Month: juli 2016

De Bucket List

0igloo-village-finland-northern-lightsIk weet niet waarom, maar de laatste paar weken heb ik het hoofd vol van dingen die ik zeker nog wil doen vooraleer “er vandoor te gaan”.  Tot recent had ik wel dromen, maar niet in die mate dat ik ze als must aanzag.  Tot enige tijd geleden.  Het vreemde is dat de oorzaak van het opmaken van deze bucket list niet een heengaan in mijn omgeving is, maar een kwetsend bericht van een kennis.

Ik weet het: er is helemaal niets logisch aan de situatie.  Maar spreek me maar niet tegen.  Ik heb het in mijn hoofd en ben vastbesloten: ik begin mijn bucket list op te maken en aan de punten erop te werken.
Het is niet eens zo een lange lijst en zodra de haalbare wensen erop aangevinkt staan mag het wat mij betreft stoppen.  Ik besef dat niet alle punten gerealiseerd zullen kunnen worden.
Enkele punten moeten echter wel haal- en doenbaar zijn.

kakslauttanen-iglo-sZo is het bijvoorbeeld een droom van mijn zoon en mezelf om de Aurora Borealis met eigen ogen te aanschouwen en bewonderen.  Hier hoef je zelfs niet voor naar Finland, Ijsland, Noorwegen, Zweden of Canada te gaan.  Vanuit het meest noordelijke deel van Schotland is dit wonderbaarlijke fenomeen reeds zichtbaar.  Zéér haalbaar.
Maar als het dan tòch even kan, dan mag het naar de iglo’s van Kakslauttanen in Finland gaan.
Mijn zoon en ikzelf spreken hier al jaren over, maar misschien moeten we er maar eens écht werk beginnen van maken zodat we alle elementen kennen die nodig zijn om deze droom succesvol te realiseren.

Met mijn dochter, die ik al ruim een jaar niet meer heb gezien wil ik enkele dagen samen doorbrengen.  Enkel wij twee, moeder en dochter, die mekaar een beetje trachten terug te vinden om nare tijden achter te ons laten.  Een paar dagen genieten van mekaar en dingen samen doen die we beide graag doen en lol aan beleven.

Een andere reis, ook weeral een gemeenschappelijke droom met zoonlief, is het Inca trail naar Machu Picchu. Cliché, zeer zeker.  Echter, door omstandigheden is dit punt héél wat minder makkelijk haalbaar en zou dan ook wel een van overblijvende, niet afgevinkte punten kunnen worden.

Een meer dan haalbare wens dan weer is een vlucht met een zweefvliegtuig.  Deze is zonder twijfel haalbaar dank zij een collega in het bezit van een vliegbrevet en met vaste voet in een zweefvliegclub.  Of het nu een vluchtje van een uurtje is (véél te kort natuurlijk!) van vier uur of zelfs acht uur, het is maar een woordje en Al bokst het met genoegen in mekaar.

Verder staan er twee optredens op de wil-ik-meemaken-lijst.  Het eerste is er eentje van Ed Sheeran, de Britse singer-song writer.  Zijn liedjes brengen me steeds in een melancholische bui. En één welbepaald liedje brengt me steeds opnieuw met mijn gedachten bij iemand.
Het tweede is van een Nederlandse singer-songwriter waar ik echt van hoop dat hij weldra opnieuw zal gaan optreden: Joost Marsman.  Een man die een groter podium verdient en dit niet enkel in Nederland.  Ook België zou hem en zijn muzikaal werk moeten kennen.  Een duizendpoot die zelf Nederlandstalig werk brengt, maar tegenwoordig probleemloos The Boss neerzet.
Mijn hoop is dan ook heel groot dat beide heren géén jaren zullen wachten om opnieuw het podium op te klimmen en het beste van zichzelf te geven.  En gelijk hoop ik dan ook zeker geen aankondiging en daarmee een optreden te mislopen.

Wat fotografie betreft heb ik ook enkele “zou-ik-echt-wel-eens-willen-doen” wensen.  Zo zou ik dolgraag een monochrome fotoreeks van Herman Brusselmans en van Axel Daeseleire maken.
Herman omdat hij toch zo een verdomd intrigerend man is en ik dat mysterieuze graag wil trachten naar voor te brengen in beeld.
Axel, gewoon omdat het Axel is.  Axel is….Axel!
Intense blik en markante kop die gewoon monochroom vrààgt.
Als we er dan toch namen aan het noemen zijn, waarom ook niet: nogmaals Joost.  Fotogenieke kerel die perfect in zijn rol gaat voor foto’s en hij best wel eens nieuwe foto’s op zijn Facebook-pagina kan gebruiken.
Ik blijf echter realistisch en ga niet met mijn hoofd in de wolken gaan lopen.  Per slot van rekening ben ik maar een amateurfotografe.

