Author: Nadine

Wonen in kwetsbaarheid

Die plek in mijn hoofd, afgesloten voor iedereen.  Die plek waar alles weergalmt, gedachten met elkaar in botsing komen en elkaar overschreeuwen.  “Ik ben niets…Ik hoor nergens echt bij… Ben ik wel interessant genoeg?… Lelijk ook… Geef asjeblieft een heel klein beetje om me!!… Ik verdwijn wel naar de achtergrond… Eigenlijk ben ik in niets echt goed… Het kan niet meer dat iemand me echt wil.. Zie je wel? Ik loop enkel maar in de weg… Ik wil niet storen…”

Gedachten op repeat.  Ik probeer ze te verdringen en tegen te spreken.  Mezelf wijs te maken dat ze onterecht zijn.  Er wordt me gezegd dat ik het fout zie en dat ze niet kloppen.  Even geloof ik het maar al snel kom ik weer bij het punt dat het maar woorden zijn.
De gedachten kunnen niet weg en laten mij niet gaan.

Ik wil daar niet zijn, in die diepste krochten van mijn hoofd.  Ik spendeerde er reeds veel te veel tijd.  Gedwongen door de gedachten. De uitgang opengooien, dàt wil ik.  Resoluut de deurkruk in de hand nemen en naar buiten stappen.  Niet één stap, niet twee… maar steeds verder vooruit.  De deur openlatend en alle gedachten laten wegwaaien.

Verder dan die ene stap kom ik niet.  Ik hoor woorden, wil ze vastgrijpen.  Écht vastgrijpen en de tweede stap naar buiten zetten.  Maar de woorden vervagen opnieuw.  Onafgemaakte zinnen moet ik zelf verder in elkaar puzzelen.
Ik wil niet meer storen om de rest van de zinnen te horen te krijgen.  De gedachten zuigen me terug naar binnen en de ruimte in mijn hoofd lijkt heel even een veilige bunker.  Niemand komt er in zonder de juiste woorden.  Niemand krijgt me er uit zonder de zinnen uit te spreken die ik niet in elkaar wil puzzelen.  Fout gepuzzelde zinnen brengen enkel foute gedachten tot stand.
Dan ben ik liever onbereikbaar.  “Niets” voelen is een beter alternatief dan “afwijzing” en “eenzaamheid”.  Stoer, met een glimlach op de lippen de kwetsbaarheid verstoppen.  Mijn ware ik niet tonen is veiliger.

Ik wil die bunker verlaten, hem onbewoonbaar verklaren.  Het ìs geen veilig vluchtoord; het is een gevangenis waar ik in gestopt werd. Een kale ruimte zonder gezelschap, zonder aandacht, zonder genegenheid.  Een krot waar een hart in woont.  Een hart met een dunne wand, waar zomaar iemand die het echt wil doorheen kan walsen.  Want ik wil leven, lachen, zingen, huilen, dansen en liefhebben en dat doe je niet alleen.

 

 

Tot daar 2017… Hallo 2018

Met een zucht van opluchting zie ik de laatste 2017-dagen tegemoet.
Ze verlopen in rust.  Niet zonder zorgen of hoofdbrekens, maar wel in rust.  Broodnodige rust.
En er is tijd.  Tijd om mezelf terug te vinden, te worden.

Een relatie van zestien jaar werd afgesloten met anderhalf jaar mentaal vechten en manipulatie. Wanneer manipulatie niet meer bleek te werken kwamen intimidatie, bedreigingen, verwijten en schutwoorden om de hoek kijken.  Een duivel in een wijwatervat, spartelend om toch maar de bovenhand te houden.  Hoe meer pogingen tot intimideren er aan boord werden gelegd, hoe immuner ik werd en hoe meer de tegenpartij spartelde.  Hoe hevig het gespartel uiteindelijk werd heb ik niet afgewacht.  Het werd tijd om zelf rust in huis te halen door de tegenpartij volledig uit mijn leven te bannen.  Mijn grens was bereikt.

