Month: maart 2017

22 maart…2017

 22 maart 2016, de dag waarop Brussel samen met de rest van België even niet wist wat er gebeurde.  Vandaag een jaar geleden.

Waar ik was? Op exact dezelfde plek als nu: aan mijn bureau op een paar kilometer van waar het onheil plaats vond.  Ik hoorde gerommel in de verte alsof er een onweer zou gaan losbarsten.  Maar het gerommel klonk nét iets anders.
Gelijk met het gerommel kleurde de monitoringkaart knalrood in de luchthavenzone.  Er was wat aan de hand met de indoorstations.  Wat, dat wisten we nog niet.
Ik belde het contactpunt op de luchthaven, tevergeefs.  Dan maar een technieker uit de buurt optrommelen om hem ter plaatse te sturen.

Plots werd ik onderbroken door een por van een collega en een vinger die naar het televisiescherm wees… Ontsteld begon ik de berichtgeving te volgen.  Een aanslag…
Enkele seconden later zagen we de netwerkkaart opnieuw rood kleuren en een alarm geven in de buurt van een metrostation.
Zou het…? Onze vrees werd even later bevestigd door de berichtgeving: een tweede aanslag in het metrostation van Maalbeek.
Enkele maanden na Parijs bleek Brussel aan de beurt.
Iets wat ik nooit voor mogelijk had gehouden.
I.S. dwong deze keer ons, Belgen, op de knieën.  Met een grote haal werd een rauwe klauw door huid en vlees gehaald om het diepste van onze ziel te raken.

Maar net als Frankrijk en de andere getroffen landen voorheen, ging ook België weer snel rechtop staan en weigerden we toe te geven aan de angst.
Ons leven mag niet overheerst worden door dat gevoel.  Dat zou hen als overwinnaar bestempelen.  Dus herneemt België al snel zijn dagdagelijks leven.

Sindsdien blijft ons land hangen in alarmfase 3.  Nu nog steeds.  Evenementen worden steevast georganiseerd met extra veiligheidsmaatregelen.  Met regelmaat patrouilleren militairen in de buurt van onze gebouwen.
Een jaar later zijn er nog steeds tekenen die laten herinneren aan wat vorig jaar gebeurde. De gebeurtenis staat in ons geheugen gegrift.

Ondanks het feit dat ons leven opnieuw zijn gewone gangetje gaat, blijft er in mijn achterhoofd toch steeds de vraag spoken “Wie zal de volgende zijn? Wanneer zal het opnieuw gebeuren?”

… Wordt hopelijk NIET vervolgd…