Een niet zo uitgebreide lijst waarvan ik hòòp dat hij helemaal afgewerkt zal raken. Hoop… En indien niet, dan zullen er toch punten zijn die afgevinkt zullen zijn.

Oh ja, en de kennis van dat bericht vraag je je af? Laat ons zeggen dat ik, gelukkig maar, geen rancuneus persoon ben en makkelijk vergeef.  Vergeten is echter een ander paar mouwen.

 

Gitaarlessen: een stapje verder

Ik kon niet voldoende oefenen naar mijn zin.
Wie me een beetje volgt weet ondertussen reeds dat ik eerder beter als een vleermuis door het leven kan dan als haan – of eerder kip.  Ik kom pas ’s avonds laat tot leven.
Dan kan ik ook het beste oefenen.  Maar dan ligt de rest van de bewoners in dit huis en de naastliggende woningen te slapen als muizen in het meel.  Niet het geschikte moment om volop aan het oefenen te slaan dus.
Me beperken tot zaterdag en zondag is ook niet de oplossing en regelmatig kòmt het er ook gewoon niet van om omdat ik simpelweg uit huis ben.

Een oplossing drong zich op en gitaar nummer twee is in huis.  Een elektrische deze keer.  Een naar mijn mening mooie telecaster van Blade veroverde mijn hart.  En een juweeltje blijkt het te zijn.  Mooi uiterlijk en een subliem geluid.  Ik heb absoluut géén spijt van deze aankoop.
In combinatie met een versterker van Marshall zal ik hiermee de avonduren kunnen vullen.  Hoofdtelefoon en laptop of MP3 op aansluiten en ik kan oefenen naar hartenlust op mijn favoriete muziek zonder ook maar iemand te storen.

DE-1RC_TS_1180_ls_03

Naast de grote versterker schafte ik eveneens een VOX Amplug aan voor de “snel tussendoor even een paar akkoorden slaan” momenten.  Ik stond nogal sceptisch tegenover dit kleine ding en verwachte er dan ook niet te veel van.  Ondertussen heb ik mijn mening echter reeds moeten herzien.  Het kleine grut werkt fantastisch.  Uiteraard kan het niet aan een echte “grote” versterker tippen, maar voor wat hij moet doen doet het ding het goed.voxamplug

 

 

 

 

 

 

Sinds deze in huis zijn oefen ik gewoon elke avond.
Eindelijk zal ik de vooruitgang kunnen boeken die ik beoogde.
Ik had dit echt al veel langer moeten doen.

 

Onrecht: Nice

Schermafbeelding 2016-07-15 om 19.51.35

Onrecht, het doet wat met me.  Of het nu om een kind gaat dat gepest wordt of onschuldige burgers die afgeslacht worden.  Het is een van de weinige dingen die me ontiegelijk boos maken.  Frankrijk werd weeral onrecht aangedaan.  Onrecht “in naam van de Islam”.  Alweer.

Ik ga de gebeurtenis niet beschrijven; iedereen heeft ze al genoeg gezien en horen beschrijven.  Ik kàn ze niet beschrijven want ik heb er geen woorden voor.  Ik ben een gevoelsmens en de beelden doen me in elkaar krimpen.
Welk onmens kan het over zijn hart halen om een land te raken door het brutaal vermoorden van onschuldigen?
Welk onmens raakt aan onschuldige kinderen, jonge levens, in naam van een godsdienst?
Wat geeft eender welke groepering het idee dat recht te hebben?
Welke waanideeën spelen er door hun hoofd?
Hoe dikwijls moet het volk nog opstaan na een dergelijke zweepslag?
Hoe lang zal het nog duren voor er eindelijk daadwerkelijk acties ondernomen worden? Acties die eindelijk het verschil maken.  Acties die een eind stellen aan dit tijdperk van terreur.
Kùnnen er acties ondernomen worden om dit kwaad voorgoed de wereld uit te helpen en de mensen te geven waar ze recht op hebben: een rustig, veilig leven waarin je niet angstig hoeft te zijn wanneer je naar een evenement gaat, wanneer je op vakantie gaat, een toeristische plek bezoekt of wat dan ook.