Ik nam opnieuw zelf controle over mijn leven in plaats van het te laten beheersen door iemand die zich daar onrechtmatig het recht toe toe-eigende.
Voor de eerste keer sinds jaren mochten de dagen trager voorbij gaan.  Voor de eerste keer leken ze niet eindeloos lang te duren.
De laatste twee maanden van dit jaar heb ik kunnen genieten en een groot deel van de beslommeringen achter me kunnen laten.  Alles vergeten zit er nog niet direct in.  Het verwerkingsproces is amper aangevat en zal nog even duren.
Maar ik ben blij dat 2017 zo afgesloten kan worden, dat 2018 in alle rust en zonder stormen in mijn hoofd van start kan gaan.

Diep in mijn hart hoop ik dat 2018, in tegenstelling tot de vorige jaren, in complete kalmte zal verlopen en na een tijdje niet opnieuw een kopie conform van die twee zal worden.  Het jaar dat nu op zijn einde loopt was net iets te zwaar voor mijn schouders.  Maar het zou nog zwaarder geweest zijn ware het niet dat enkele mensen mijn leven kwamen verrijken.  Onverwacht, ongevraagd èn gemeend.  Mensen zonder wie het nog nét iets moeilijker en zwaarder zou zijn geweest, die het niet beseften hoeveel ze me steunden door kleine woorden.
Uit mijn verleden neem ik enkel mijn nabije familieleden mee en de mensen die deel uitmaken van mijn nieuwe leven.

Mijn leven verlost van het juk van een narcist pur sang begint nu opnieuw.  In 2018 is mijn leven opnieuw van mij.

Ik wens jullie allen mooie eindejaarsfeesten en een schitterend 2018 toe.  Als jullie jaar nog maar een fractie geluk van het mijne kent dan wéét ik gewoon dat jullie een subliem jaar tegemoet zullen gaan.

Proost op 2018!!

 

18 november – Heeze: The Springsteen Experience

©️NadineVb

Ik keek er al lang naar uit.  De Tribute to Bruce Springsteen, “The Springsteen Experience” van Joost Marsman toert rond in Nederland.  België is er helaas nog niet bij.  Nog niet… Want ik leg volop contacten met meerdere evenementen organisatoren om het concept aan de man te brengen en er hopelijk één of meerdere optredens uit te sleuren voor 2018.

Camera in de kofferbak, adressen van het hotel en ’t Perron opgeslagen… Iets meer dan een uurtje rijden tot Geldrop, waar we zullen overnachten en wat op een boogscheut van Heeze ligt.  Tot nog toe het enige optreden zo dicht bij de Belgische grens dus moèst ik er wel bijzijn.
Enkele dagen ervoor kreeg ik het plots in het hoofd: wàt als ik nu eens foto’s trachtte te maken tijdens het optreden? Trachtte, want mijn glasbak was niet echt uitgerust voor dit soort fotografie.  Studiowerk, natuurfotografie, decay, macrofotografie,… Voor al deze takken heb ik wel een objectief dat er uitermate geschikt voor is. Sport en optredens… nog nòòit gedaan.  Bijkomend: wat als Joost en de bandleden dit storend vinden…
’t Was heel erg kort dag maar toch maar snel een berichtje sturen om zijn mening en toelating te vragen.  Jammer genoeg bleef het antwoord uit waardoor ik de camera toch maar in de auto achterliet.

Het optreden, ik genoot er ten volste van.  Bekende en voor mij soms iets minder bekende nummers van Springsteen passeerden de revue.  Allen met evenveel enthousiasme gebracht door de band.  De gitarist, man die kon er wat van… Momenten om met mijn ogen te stelen, de techniek af te kijken.  Maar vooral ook zuchtend te beseffen dat ik nooit zo goed zal kunnen spelen.
De toetsenist, de saxofonist, de drummer die bij enkele nummers compleet uit de bol ging… Heerlijk om te aanschouwen.  De stem van Joost die zò dicht aansluit bij het stemgeluid van The Boss sloeg me soms uit het veld.  Toonvast en stevig, als een rots nam hij zijn plek in en zong het publiek tegemoet met zijn warme en tegelijk rauwe stem.  Datzelfde publiek zong luidkeels mee en danste vrolijk op de muziek, twee sets van zestig minuten lang.

