Month: maart 2016

23 maart 2016 – Wij staan op!

balls

De lange trage dag van gisteren zindert nog na tot in het diepste van mijn vezels.  Beelden staan op mijn netvlies gebrand, impulsen schieten door mijn hoofd.

We werden geraakt in de kern van ons wezen, in het diepste van ons hart. Verscheurd. Opengereten door de klauw van een rottend stinkend gezwel.

Geroofde vrijheid. Verkrachte onschuld. Levens ontnomen door verdomde zelfverklaarde rechters! “In naam van God”…

Als zondaars werden we op onze knieën gedwongen, de loop van het geweer in onze nek geplaatst. Afgemaakt als runderen.
De achterblijvers vallen huilend op de knieën.  Rivieren van tranen om het verlies.

Maar vooral woede! Woede om het onrecht!
Niet enkel het onrecht dat ons nu werd aangedaan. Ook om het onrecht van 9.11, 13 november en alle andere data.
Woede… De woede raast, tiert door mijn lichaam, mijn geest, mijn ziel.

Ze drukken me op het hart niet naar Brussel te komen vandaag. Ver weg te blijven. Te kiezen voor het leven.

Maar ik weiger. Ik weiger me gewonnen te geven. Ik weiger me te laten leven door angst. Ik weiger me te verstoppen in een klein hoekje.
Ik weiger om niet op te staan. En ik KIES voor het leven!
Door op te staan.
Door op te staan om half 5, me klaar te maken en in mijn auto te stappen. Door richting Brussel te rijden. Hièr moet ik zijn vandaag. Net als gisteren.
Hier moet ik godverdomme zijn vandaag en nergens anders !!

Want ik sta op. Samen met de anderen. We staan op en zetten de eerste kleine stap voorwaarts. De eerste voor de tweede. De tweede voor de derde….
We breken niet.  We zijn veerkrachtig.

Ik sta op.

WIJ staan op ! SAMEN !!
Want wij zijn Belgen.  Oude Belgen!!
Wij vechten!

WIJ ZIJN STERK !!!!!!
 

 

Wat als…

What_ifIn de loop van ons leven maken we een berg keuzes.  Keuzes die direct of indirect het verdere verloop van datzelfde leven kunnen beïnvloeden.  Keuzes waar we soms tevreden over zijn achteraf, maar soms ook spijt van hebben.
We kunnen ze niet ongedaan maken en moeten er mee verder.  Hoe makkelijk of moeilijk het soms ook is.

We vragen ons soms af wat er zou gebeurd zijn als…
Wat als we ons nièt hadden geregistreerd op die bepaalde site?
Wat als we nièt hadden gereageerd op die ene persoon?
Wat als we nièt naar een bepaalde afspraak waren geweest?
Dan waren we misschien nooit…
Wat als…

Wat als… Vraagtekens dwalen door ons hoofd. Willen we wel weten wat er zou geweest zijn als?
Kúnnen we ooit weten wat als….

Soms hebben we spijt van gemaakte keuzes.  Wanneer deze achteraf gevolgen blijken te hebben die niet zo goed in ons leven passen.   We zouden ze dan liefst ongedaan maken.  Maar als toen die ene keuze niet gemaakt was, dan waren we wellicht niet in staat geweest achteraf die andere keuze te maken die wèl goed was.
Die ene, naar ons gevoel foute keuze, moeten we verder meenemen.  Nutteloos erover te rouwen.
De gevolgen aanpakken is het enige wat we kunnen doen.  Resoluut.  En dan verder gaan.  Verder gaan met ons leven.
Niet blijven stilstaan en denken “wat als….”

 

 

Het D-T (struikel)blok

vindtIk houd van taal. Ik houd van talen.  Of het nu om het verleidelijk elegante Frans gaat, met-2-voeten-stevig-in-de-grond-staand Engels of de platgekauwde Amerikaanse variant: taal boeit me.
Uitdrukkingen, gezegden, vertalingen: het is altijd een waar festijn om er nieuwe te leren.  Het gros van mijn collega’s Franstalig (lees “Waals”) zijnde gaat er bijna geen dag voorbij of ik leer een nieuwe kleine Franse finesse.
Van mijn eigen moedertaal, het Nederlands, houd ik nog het meest.

Tot mijn grote schaamte moet ik echter bekennen dat diezelfde geliefde moedertaal zorgt voor een immens struikelblok.  En het is er eentje waar ik me écht ongelooflijk voor schaam.
Ik ben namelijk één van de vele D-T-DT analfabeten.  Altijd al geweest.  Schandelijk gewoon.
Om mezelf enigszins de verplichten er bewust mee bezig te zijn heb ik de autocorrectie functie van mijn laptop afgezet.  Regelmatig zie ik een lieve hulpvaardige waarschuwing van mijn gesprekspartner wiens forte het wel is, verschijnen onder de vorm van “(-t +d)” of “(-d +t)”.   Waarop ik op mijn beurt dan weer eens naarstig op zoek ga naar “dé” fout.  En dan zie ik het uiteraard.  Soms heb ik geluk en zie ik het zelf al van zodra ik nog maar de enter-key heb aangeslagen. Dan voel ik me heel eventjes een beetje beter want “ik had het zelf al door”.

De schaamte te groot zijnde heb ik besloten er wat aan te gaan doen en liever gisteren dan vandaag nog.  Ik wil deze schaamte niet met me mee blijven dragen.  Het mag gewoon niet kunnen dat ik als rasechte Vlaamse mezelf te schande maak met deze steeds wederkerende fout waar de kinderen in het lager onderwijs zo hard op oefenen.  Als een goede leerlinge ga ik op zoek naar een eenvoudige en volledige uitleg voor de dt-regels voor de tegenwoordige tijd.  Werk aan de winkel.

Ik kan me niet inbeelden dat ik de enige ben met dit probleem.  Voel jij ook de behoefte tot het bijschaven van je kennis aangaande de DT-regels? Je kan ze hier terug vinden.
Oefeningen zijn massaal via Google te lokaliseren.

Succes!

DT