in de woonkamer leeft, zijn bed een matras is op de vloer in diezelfde woonkamer.  Nooit komt er iemand over de vloer.  Iemand die aanbelt raakt nooit verder dan de voordeur die enkel dan opengaat. Hij gaat steeds op bezoek.  In een maatpak en met zijn BMW.

De overbuurman en zijn vrouw zijn het rustigste paar uit de straat.  Tot mijnheer de overbuurman zijn masker iets te snel laat vallen en een stukje van zijn ware aard openbaart wanneer overbuurvrouw de garagepoort niet snel genoeg opent en hij zelf uit zijn boemboemcar moet stappen.  Met veel moeite blijft de garagepoort in de geleiders.  Haar fietsje, wat zij veronderstelt wordt uit de weg te zetten voor ze de garagepoort opent, wordt brutaal in een andere hoek gepleurd.  Sissend roept hij haar toe dat ze volgende keer haar luie kont sneller moet reppen.  Zij zwijgt en glimlacht. Een façade.  Hij rijdt zijn wagen naar binnen en zonder woorden sluit ze de garagepoort achter hem.  Maar niet voor ze nog even met een glimlach een blik de straat in werpt.  Even kijkend of niemand per ongeluk het schouwspel heeft gezien.

Ja, elke buurt heeft haar bewoners.  Alle bewoners hebben een beeld van mekaar en doen zelf al het mogelijke om zichzelf goed af te schilderen naar de buitenwereld toe.  Maar achter de gesloten deuren leven ze hun niet zo ideale leventje verder en proberen er het beste van te maken.

*elke overeenkomst met bestaande personen of gebeurtenissen is louter toevallig*

 

Nieuwjaarszoenen

Nieuwjaarszoenen

Ik houd van de eindejaarsfestiviteiten.  De lichtjes in de straten, de klingelende belletjes in kerstmuziek, ik laat me dit alles met plezier welgevallen.  Het aftelmoment van Oud naar Nieuw laat steevast een ik-voel-me-goed-moment in me opborrelen.
De daaropvolgende dagen ontspint zich echter iets wat ik als een vorm van milde horror ervaar: de Nieuwjaarszoenen.

Het hoort dat je iedereen het allerbeste voor het Nieuwe jaar wenst.  En dat wens je letterlijk: “Beste wensen”.  Of anders wat? Welke wensen? Wat houden die “beste” wensen in? Moet elk invullen wat die wil?
Ik wijk af…
De wensen gaan in België steevast gepaard met drie zoenen.  Laat het nou net die drie zoenen zijn waar ik in de meeste gevallen koude rillingen van krijg.  De familiezoenen neem je er gewoon bij.  Maar die Nieuwjaarszoenen op de werkvloer… Als ik die kan ontwijken zal ik dat ook doen.
Uiteraard zijn er altijd uitzonderingen.  Die van de beste vriendin-collega of van de leuke beste-homo-vriend-medewerker ontvang ik met plezier.
En dan heb je ook nog die van de vlotte-knappe-bijna-veertiger met getaande huid, zalige glimlach en donkerbruine ogen die wanneer hij naast je staat steeds zachtjes zijn hand over je rug laat gaan om ze in je taille te leggen en je even lachend dichter naar zich toe te trekken.  Die, die mag wel 10 keer per dag het beste wensen en liefst ook elke dag van januari.  Wat zeg ik? Het ganse jaar door potjandorie!
Maar dan zijn er andere….

Gewoonlijk zou je verwachten dat iemand gewoon de arm strekt, je de hand reikt en heel beleefd drie zachtklinkende zoenen in de lucht naast jouw wang “neerpoot”.  Dàt zou nog normaal en accepteerbaar zijn op de werkvloer.  Dat is echter een werkvloer in Utopia.

Om te beginnen is er de kleine, onverzorgd overkomende afdelingsleider.   Al wanneer hij naar jou komt toe gekwakkeld slik je even onopvallend je afgrijzen weg als je ziet hoe zijn blote tonnetjesbuik inclusief grijs buikhaar vanonder zijn veel te korte T-shirt komt blubberen.  Vol enthousiasme steekt hij beide armen naar je uit, grijpt je hand, trekt je dichterbij en knalt hij de eerste van drie luid klinkende zoenen naast je oor neer.  Zijn klamme gezicht kleeft bijna tegen het jouwe en  het scheelt niet veel of je voelt een tong in je oor draaien.  “Snel snel nummer twee en drie” is het enige wat door je hoofd schiet terwijl je je adem inhoudt en je ogen stijf dicht knijpt.  Als die derde dan neergepoot is slaak je in alle stilte een zucht van verlichting en maak je je klaar voor de volgende aanval.