Aan alle mooie liedjes komt echter een eind en ook dit optreden vond, na een encore, het moment van afscheid.  Nog een drankje terwijl de band de spullen bij elkaar schaarde en het werd tijd om richting hotel te trekken.  Net toen we zouden wegrijden merkte ik een figuur op die tegen een muur leunde.  Het was Joost die even tot rust kwam na het optreden.  Ik aarzelde even… Zou ik? Zou ik niet? Ach wat, ja… ik zou.  Ik stapte uit en beende richting de figuur tegen de muur.  Snel overliep ik in mijn hoofd hoe ik me zou voorstellen.  Dat bleek echter niet nodig te zijn want na mijn openingszin van “Joost, het optreden was top!” draaide hij zich om.  “Ha Nadine! Je had je camera niet bij?!” gevolgd door twee kussen.  Mezelf voorstellen hoefde helemaal niet.

Daarop volgde een leuke babbel waarin ik vernam dat de band, zoals die die avond op het podium stond, gewoonweg voor de allereerste keer samen speelde.  Ik kon mijn oren niet geloven.  Dàt zijn échte rasartiesten, dàt was vakmanschap.  Want, afgezien van enkele momenten waar duidelijk improvisatie merkbaar was, was er niets dat dat ook maar liet vermoeden.

Ik ben nu nòg meer gemotiveerd om Joost en C° aan een optreden op Belgische bodem trachten te helpen.  Ik ben nog meer gemotiveerd om zelf mijn gitaar vaker ter hand te nemen en te oefenen tot de stukken er van af vliegen.

Volgend jaar doe ik de voorstelling nog eens aan. Ditmaal mét camera en geschikt objectief.  Ik kijk nu al uit naar 6 april in Alphen.
Misschien zie ik een van jullie daar dan ook om samen van deze schitterende voorstelling te genieten?
Ik garandeer jullie dat jullie er écht geen spijt van zullen krijgen.

Wij maken er alleszins weer een weekendje van in Utrecht ditmaal.  Want Utrecht, ik heb het wel voor dat gezellig stadje.

Wil je er meer over weten? Houd dan zeker The Springsteen Experience in de gaten voor de agenda.
Ik zal alvast op post zijn op 6 april 2018.

Tot daar Joost.  Mèt camera dan!

 

De Bucket list – deel II

De meesten onder ons hebben ‘hem’ wel, die bucket list.  De ene heeft hem netjes op papier neergepend, de andere houdt hem in het achterhoofd.  Lange lijsten, korte lijstjes, haalbare punten of onmogelijke zaken, iedereen heeft wel enkele dingen die men absoluut toch één keer wil gedaan hebben vooraleer de pijp aan Maarten te geven.
Mijn bucket lijst? Die staat hier op mijn blog.  Een vrij realistische lijst volgens mezelf en toch weet ik dat enkele dingen voor altijd een droom zullen blijven.

Bijna een jaar na het plaatsen van de bewuste bucket list post besluit ik dat het maar eens tijd moet zijn om één van de punten aan te pakken.
En uiteraard gaat de keuze uit naar wat het meest haalbare punt van alles lijkt: de fotosessie.
Drie mensen op de wenslijst.  Een Nederlandse zanger, een Vlaams schrijver en een Vlaams acteur.
Van alle drie zou ik graag een zwart-wit reeks maken die hun persoonlijkheid naar voor brengt.
Foto’s die hun ‘zijn’ laten voelen.  Waarom zwart-wit? Omdat zwart-wit naar mijn gevoel nog meer de persoonlijkheid van het model laat spreken.  Niets van de omgevingskleuren leidt af.

Met de Nederlandse zanger sta ik reeds in contact; ik tracht hem een optreden in België te versieren.  Het zou zijn allereerste optreden op Belgische-Vlaamse bodem worden.
Maar kàn ik hem de vraag wel stellen of hij voor me wil poseren? Ik ben per slot van rekening maar een amateurfotografe.
Anderzijds, een nee heb ik, een ja kan ik krijgen.  En wie zijn dromen niet najaagt kan enkel maar blijven dromen.  Dàt kan toch niet het doel van een bucket list zijn.

