Month: juni 2016

Jij

Aan die ene die er in slaagde me te kraken.

youbrokeme

Je liet me geloven dat ik de wereld was voor je.  Ik geloofde het.  Al snel bleek dit niet zo te zijn.
Je had je kantjes, “online bezigheden” zal ik ze noemen, waar ik het moeilijk mee had.  Je liet me geloven dat mijn reactie abnormaal was.  Met wie ik het ook besprak, er werd me op het hart gedrukt dat mijn reactie nìet abnormaal was.  Maar jij bleef volhouden.  En ik begon wat aan mezelf te twijfelen.

De bezigheden werden intensiever, mijn twijfel groeide steeds meer.  Steeds ik je ermee confronteerde draaide je de feiten dermate dat ik me uiteindelijk schuldig ging voelen.  En je kon weer even door.
Tot de dag kwam dat ik het niet meer pikte en je voor de keuze stelde : je bezigheden of ik.  Je koos voor mij.  Dat had je beter niet gedaan.

Je bezigheden bleven toen achterwege, alles kwam op het goede spoor en uiteindelijk trouwden we.  Maar je ontpopte je al snel tot een waar kruidje-roer-me-niet.  Raad aanzag je als kritiek, je reageerde boos en sloot je af van me.  Kritiek van jou moest ik te pas en te onpas slikken.  Een reactie van mij resulteerde dan weer in een boze reactie en je sloot je nog meer af.  De eerste stap tot goedmaken zette je nooit.  Een verontschuldiging heb ik nooit uit je mond horen rollen.  Want steeds was ìk fout, steeds was het mìjn schuld.  En ik ging weer meer aan mezelf twijfelen.  Ik trok mezelf terug in mijn schulp waar ik me veilig voelde en leerde te zwijgen wanneer je me weer eens verwijten naar mijn hoofd slingerde.

Fysieke aandacht heb je me nooit meer gegeven zoals je me die heel even in het begin gaf.  Je had er wèl een uitleg voor.  Je gebruik van anabole steroïden als jonge snaak van twintig zouden aan de basis gelegen hebben van je lage libido.  Bla bla bla… Wist ik veel.  Tot ik zelf op zoek ging naar informatie en tot de vaststelling kwam dat dat, op je veertigste, helemààl niet meer het gevolg kòn zijn.  Ik maakte de fout je met mijn bevindingen te confronteren.  Ja, de fout.  Want opnieuw was het resultaat hetzelfde.  Jij wist het wel, ik had er geen benul van.  Wie was ìk wel om jou te wijzen op iets wat ìk dacht dat niet kon terwijl jìj de kenner was?!  En had ik er ook misschien even aan gedacht dat je je misschien ook niet meer aangetrokken voelde tot mij? Dat het misschien aan mij, aan mìjn lichaam lag? BAM! Je slaagde er in één luttele seconde in mijn zelfvertrouwen als vrouw tot een minimum te herleiden.

Nog enkele keren heb je “een poging” gedaan zoals je het zelf noemde.  De periodes tussen die pogingen waren tergend lang.  Zes maand, een jaar,… Liefdevol waren ze niet te noemen.  Het kon ook moeilijk anders.  Je was opnieuw gestart met je online “bezigheden”.  Dààr kon je je in uitleven, dààr vond je vrouwen die je wèl aantrokken.  Jonge, mooie vrouwen.  Vrouwen met het perfecte lichaam.  Héél wat anders dan ik zelf (jouw woorden).  Eerlijkheidshalve moet ik het zeggen: je hebt het nooit tot een fysieke ontmoeting gebracht.  Steeds bleef het bij online contacten.  Gelukkig.  Mijn oprechte dank daarvoor.  Ik verbaas er mezelf over dat ik je nu hier nog voor dank ook.  Mijn zelfvertrouwen? Dat zakte een pak onder nul.  Het zit nòg altijd onder nul.

De eenzijdige beslissingen die je nam zijn ontelbaar.   Want jij was de man, jij had dat recht.  Steeds werd ik voor een voldongen feit gezet. Je besloot eenzijdig dat je zou stoppen met werken.  Mìjn loon was wel voldoende om van te leven.  Jij kon wel wat anders met je leven dan vroeg opstaan, gaan werken en je mond houden voor een baas.  Als “tegendienst” zorgde je voor het avondmaal, de boodschappen en hield het huis schoon.  Echter nooit zonder de nodige verwijten als ik, wééral eens, een paar schoenen niet in de kast had opgeborgen of per ongeluk een papier op de salontafel of waar dan ook had laten liggen.  Ik kon je maar beter niet als huismeid beschouwen! Want dàt zou helemaal niet goed komen.  Als dàt het geval was, dan kon ik het zelf maar beter doen.  En ik zweeg.  Ik zweeg om de lieve vrede.  Want dàt had ik ondertussen geleerd: zwijgen.

Je kon doen en zeggen wat je wou vanaf dat moment.  Je wist toch dat er geen weerwerk meer zou komen.  Want je wist dat ik een grondige hekel heb aan ruzie en gekibbel.  Fysiek liet je me nu ook volledig links liggen.  We leefden als broer en zus naast mekaar.  Een term die je boos maakte toen ik je er 5 jaar later op wees en liet weten dat het zo niet meer kon verder gaan.  Sindsdien ging het enkel maar berg af.  Nog meer dan voorheen.  Het was mijn schuld, volgens jou.  Mijn schuld omdat ik uitgesproken had dat ik het zat was, dat ik niet meer kon leven op de wijze waarop we ons leven leefden.  Mijn schuld dat ons huwelijk kapot is gegaan en volledig voorbij is.  Want ik had het nooit mogen uiten.

Jij, jij hebt me gekraakt en gebroken, je hebt me mijn eigenwaarde ontnomen, mijn zelfvertrouwen doen verliezen.
Ik moet nu vechten om dat alles terug te vinden. Ik gà knokken om terug te komen.  Zonder jou maar meer dan ooit zal ik er op een dag weer staan.  En jij zal me nièt meer kraken of breken, want ik ga dòòr zònder jou!

Jij…Dank je voor niets!