Weldra viert België zijn Nationale Feestdag.  Op hetzelfde moment dat ik dit schrijf, beginnen de Gentse Feesten.  Binnenkort zijn er de Lokerse Feesten.
We willen onze Feestdag vieren, we willen genieten van de festiviteiten die onze steden ons bieden.
Ik wil dat mijn vrienden en kennissen veilig kunnen zijn wanneer ze die plekken bezoeken en genieten.  Maar ergens begint de ongerustheid plaats te krijgen in mijn hart.
Wat als…

Ik mag er niet aan dènken dat éénder wie die ik ken iets zou overkomen.  Of het nu om iemand gaat die ik maar oppervlakkig ken of iemand die me nauw aan het hart ligt.
Het zijn allemaal onschuldige mensen.  Iedereen daar ter plekke is een onschuldig mens.  Niemand daar ter plekke mag onrecht aangedaan worden.
We mogen ons niet laten leiden door angst.
Blìjf opstaan, volk.  Blijf opstaan, steeds weer opnieuw!
Regeringsleiders, schiet in actie! Het is geen vijf voor twaalf! Het is half één!!
Roei alstublieft dit rot uit vooraleer nog méér onschuldigen betalen.

Geniet, vrienden en kennissen.  Geniet van de dag en het leven.
Geniet van de feesten.  Geniet van élke dag!
Dit zijn mijn woorden tot jullie, allemaal.
Voor wie ik dagelijks spreek tot wie me maar sporadisch, zelden of niet meer spreekt.

Dit zijn mijn woorden tot jullie, nu.
Want je weet nooit welke woorden je laatste zullen zijn.

 

Familiefoto’s

familiefoto's

In elke woning zijn ze te vinden: familiefoto’s.
Ze geven een beeld van de bewoners en diegenen die hen omringen.
Een foto van vader en moeder breeduit lachend op hun jubileum, het glas heffend op zichzelf.
Een foto van dochterlief op haar communiefeest.
Enkele foto’s van oma’s en opa’s op de schoorsteenmantel om de roots kenbaar te maken.
Tantes, ooms, neven, nichten ontbreken er niet tussen.

Het geheel laat een sterke familieband vermoeden.  En dikwijls is dit ook zo.  Niet zelden verbergen de foto’s echter geheimen.
De jubileumfoto van vader en moeder verbergt een vader die steeds maar weer ja-knikt om de lieve vrede te bewaren.  De foto van dochterlief op haar communiefeest laat niet vermoeden dat het kind ongelukkig is en de broodnodige moederliefde mist.
Oma en opa zijn op respectabele leeftijd maar kunnen niet zeggen een goede band te hebben met schoondochterlief.  Diezelfde schoondochter doet er alles aan de band tussen oma en opa en haar eigen dochter op een laag pitje te houden.  Waardoor oma en opa op hun beurt dan ook weer de minimale aandacht schenken aan het kind.

Oom Karel, die reeds een groot deel van zijn leven een geheim meezeult als een rugzak met een rotsblok in.  Als jonge snaak had hij een paar maand voor hij in het huwelijk trad één keer een wild avontuurtje gehad.  Één enkele keer, maar wel met levenslange gevolgen.  Hij heeft het pas enkele jaren later opgebiecht aan Tante Mientje.  Het gevolg van dat avontuurtje is nooit welkom geweest bij Tante Mientje.  Ook al wou oom Karel het zo graag. Tante Mientje heeft het hem nooit vergeven en weigerde pertinent “het kind” van die andere vrouw te ontvangen in hààr huis.  Maar ze hield van oom en bleef naast hem staan zoals het hoorde.  Ze bleef maar legde hem wel figuurlijk aan de leiband voor de rest van zijn leven.

Nichtje Carla, getrouwd met Stefan, de grootste nietsnut van het land.  In de zestien jaar samen is hij, ruim gerekend, vier jaar actief geweest op de arbeidsmarkt.  Vier jaar niet onafgebroken welliswaar.  Ze kochten een woning toen hij wèl werkte.  Kort daarop liet hij zijn werk opnieuw varen.  Sindsdien knokt Carla om aan het einde van de maand alle eindjes aan mekaar te knopen.  Stefan doet het goed voor de buitenwereld.  Hìj is dé man, dé coole kerel die steeds klaar staat om zìjn familie en vrienden een handje toe te steken.  Hìj is graag gezien door iedereen die het verhaal niet kent.  En Carla houdt zich sterk naar de buitenwereld toe, maar kwijnt stilletjes weg binnen hun vier muren.  Carla heeft het gehad met “verliezen”.  Carla heeft het, diep in haar hart, gehad met de liefde en het leven.  Maar ze bijt door.  Voor haar kinderen.  Haar kinderen zijn nu groot.  Carla verliest dan wéér een  stukje.

Familiefoto’s tonen mensen met een glimlach.  Gelukkige mensen.  Maar familiefoto’s kunnen op de achterkant uitgerust zijn met schrijnende verhalen.  Die achterkant ziet niemand, leest niemand.  Tot iemand in de foto voorgoed weg is. Tot iemand die foto ter hand neemt en hem toevallig omdraait en het werkelijke verhaal op de achterkant leest. Dan pas beseffen de familieleden hoe weinig ze wisten van hun familielid en dat de foto maar was wat het was:  een momentopname die geenszins een beeld van de werkelijkheid is.