Ik graai mijn moed bij elkaar en schets hem de situatie.  Om mijn vraag wat te ondersteunen voeg ik een link bij naar mijn online fotopagina en duw op de verzendknop.
Ik hoop, maar blijf realistisch.  De man heeft het zo druk, is met allerhande zaken bezig.  Het zou een mirakel zijn als hij mijn vraag nog maar zou beantwoorden.

Enkele dagen later verschijnt er een inkomend Messenger bericht op mijn telefoon.
Het is van Joost.  “Ha Nadine, geen vragen, geen opmerkingen. Alleen:
Meer kan ik niet lezen van het bericht.
Ik verwacht een negatief antwoord.  Iets van “Alleen: ik kan jammer genoeg niet ingaan op je vraag” of zo.
Even diep ademhalen en ik open het bericht.  Tot mijn grote verbazing dwalen mijn ogen over de woorden.  “Alleen: complimenten“….
Met nog groter ongeloof krijg ik te lezen dat hij vindt dat ik mooie foto’s maak en het geweldig zou vinden een keer voor me te poseren.
Tot vijf keer toe herlees ik die zin omdat hij maar niet volledig wil doordringen.  Lees ik het nu écht wel goed? Heb ik écht niet verkeerd gelezen zoals wel vaker gebeurd??
Ja hoor, het staat er echt: Joost wil voor me poseren!
En alsof het voorbestemd is meldt hij dat hij de foto’s wel heel graag in zwart-wit zou hebben.  Mijn lievelingsonderdeel in fotografie.

Het zal wellicht niet heel snel zijn gezien zijn drukke agenda.  Maar we spreken af om af te spreken.

Een wens, een punt op mijn bucket list gaat zich wel degelijk realiseren:  Joost zal voor mijn lens staan ! Yes!!

Het geeft mij alvast de moed om contactpunten te zoeken voor die twee andere luiken van die ene wens.  Indien iemand onder jullie toevallig de weg kent naar Herman Brusselmans of Axel Daeseleire dan hoor ik het graag.

Wordt hopelijk vervolgt…

 

Dromen…

Dromen van echte liefde.  Van iemand die alles voor je over heeft en die jij zelf op een pied de stalle plaatst.  Dikwijls ging die gedachte door mijn hoofd.  Enkele keren dacht ik het gevonden te hebben.  Evenveel keren voegde een teleurstelling zich toe op de stapel.  De ene teleurstelling was al iets groter dan de andere, de ene was al pijnlijker dan de andere.

“De meeste dromen zijn bedrog” gaat het lied van Marco Borsato.  En zo was het ook.  Loze beloftes, ijle woorden.  Mooie woorden met op de bodem een laag opportunisme.  Opportunisme dat pas duidelijk werd toen de mooie woorden op waren.  Het ging niet om mij. Het ging niet om ons.  Het ging om hem zelf.  En weer volgde een ontgoocheling.
De laatste droom werd keihard aan diggelen geslagen.  Ik zal nog enkele jaren blootsvoets over de scherven moeten lopen.

Dromen van echte liefde durf ik haast niet meer uit angst opnieuw teleurgesteld te worden.  Uit angst opnieuw gekwetst te worden.  Door de ervaringen heb ik mezelf geleerd dat het niet voor me is weggelegd.  Wel voor anderen, maar niet voor mij.  Hoe graag ik het ook wil, hoe graag ik ook iemand wil overladen met de liefde die ik in me heb.

De angst is te groot geworden.  Ik durf me niet meer volledig te geven van bij het begin.  De woorden die mijn diepste gevoelens beschrijven en die ik zo graag zou willen uitspreken, blijven onuitgesproken.  Ik wil mezelf niet blootgeven.  Want me blootgeven is mezelf kwetsbaar maken.  En wanneer je kwetsbaar bent, ben je een makkelijke prooi.

