Month: april 2016

Ochtendrust

OchtendrustIk ben een nachtmens.  Het liefst zou ik dagelijks laat op de namiddag wakker worden. Nog net op tijd om de broodnodige boodschappen te doen.  Dàn pas zou mijn dag echt beginnen.  Om dan weer te eindigen ergens midden in de nacht, vroeg op de ochtend.

Mijn dagelijkse bezigheden vereisen echter anders en dwingen me in het daglevenkeurslijf.
Ik moet opstaan om half vijf – ’s òchtends!
Nu ja, moeten… Ik bepaal het uiteindelijk wel zelf omdat ik graag op tijd op mijn werk ben zodat ik, “evidentelijk”, ook opnieuw op tijd weer thuis ben en nog wat aan de avond te hebben.
Dit maakt dat ik door de week toch niet te laat naar bed ga.  Een uur of één ’s ochtends (’s nachts?) is door de band genomen “mijn uur”.  Tegen het weekend aan kom ik in mijn element.  Dàn pas kan ik naar bed gaan zoals het me het best af gaat.  Een stuk in de nacht, wanneer anderen bijna weer gaan opstaan.  Dàn zou ik kunnen uitslapen en heel even mijn geliefde ritme adopteren.  Ik zeg zoù… Want dat is uiteraard buiten de buren gerekend.

De buren…Stuk voor stuk zijn het héle lieve mensen.  En behulpzaam.
Echter, er zijn momenten dat ik ze zou verwensen!  Momenten dat het slechte in me naar boven zou komen en ik zou transformeren in een vloeken krijsend demonisch schepsel.  Wanneer ze beslissen om hun immense “pelouse” te maaien bijvoorbeeld.  Met de zitmaaier die zoveel lawaai maakt dat je amper jezelf hoort ademen.  Wanneer ze de elektrische heggenschaar bovenhalen om de haag rond diezelfde immense grasmat te scheren en tot op de millimeter gelijk te zetten over de gehele lengte.  Wanneer ze vinden dat het geschikte moment is aangebroken om terras en alle accessoires tot in de naadjes schoon te maken met de hogedrukreiniger.
Op zich geen probleem zou je zeggen, ware het niet dat voor elk van deze taken hèt geschikte moment uiteraard ergens op een zaterdagochtend rond acht uur blijkt te zijn.  Wanneer ìk nog wat wil slapen!! Mijn rust is heilig!
Want zìj liggen nog in bed wanneer ìk door de week opsta.  Zìj genieten van hun pensioen en het daarbij horende leefritme.  Zìj gaan ook met de kippen op stok door de week.  God weet waarom! Want ze kunnen toch uitslapen.

Ik bèn eigenlijk geen wraakzuchtig mens.  Ik ben géén demonisch schepsel dat iemand naar de hel vervloekt.   Ik toon respect voor mijn medemens.  Gedwee onderga ik het allemaal en sleur me verder tot wanneer ik eens een nachtje uit huis ben en wèl kan uitslapen genietend van de stilte, de ochtendrust.

Ondertussen speelt het idee wèl in mijn hoofd:  ooit neem ik wel eens weerwraak.  Dan start ik de motor van mijn wagen en blijk alsnog iets belangrijks vergeten te zijn in huis waardoor mijn wagen onnodig lang blijft draaien.  Of ik stap in en duw “per ongeluk” op mijn toeter.  Gewoon lekker lang.