Month: december 2016

Stop

Dat 2016 mijn jaartje niet was, was al duidelijk. Ik bleef maar struikelen om opnieuw weer recht te krabbelen.
Net als 2016 maar door blijft gaan tot de laatste dag om iconen van ons weg te nemen, blijft het verlies doorgaan.
En het struikelen volgt zich sneller op dan dat ik opnieuw rechtop kan staan.

Vermoeiend, uitputtend.  Ik ga voluit op mijn bek en blijf liggen deze keer.
Ik sta niet meer op. Ik wil niet meer opstaan.
Genoeg is genoeg.  Te veel is te veel.

Twitter: uitgelogd op alle toestellen, meldingen uit.
Facebook: idem
Instagram: idem
WhatsApp: verwijderen

Ik wil het einde van 2016 niet zien, niet beleven.
Ik wil slapen en pas opnieuw wakker worden wanneer het achter de rug is en 2017 beter blijkt te zijn.
Ik wil even niet bewust zijn.
Ik wil even
‘niet leven’

 

Feesten

De Feestdagen naderen met rasse schreden.  Iedereen rent als een dolle gek over en weer tussen winkels en grootwarenhuizen om de laatste voorbereidingen te treffen.  Gepakt en gezakt met cadeaus hollen ze van winkel naar winkel.  Een juweel voor mevrouw, fles whisky voor mijnheer, speelgoed voor de kinderen, parfum voor het liefje.  Originaliteit is soms ver zoek.

Ik worstel me door de drukte in het grootwarenhuis heen en kijk af en toe onbewust naar de inhoud van winkelkarretjes van anderen.  Wijn, champagne, hapjes…  Meewarig bekijk ik de inhoud van mijn winkelkar: brood, beleg, groenten, vis, vlees, melk, koffie.  Een troosteloze inhoud is het.
Even twijfel ik.  Zou ik? Ja! Waarom niet, verdomme?!
Resoluut draai ik mijn winkelkar om en been richting wijnafdeling om er een fles Bordeaux uit te pikken.  Een Côte de Blaye, die zal het wel doen.  Ik maak aanstalten om de afdeling te verlaten en laat mijn blik opnieuw op de fles wijn vallen.  Ze staat daar nu toch zo eenzaam en alleen fles wijn te wezen.  Ik gooi mezelf in achteruit en drop een tweede fles in mijn winkelkar.  Nodeloos te melden dat er gaandeweg nog dingen in de winkelkar belandden die niet op mijn boodschappenlijstje stonden.
Zo! Het zal een Kerst alleen worden, maar ik zal toch een beetje genieten.

Aan de kassa kijk ik opnieuw naar de hollende mensen, met hun torenhoog gevulde winkelkarren, nog een stapel extra cadeaus. Tevreden overlopen ze al hun aankopen om tot de vaststelling te komen dat ze bijna alles hebben wat nodig is.  Enkel nog een trui voor zus als cadeau, een vaasje voor tante Simone.  Voor opa? Pantoffels.  Het zoveelste paar. Opa kan eigenlijk stilaan zelf een pantoffelwinkel starten.  Maar ja, wat koop je anders voor opa hé?
Ik moet even smalend glimlachen om die onpersoonlijkheid, het gebrek aan originaliteit.  Véél cadeaus, weinig echt vanuit het hart.  Cadeaus ‘omdat het moet’, om niet met lege handen aan te komen bij de gastvrouw en -heer.
Omdat het moèt.

Ik heb dit jaar net geteld één cadeau gedaan.  Eigenlijk was het zelfs geen Kerst- of Nieuwjaarscadeau maar een verjaardagscadeau voor iemand die jarig is op 25 december.  Misschien was het niet het aller origineelste van alle cadeaus maar het kwam wel vanuit mijn hart en ik weet zeker dat de ontvanger er blij mee is.  En ik ben opgelucht dat er dit jaar geen kunst- en vliegwerk bijzit voor me om, net als de kudde, van hot naar haar te hollen om de verplichte verrassingen aan te kopen.  Mijn hoofd stond echt niet naar nadenken en zoeken naar de perfecte cadeaus.

Terwijl ik nogmaals mijn boodschappen bekijk besef ik dat ik tòch liever wat over en weer holde om ze te vinden dan deze eindejaarsperiode helemaal alleen door te moeten brengen.  Met mijn wijntje, kaas, hapjes.
Het idee dat ook Oudejaarsavond er eentje alleen zal worden maakt me even moedeloos.
Ik besluit dan maar volgende week opnieuw dit zelfde ritje te maken en mijn winkelkar te komen vullen met wat wijn en hapjes.

Dit is mijn nieuwe leven, dit is mijn leven van mij.  Zo zal het zijn.
Wen er aan Nadine.  En wens, naast iedereen daar in de buitenwereld, ook jezelf een fijn 2017 toe.