Het druist in tegen wie ik ben.  Diep vanbinnen blijft de droom sluimeren dat iemand toch mijn pad zal kruisen die de woorden wel meent, bij wie ze wel uit het hart komen.  Iemand die niet met ‘ik’ maar met ‘wij’ denkt.  Die zijn armen om me heen slaat en bij wie ik weet, voel,  dat het goed is.  Bij wie ik kwetsbaar mag zijn zonder angst.

Ook al zijn de meeste dromen bedrog, ik blijf dromen.
Stilletjes hopen dat die ene daar buiten loopt
en onze ogen elkaar vinden
om nooit meer los te laten.

 

Ik ben Single… So what?

Iedereen die mijn blog nog maar een klein beetje volgt weet dat mijn huwelijk voorbij is.  De nu ex wou scheiden.  So be it.  Het huwelijk bestond toch al jaren enkel nog maar op papier dus een bijkomend papiertje dat ons eindelijk los van elkaar maakte was de beste oplossing.
Valentijn 2017 kreeg een extra dimensie.  Nèt die dag moesten de ex en ikzelf verschijnen voor de Voorzitter van de Rechtbank van Eerste Aanleg voor de scheiding.  Eenmalig want het gedoe met drie keer voorkomen om duidelijk te maken dat je écht wel wìl scheiden is al lang voorbij.
Uitspraak: drie dagen laten.  Òòk alweer een stap vooruit tegenover vroeger waar je makkelijk drie maand kon wachten op de uitspraak.
Ik ben dus sinds 17 februari 2017 opnieuw ‘vrijgezel’.  Officieel ‘gescheiden’ maar dat stigma ligt me niet zo en ik hou het dus lekker op ‘vrijgezel’ of ‘single’.

Het was echter nog niet zover en ik kreeg al de opmerking dat ik gerust naar iemand nieuw op zoek mocht gaan.  Iemand nieuw? Ik had pas de rust in mijn leven terug gevonden, kon pas opnieuw ademhalen.  Geen sprake van dat ik al direct iemand nieuw in mijn leven zou binnenlaten.  Misschien blijf ik wel voor altijd alleen (grapje uiteraard).  Onthutste blikken kwamen mijn richting uit. Alleen blijven?? Dat kun je toch niet menen??
Het is blijkbaar ontoelaatbaar dat iemand bewust single zou blijven.  Wat je verhaal ook is, wat de reden tot deze keuze ook mag zijn: single blijven, bewust? Nee dàt kan niet!

Niet enkel mijn directe omgeving lijkt dit een abnormale ingesteldheid te vinden.
Het blijkt gewoon een algemene opinie te zijn.  Ben je single? Dan moet je zo snel mogelijk aan de man of vrouw!
En daar wordt àlles voor gedaan.  Datingsites, datingprogramma’s, datingapps, datinggroepen,… Noem het maar op en het bestaat.  Programma’s over blind trouwen tot naakt daten op een verlaten eiland… het is er allemaal.  Alle middelen zijn goed om toch maar een al dan niet gelukkig paar af te leveren.  Alwéér twee singles minder.  Missie geslaagd.  Op naar de volgende twee ‘gelukkigen’.  Of het werkelijk ‘gelukkigen’ zijn is zeer de vraag.
En het publiek volgt alles op de voet.

Dan kom je als nieuwe single in die maatschappij te staan en verkondig je dat je het best ok vindt om die status te dragen.  Met alle gevolgen van dien.  Met uitzondering van de andere singles die je wèl begrijpen, tracht het gros van de rest van je omgeving je al snel opnieuw te koppelen.  Maak hen maar diets dat je dàt net nièt wil.  Als nieuwe single hou ik me dus zo goed mogelijk staande tussen al wie zich zich plots geroepen voelt om dè winnende matchmaker te worden.  Ik voel me eindelijk goed in mijn vel weg van de ex, ik voel me eindelijk rustig en relax.

Laat me nu maar even van de rust en het leven genieten.
Nu ben ik single en zo is het goed.

 

Verliefd? Houden van?