Die van de uitrollende collega.  Zijn Nieuwjaarszoenen zijn altijd zo…verpletterend.
Met de ene hand neemt hij je bovenarm vast terwijl hij zijn andere arm om je schouders heen legt en je zo dicht tegen zich aan trekt dat je neus willens nillens begraven wordt in het eeuwige flanellen ruitjeshemd.  Je kan maar amper ademhalen als hij zich over je heen buigt om met volle lippen rechts, links, rechts de zoenen op je wangen te planten. Als je dacht dat het daarmee voorbij was, vergeet het.  Hij blijft je gewoon in die houding vasthouden terwijl hij mondeling alle mogelijke wensen voor je uit: veel geluk, een goede gezondheid, winnen met de lotto en noem maar op.  Schaapachtig lach je even en probeer je op zijn minst een beetje achterover te buigen om een minimale afstand te verkrijgen tussen jouw gezicht en het zijne.  Je bent blij als de volgende vrouw in zijn gezichtsveld opduikt zodat hij zijn focus naar haar verlegt en jou los laat.  Niet zo fair, maar wanneer het op overleven aankomt is het elk voor zichzelf.

Vervolgens moet je nog de vrouwelijke collega met gebrek aan mondhygiëne confronteren.  ’t Is een superlieve meid. Echt waar.  Maar je mag echt niet te kort bij haar komen.  Doe je dat toch, dan is het kiezen tussen adem inhouden of vergaan.  De drie-zoenen-tijdspanne is gelukkig maar kort.  Tijdens het gezelligheidsbabbeltje achteraf doe je gewoon een stapje of twee achteruit en je bent er door.  Het enige wat je dan nog rest is trachten niet te veel naar de mond te kijken wanneer ze breeduit lacht tijdens haar verhalen over hoe ze Kerst en Oudejaarsavond heeft doorgebracht met een nieuwe vlam.

Het grappige van de zaak is dat er die dagen mensen langskomen die je anders zelden of nooit ziet.  Maar die dag zijn ze er als de kippen bij.  Of anders reiken ze je steeds de hand maar net die ene dag: zoenen moet.

Het makkelijkste deel in dit zoenenverhaal? Het Islamietenvolkje.  Geen van hen die je tracht te overdonderen met al dat gezoen.  Gewoon een ferme handdruk en een uiting van veel geluk en alles wat je hartje beheert met de linkerhand op het hart.  Eenvoudig, hartig en welgemeend.

We hebben de beproeving weeral overleefd. We kunnen de komende 366 dagen opnieuw rustig ademhalen.  Die paar enkelingen die de volgende dagen nog moeten komen zijn nu een piece of cake.  Want nu zijn we voorbereid, getraind en geïmmuniseerd.

Ik wens jullie allen een gezond en gelukkig Nieuwjaar en geef ieder van jullie drie Nieuwjaarszoenen, naast de wang in de lucht.

 

2015: we hebben het weer gehad

2015 is wat het is: een herinnering, Voltooid Verleden Tijd.  De rit is voorbij.
Aan het eind van deze reis neem ik even de tijd om enkele het gebeurtenissen te overlopen.

Werkgerelateerd  was 2015 een hectisch jaar.  Van een energieke partner-medewerker naar een “uitrollende” collega met daar tussenin een berg werk ter hoogte van de Matterhorn en in combinatie met onderbemanning.  We gaan van de ene over naar de andere en laten de berg tussenin maar voor wat het is.

De Engelse energiekeling sleurde me een gans jaar mee in zijn project.  Het gebeurde automatisch: de klik was er, de zienswijze gelijklopend en bats, we waren vertrokken.  Zonder woorden, zonder afspraken, van op afstand.  Als vanzelf.  Het werd een ware rollercoaster bovenop het gewone dagdagelijks werk.  Rekening houden met zero-tolerance klanten, on-site tech-teams, weersomstandigheden, voorraden – of eerder ontbrekende voorraden, afroepen,… Herplannen, uitstellen, afstellen,… Om soms gek van te worden, maar we zijn erin geslaagd.
De partner-medewerker kan in schoonheid zijn consultancy opdracht afsluiten. Het aantal keren dat ik “my star”, “super trooper” en “my oracle” werd genoemd zijn niet te tellen.
We hebben elkaar een paar keer ontmoet.  Een hapje, drankje, bioscoopje.
Ik zal hem missen, “the bloke, the dude, the chap from Chelmsford – Essex”.  I hope we’ll meet again.

