Month: januari 2017

Verliefd? Houden van?

Ik kreeg gisteren de vraag of ik makkelijk verliefd word.  Zonder aarzelen was mijn antwoord volmondig ‘neen’.  En dat is ook zo.  Ik word niet, nooit halsoverkop verliefd.  Ik geloof al helemaal niet in liefde op het eerste zicht.  Ook niet in verliefdheid op het eerste zicht.  Het zijn gevoelens die langzaam groeien bij me.

Blijkbaar worden heel wat mensen hoteldebotel verliefd vanaf het eerste moment dat ze elkaar zien.  Ik weet van bij het begin of ik me goed voel bij iemand of niet.  Of ‘het’ goed voelt.  Ik kan dol zijn op iemand van bij het begin, genieten van het gezelschap en het contact.  Ik vind het dan ook fijn tijd met die persoon door te brengen.  Verliefd worden groeit daaruit wanneer dat goed gevoel blijft.
De vlinders in de buik zijn er wel, maar ze dienen zich eerst te ontpoppen uit hun cocon.  En dàn pas is er dat moment dat ik inderdaad verliefd ben.  Doordat dit reeds wat tijd in beslag neemt, ben ik dan ook zeker van mijn stuk, zeker van mijn gevoel.  Zeker dat het verliefd zijn ook verder zal doorgroeien naar het echte “houden van”.  Want ook houden van is iets wat niet in één seconde bij me komt.  Ook hier is weer wat tijd mee gemoeid.

Soms ben ik jaloers op die mensen die deze processen in recordtempo doorlopen.  Die dat gegeven van “liefde op het eerste gezicht” wèl kennen en beleven.  En die er dan ook nog zeker van zijn.
Anderzijds ben ik blij dat het bij mij anders gaat.  Het duurt langer voor de gevoelens om te intensifiëren. Het zorgt er wel voor dat alle gevoelens echt zijn op het moment dat ik ze uit en dat ik er voor de volle 100% voor ga vanaf het begin.  Niets of niemand kan daar tussen komen.  Niets of niemand wordt toegelaten er tussen te komen onder welke omstandigheden dan ook.

Het is gewoon hoe ik ben, hoe ik functioneer.  Zo is het altijd al geweest. Het is moeilijk uit te leggen en misschien ook moeilijk te snappen.
Ja, dat hals over kop verliefd worden lijkt me echt wel mooi en intens om te voelen, te ondergaan.
Snel nog even een lief scoren om mijn verjaardag samen mee te vieren of voor Valentijn dit jaar zit er niet in voor mij.
Tenzij het met iemand is waar ik me nu al goed bij voel…

 

Het is jammer…

Hardlopen.  Twee weken geleden begon ik er opnieuw aan.  Na om en bij de twee jaar stilgelegen te hebben was zelfs drie minuten lopen een hap.  Ondertussen zitten we aan 4-5-7.  Ergens in de loop van volgende week zit er zelfs al een tientje tussen.
Hilarisch wetende dat ik ‘toen’ drie duurlopen per week deed van een uur en meer.  Ik houd mezelf dàt  voor ogen en houd ook vast aan mijn dubbele deadline: de vijf tegen de zomer, de tien tegen oktober/november.

Om het vege lijf wat aan te sterken werden de kettlebells er opnieuw bijgehaald.  Buikspieren, ik wist dat ik ze had en ze stonden er op zich niet slecht voor.  Maar alles kan altijd beter.  Vooral de rugspieren en de hamstrings mogen best wat aangesterkt worden.

Een van de vrouwelijke collega’s snapt het allemaal niet.  Haar denkwijze: “Je bent nu opnieuw single en je wil dat zo ook houden tenzij je toch nog die éne tegen het lijf zou lopen… dus waarom al dat gedoe nog?’  Haar enige sportmoment is dat van de voordeur naar de auto en omgekeerd.  Een trap mijdt ze alsof het het einde van haar leven zal inluiden wanneer ze er ook maar één voet op plaatst. Onlogisch dat ik langzaam aan mijn lichaam opnieuw begin af te beulen, zoals zij het noemt.  Waarom jezelf in het zweet werken om opnieuw uitgerust te raken met beginnend sixpackje als het toch is om de rest van je dagen als single door te brengen.