Ik kreeg gisteren de vraag of ik makkelijk verliefd word.  Zonder aarzelen was mijn antwoord volmondig ‘neen’.  En dat is ook zo.  Ik word niet, nooit halsoverkop verliefd.  Ik geloof al helemaal niet in liefde op het eerste zicht.  Ook niet in verliefdheid op het eerste zicht.  Het zijn gevoelens die langzaam groeien bij me.

Blijkbaar worden heel wat mensen hoteldebotel verliefd vanaf het eerste moment dat ze elkaar zien.  Ik weet van bij het begin of ik me goed voel bij iemand of niet.  Of ‘het’ goed voelt.  Ik kan dol zijn op iemand van bij het begin, genieten van het gezelschap en het contact.  Ik vind het dan ook fijn tijd met die persoon door te brengen.  Verliefd worden groeit daaruit wanneer dat goed gevoel blijft.
De vlinders in de buik zijn er wel, maar ze dienen zich eerst te ontpoppen uit hun cocon.  En dàn pas is er dat moment dat ik inderdaad verliefd ben.  Doordat dit reeds wat tijd in beslag neemt, ben ik dan ook zeker van mijn stuk, zeker van mijn gevoel.  Zeker dat het verliefd zijn ook verder zal doorgroeien naar het echte “houden van”.  Want ook houden van is iets wat niet in één seconde bij me komt.  Ook hier is weer wat tijd mee gemoeid.

Soms ben ik jaloers op die mensen die deze processen in recordtempo doorlopen.  Die dat gegeven van “liefde op het eerste gezicht” wèl kennen en beleven.  En die er dan ook nog zeker van zijn.
Anderzijds ben ik blij dat het bij mij anders gaat.  Het duurt langer voor de gevoelens om te intensifiëren. Het zorgt er wel voor dat alle gevoelens echt zijn op het moment dat ik ze uit en dat ik er voor de volle 100% voor ga vanaf het begin.  Niets of niemand kan daar tussen komen.  Niets of niemand wordt toegelaten er tussen te komen onder welke omstandigheden dan ook.

Het is gewoon hoe ik ben, hoe ik functioneer.  Zo is het altijd al geweest. Het is moeilijk uit te leggen en misschien ook moeilijk te snappen.
Ja, dat hals over kop verliefd worden lijkt me echt wel mooi en intens om te voelen, te ondergaan.
Snel nog even een lief scoren om mijn verjaardag samen mee te vieren of voor Valentijn dit jaar zit er niet in voor mij.
Tenzij het met iemand is waar ik me nu al goed bij voel…

 

Stop

Dat 2016 mijn jaartje niet was, was al duidelijk. Ik bleef maar struikelen om opnieuw weer recht te krabbelen.
Net als 2016 maar door blijft gaan tot de laatste dag om iconen van ons weg te nemen, blijft het verlies doorgaan.
En het struikelen volgt zich sneller op dan dat ik opnieuw rechtop kan staan.

Vermoeiend, uitputtend.  Ik ga voluit op mijn bek en blijf liggen deze keer.
Ik sta niet meer op. Ik wil niet meer opstaan.
Genoeg is genoeg.  Te veel is te veel.

Twitter: uitgelogd op alle toestellen, meldingen uit.
Facebook: idem
Instagram: idem
WhatsApp: verwijderen

Ik wil het einde van 2016 niet zien, niet beleven.
Ik wil slapen en pas opnieuw wakker worden wanneer het achter de rug is en 2017 beter blijkt te zijn.
Ik wil even niet bewust zijn.
Ik wil even
‘niet leven’

 

Feesten

De Feestdagen naderen met rasse schreden.  Iedereen rent als een dolle gek over en weer tussen winkels en grootwarenhuizen om de laatste voorbereidingen te treffen.  Gepakt en gezakt met cadeaus hollen ze van winkel naar winkel.  Een juweel voor mevrouw, fles whisky voor mijnheer, speelgoed voor de kinderen, parfum voor het liefje.  Originaliteit is soms ver zoek.