 

Alweer een jaar voorbij

2016, dat was het dan.  Het was me het jaartje wel.  Eentje van een beetje blijdschap, een hoop twijfel, maar vooral verlies. Te veel verlies.  Niet echt mijn jaartje.

Een jaar waarin ik enkele nieuwe mensen leerde kennen, persoonlijk.  De vage online kennissen werden mensen van vlees en bloed.  De foto’s werden echte gezichten.  Kennissen werden vrienden die een duwtje in de rug geven wanneer je het even nodig hebt.  Fijne mensen, stuk voor stuk.
Op eentje na maken ze nog steeds deel uit van die vriendenkring en wat mij betreft zal dat ook zo blijven.

Het verlies loerde steeds om de hoek en sloeg toe telkens wanneer het de kans schoon zag.
Die ene vriend, die me toch erg nauw aan het hart lag en nog steeds ligt.  Zal 2017 er verandering in brengen?
Ik hoop het alsnog.
Het huwelijk op papier.  De verliezen gepaard gaand met het huwelijk op papier.

Een leven op zijn kop gezet in 2016.  Een ware rollercoaster was het de laatste maanden, non-stop.
Happend naar lucht, vechtend om het hoofd boven water te houden, worstelend tegen de onderstroom.
De laatste week van het jaar belooft er iets rustiger uit te zien dan de voorbije maanden.  Rust in mijn leven en rust in mijn hoofd.

Ik slaak een zucht van verlichting terwijl ik dit schrijf.  Opgelucht doch ook ongerust.  Uitkijkend naar 2017, een nieuwe kans, een schone lei.  Doch met voorzichtigheid en afwachtend.  Niet voluit gaand maar stapje voor stapje vooruit schuivend, de grens over van 2016 naar 2017.

2017: breng ons de kleine dingen die het ware geluk maken.
Laat me over een biertje gebogen even opnieuw in de ogen kijken van de verloren vriend.
Laat mijn vrienden en mezelf genieten van elkaars gezelschap.
Laat me rust vinden en hebben.
Meer hoeft écht niet.

 

 

 

Blues

Sign - Jazz&Blues

Reeds van vroeger had ik een boontje voor jazzmuziek.  Niet dat ik er alles van afwist – of van af weet op dit moment.  Integendeel.  Enkele muzikanten en deuntjes draag ik echter wel al jaren met me mee.

Dave Brubeck met Take Five, Ray Charles met Georgia on my Mind, Herbie Hancock met Jazz Fusion Cantelope Island en het alom bekende What a Wonderful World van Louis Armstrong zijn er maar enkele van.
Mettertijd raakte jazz echter een beetje op de achtergrond en ik ging er minder bewust naar luisteren.  Het beperkte zich tot de streepjes jazz muziek die af en toe door de radio galmden of in films werden gebruikt.

Een andere liefde uit mijn kindertijd, gitaar, borrelde vorig jaar opnieuw op.  Na wat rond zoeken naar een gitaarleraar die niet te ver weg woonde kwam ik bij Erik de Vries terecht.  Het leek wel voorbestemd.  Ondanks dat mijn idee was om het gitaarspel à la singer-song writer aan te leren stond Erik er op om me op zijn minst de roots van de moderne muziek mee te geven.  En waar vindt die muziek haar roots? Inderdaad: de Blues.

Ik kon jazz reeds smaken en na een paar nummers was ik ook verslingerd aan the Blues.  Sterker zelfs: ik begon een voorkeur te krijgen voor Blues.  Blues is naar mijn gevoel zachter en ritmischer dan Jazz.  Blues is puur, blues is eerlijk.  Blues verteld het verhaal van het dagdagelijkse leven.  Een verhaal van een verloren liefde en het te boven komen er van. Een verhaal van onderdrukking en het geestelijk ontsnappen eraan.  Het zingen van de blues biedt troost, kracht.
Zelden worden thema’s als geweld, seks en alcoholisme geschuwd.  Ze worden wel vaak met verdoken termen bezongen.  Rauwe, donkere zangpartijen onder vraag- en antwoord vorm tussen de zanger en de muzikanten. Repetitief en volgens een vast stramien van twaalf maten die per strofe worden herhaald.  De zogenaamde twelve bar blues.

Ondertussen ben ik zowat verslaafd geworden aan alles wat met Blues te maken heeft.  Uren kan ik er naar luisteren.  Dorstig ontdek ik steeds weer nieuwe songs.  Hongerig struin ik het internet af op zoek naar.
Ik houd van muziek, mijn muzieksmaak is uitgebreid te noemen.  Er gaat geen dag voorbij zonder muziek.  Een dag zonder muziek is een dag niet geleefd.
Maar blues… adem ik, beleef ik, LEEF ik.