De uitrollende collega is een geval apart.  Functie: Expert.  Daarnaast: Opa.  Uitrollend: over 10 jaar komt hij op pensioengerechtigde leeftijd.  Hij zou rechterhand van onze teamleader moeten zijn èn mijn collega en mezelf ondersteunen.  Taken van ons overnemen waar wij geen tijd aan kunnen spenderen.  Zou… De functie die hij met hart en ziel uitoefent is die van opa.  2015 was zijn jaar.  Het jaar waarin hij schitterde door afwezigheid als collega.  Het jaar waarin wij hem ondersteunden, onze vakantie lieten vallen voor hem.  Moet kunnen. ’t Mag niet, maar ’t bleef duren.  De hamvraag: hoe zal het ons vergaan in 2016?

Maar 2015 was zoveel meer waar bovenstaande euveltjes totaal in het niets bij vervallen.
De wereld daarbuiten bulkte van gebeurtenissen die het jaar voor altijd zullen tekenen.

Beginnend met wat nog vers in ons collectief geheugen ligt: de aanslagen in Parijs.
Iedereen was Charlie en “Bataclan” rolde over ieders lippen.  De draaischijf waar het veroorzakend addergebroed vandaan kwam bleek Sint-Jans Molenbeek te zijn.  De deelgemeente van onze hoofdstad werd bestempeld als hèt terroristenbroeinest bij uitstek. Een beschamend moment voor alle Belgen.
Aan terroristen geen gebrek in 2015.  Het waren drukke dagen voor de anti-terreurcel van de Belgische Federale Politie.

Er was ook Brexit en Grexit. Het klinkt bijna als een gekke tweeling.  De eerste was een geval van vrije wil, de tweede bijna geforceerd. Bijna, want Premier Tsipras wist de finale dans te ontspringen door toch maar mee te stappen in het Brusselse verhaal en daarbovenop ook nog eens de verkiezingen te winnen.
Exit Grexit. Voorlopig.

Er was Merkel, de moeder der vluchtelingen. De “Kanzlerin der freien Welt” zoals het zo mooi in het Duits klinkt. Frau Merkel verdiende toen zeker de titel “Vrouw van het Jaar”.  Dankzij haar bijdrage escaleerde het Oekraïne verhaal niet nodeloos.  Jammer genoeg stond ze nogal alleen in haar hoekje en is de welwillendheid sterk getemperd.

En dan had je ook nog Donald.  Ik houd m’n hart vast voor wat we van hem mogen verwachten in 2016.  Hij meet zich alvast een imago van jewelste aan.  Of dit positief of negatief is laat ik aan elk van jullie over.  Ikzelf hoop dat hij snel weer uit beeld zal zijn.  Ik zie dit heerschap echt niet als Obama-opvolger.

Er was het sjoemelsoftware-schandaal van Volkswagen alias “Dieselgate” en onze eigen Doel 1 en 2, die tot 2025 actief mogen blijven.  De scheurtjes van  Doel 3 en Tihange 2? Die bleken plots geen probleem meer te zijn. Een nucleaire dreiging die uitkomt van je eigen regering:  je moet het er maar mee doen.

3zebraEr zijn uiteraard nog een rits andere gebeurtenissen, maar ze allemaal aan bod laten komen zou van dit stuk een boek maken.  Ik sluit liever af met een vrolijke noot van eigen bodem: de zebra’s van Vilvoorde.
Op 17 november besloten 3 zebra’s te ontsnappen uit een ranch en een stapje in de wereld van Vilvoorde te zetten.  Jawel, datzelfde Vilvoorde van Hans Bonte.  Er dient geen link met Syriëstrijders gezocht te worden deze keer.  Maar deze burgemeester hoeft niet altijd onder een negatieve noot in de schijnwerpers komen te staan.  Vandaar….

2015, het was me het jaartje wel.
2016 is jong en maagdelijk.
Alles kan gebeuren.
Laat ons er samen wat van maken.