Waarom? Omdat ik geen uitpuilende billen in een spijkerbroek wil.  Omdat ik met zelfvertrouwen cocktailjurkjes wil kunnen dragen.   Zònder hulptoestanden à la corrigerend ondergoed aan te moeten schaffen.  Mijn god, die dingen zijn ècht wel übersexy – niet!
Omdat ik er niet wil bijlopen als een Benidorm Bastard van 75 met de bijhorende bloemetjesjurk en steunkousen eronder.
Omdat ik me opnieuw goed wil voelen in mijn vel.
Omdat ìk me goed wil voelen.  Punt.

Begrip kon mijn uitleg niet tot stand brengen.  Dat hoeft ook niet.
Ik hoef echt geen begrip van anderen wat dit betreft.
Het is jammer voor wie mijn motivatie niet wil snappen en zelf dag na dag het lichaam meer en meer wil laten uitzakken.
Want dat lichaam moet nog een gans leven mee en het is jammer wanneer je er niet wat zorg voor draagt.
Dàt is jammer…

 

Met volle moed

Ik ben gemotiveerd.  Begin dit jaar heb ik besloten opnieuw te gaan hardlopen.
Na twee jaar een luie bankhanger geweest te zijn kreeg ik de kriebels opnieuw te pakken.
Ik begin met mezelf een doel voor ogen te stellen: tegen de zomer aan wil ik opnieuw aan vijf kilometer zitten.  Tegen oktober/november wil ik graag de tien opnieuw malen.
Makkelijk zal het niet worden.  De eerste keer dat het trainingsschema aangepakt werd was samen met de nu ex. Die sleurde er me gewoon door.  Deze keer pak ik het in mijn eentje aan.  Ik moet dus iets vinden wat me extra motiveert, wat me er door sleurt zonder dat ik daarom in gezelschap hoef te lopen.

Ter voorbereiding kijk ik mijn uitrusting na.  Loopoutfits, loopschoenen, hartslagmeter, looppod… Alles functioneert nog steeds naar behoren stel ik vast.  Gelukkig.  Ik hoef alvast géén extra lastenpost in te calculeren.  Toch een meevaller.
De ideale muziek sprokkel ik bij mekaar tijdens mijn lunchpauzes op het werk.  Ook dit werkt motiverend.
Binnen de kortste keren is ook de geschikte app gevonden en weerhoudt niets me nog van start te gaan.

Ik prik voor mezelf het weekend van 14 januari op de kalender.  Dàt weekend zal het sowieso worden.  Zaterdag of zondag hangt nog af van de agenda van het weekend zelf.  Maar het staat vast: dat wordt mijn startweekend.  Tegelijk plan ik de rest van de week uit.  Maandag muziekles, dinsdag hardlopen, woensdag rustdag met muziek.  Donderdag hardlopen, vrijdag rustdag met muziek.  Mooi verdeeld, voldoende tijd om mijn lichaam rust te gunnen tussen de loopsessies door, voldoende tijd om de muzieklessen te blijven volgen en te oefenen.  Voldoende tijd om af en toe met fotografie bezig te zijn én bovenop het huishouden te zijn en blijven.
Een mooi gevulde week.  Genoeg gevuld om niet te veel te kunnen blijven stilstaan bij negatieve dingen en toch voldoende tijd vrij latend voor positieve, constructieve zaken.

Ik kijk er naar uit, ik heb er zin in.  Ik zal het gewoon met volle moed doen en ik zal er van genieten.

 

Ik ben ik – niet meer

Ik ben ik.  Ik ben wie ik ben.  Als ik iemand een plezier kan doen, dan doe ik het.
Om het even op welke manier, afhankelijk van wie het is en wat de relatie is.
Ik plan met plezier dingen die iemand leuk vindt, zorg er graag voor dat iemand een fijne tijd heeft.
Uiteraard in samenspraak.  En enkel wanneer er een volmondig ‘ja’ volgt op het voorstel.
Ik vraag er niets voor terug.  Want zo ben ik.
Wanneer men het dan zonder valabele uitleg in het water laat vallen, wetende dat alles al geregeld is, dàn kan heel even een andere persoonlijkheid van me naar boven komen.  Want ja hoe goed ik ook ben, ik moet namelijk òòk wel werken voor mijn geld.  Even hard als eenieder ander.

Dit wordt vanaf nu ook maar over een andere boeg gegooid.  Het is uit met cadeautjes doen, voorbij met anderen te plezieren. Gedaan met de goeie ziel uit te hangen.
Jammer voor wie het goed meent.  Jammer voor wie het ernst is.  Wie het écht meent en wie het ernst is zal hier voorwaar geen probleem mee hebben.

Ik ben wie ik ben.  Maar ‘ik’ zal niet meer blijven zoals ‘ik’ ben.  Wie wil dat ik een plezier doe zal het dubbel en dik moeten verdienen.  Wie dat niet goed vindt, hoeft niet te blijven.
Dàt is òòk wie ik ben wanneer ik alle vertrouwen kwijt ben.

Ik keer me terug in mijn cocon, mijn veilig nest en omring me met muziek.
Het enige waar ik mezelf kan in zijn.
Want ook dat, ben ik.

 

Voornemens

Met volle moed het nieuwe jaar in.  Lijnen, gezonder eten, meer bewegen,… Je hoort de voornemens weerklinken achter elke hoek.  Veel van die voornemens halen echter het eind van de maand niet en belanden op het volgend-jaar-dan-maar-een-nieuwe-poging stapeltje.
Ik moet uiteindelijk niet veel zeggen want van mijn goede voornemens van vorig jaar bleef op het einde van de rit òòk niets over.  Integendeel.  Na een rookstop van twee jaar ben ik opnieuw beginnen roken.  Stom, héél erg stom, maar het is nu eenmaal zo.  Mag ik de laatste evenementen in mijn leven daar de schuld van geven? Ik weet het niet.  Maar ik besluit wèl dat het zo niet verder kan.  Ik wil het nieuwe jaar niet starten zoals het oude is geëindigd.

De rust is ondertussen deels teruggekeerd en dat doet deugd.  Tijd om mezelf opnieuw bijeen te vegen, de brokken te lijmen en er volop tegenaan te gaan.  Maar wèl beseffend dat het nog een hobbelige rit zal worden het komende jaar.  Ik neem mezelf opnieuw in de hand en ga ervoor.

Regelmatiger mijn gitaar ter hand nemen en oefenen.  Nu ik geen rekening meer moet houden met iemand kan ik gewoon oefenen wanneer ik het wil. Regelmatiger oefenen, langer.  Tot ik uiteindelijk dat rifje in de vingers heb, de pentatonische toonladders vlot speel, vlotter improvisaties uit mijn mouw schud.  Want ik houd van improviseren, een solo in mekaar boksen.  Ik wil er beter in worden en stel mezelf als doel dat ik tegen de vakantie aan een hele stap verder moet staan.

Hardlopen, ik gà er gewoon opnieuw voor. Twee jaar geleden liep ik samen met de nu ex minimaal vijf kilometer per sessie en was aan het opbouwen naar tien kilometer toe.  Verre van een marathon, maar ik voelde me fysiek en mentaal goed.  Door een knieblessure en pijnlijke littekens door de winterkou bouwde ik een winterstop in.  Die winterstop liep op z’n zachtst uitgedrukt een béétje uit en duurt nu nog.  Punt erachter.  Ik kijk al mijn materiaal er op na en begin gewoon opnieuw van nul.  “Van couch potato tot 5K” noem ik mijn project.  Start to run app en playlist op de smartphone, loopoutfits verfrist.  Zo erg zin in. Het roken laat ik onderweg achter. En na de vijf opnieuw op naar de tien en meer.
Gelijk haal ik de kettlebells  er opnieuw bij.  De buik-, rug- en andere spieren mogen wakker geschud worden.  De energie mag terugkomen.

Mijn fotografie heeft ook te lijden gehad onder de gebeurtenissen.  Daar moet ik ook maar eens opnieuw wat aan doen.  Ideeën te over in mijn hoofd.  Uitwerken! Mezelf verplichten meer naar buiten te trekken en me meer toe te leggen op straatfotografie en landschappen.  De natuur in.  Er valt zòveel te ontdekken daar buiten.  Ik had al een paar opdrachten ingevuld vorig jaar en had me voorgenomen een volledig jaar enkel en alleen monochrome beelden in te dienen.   Ik mòet beter worden in monochroom, ik mòet durven mijn lens op mensen in de straat te richten, ik mòet de dingen opnieuw zien en de wereld in een frame zien.

2017 ga ik niet ondergaan zoals 2016. 2017 neem ik mijn leven in handen en mààk er wat van.

Succes met jùllie goede voornemens.  Gà er voor! Ik doe het ook!