Ik worstel me door de drukte in het grootwarenhuis heen en kijk af en toe onbewust naar de inhoud van winkelkarretjes van anderen.  Wijn, champagne, hapjes…  Meewarig bekijk ik de inhoud van mijn winkelkar: brood, beleg, groenten, vis, vlees, melk, koffie.  Een troosteloze inhoud is het.
Even twijfel ik.  Zou ik? Ja! Waarom niet, verdomme?!
Resoluut draai ik mijn winkelkar om en been richting wijnafdeling om er een fles Bordeaux uit te pikken.  Een Côte de Blaye, die zal het wel doen.  Ik maak aanstalten om de afdeling te verlaten en laat mijn blik opnieuw op de fles wijn vallen.  Ze staat daar nu toch zo eenzaam en alleen fles wijn te wezen.  Ik gooi mezelf in achteruit en drop een tweede fles in mijn winkelkar.  Nodeloos te melden dat er gaandeweg nog dingen in de winkelkar belandden die niet op mijn boodschappenlijstje stonden.
Zo! Het zal een Kerst alleen worden, maar ik zal toch een beetje genieten.

Aan de kassa kijk ik opnieuw naar de hollende mensen, met hun torenhoog gevulde winkelkarren, nog een stapel extra cadeaus. Tevreden overlopen ze al hun aankopen om tot de vaststelling te komen dat ze bijna alles hebben wat nodig is.  Enkel nog een trui voor zus als cadeau, een vaasje voor tante Simone.  Voor opa? Pantoffels.  Het zoveelste paar. Opa kan eigenlijk stilaan zelf een pantoffelwinkel starten.  Maar ja, wat koop je anders voor opa hé?
Ik moet even smalend glimlachen om die onpersoonlijkheid, het gebrek aan originaliteit.  Véél cadeaus, weinig echt vanuit het hart.  Cadeaus ‘omdat het moet’, om niet met lege handen aan te komen bij de gastvrouw en -heer.
Omdat het moèt.

Ik heb dit jaar net geteld één cadeau gedaan.  Eigenlijk was het zelfs geen Kerst- of Nieuwjaarscadeau maar een verjaardagscadeau voor iemand die jarig is op 25 december.  Misschien was het niet het aller origineelste van alle cadeaus maar het kwam wel vanuit mijn hart en ik weet zeker dat de ontvanger er blij mee is.  En ik ben opgelucht dat er dit jaar geen kunst- en vliegwerk bijzit voor me om, net als de kudde, van hot naar haar te hollen om de verplichte verrassingen aan te kopen.  Mijn hoofd stond echt niet naar nadenken en zoeken naar de perfecte cadeaus.

Terwijl ik nogmaals mijn boodschappen bekijk besef ik dat ik tòch liever wat over en weer holde om ze te vinden dan deze eindejaarsperiode helemaal alleen door te moeten brengen.  Met mijn wijntje, kaas, hapjes.
Het idee dat ook Oudejaarsavond er eentje alleen zal worden maakt me even moedeloos.
Ik besluit dan maar volgende week opnieuw dit zelfde ritje te maken en mijn winkelkar te komen vullen met wat wijn en hapjes.

Dit is mijn nieuwe leven, dit is mijn leven van mij.  Zo zal het zijn.
Wen er aan Nadine.  En wens, naast iedereen daar in de buitenwereld, ook jezelf een fijn 2017 toe.

 

Alweer een jaar voorbij

2016, dat was het dan.  Het was me het jaartje wel.  Eentje van een beetje blijdschap, een hoop twijfel, maar vooral verlies. Te veel verlies.  Niet echt mijn jaartje.

Een jaar waarin ik enkele nieuwe mensen leerde kennen, persoonlijk.  De vage online kennissen werden mensen van vlees en bloed.  De foto’s werden echte gezichten.  Kennissen werden vrienden die een duwtje in de rug geven wanneer je het even nodig hebt.  Fijne mensen, stuk voor stuk.
Op eentje na maken ze nog steeds deel uit van die vriendenkring en wat mij betreft zal dat ook zo blijven.

Het verlies loerde steeds om de hoek en sloeg toe telkens wanneer het de kans schoon zag.
Die ene vriend, die me toch erg nauw aan het hart lag en nog steeds ligt.  Zal 2017 er verandering in brengen?
Ik hoop het alsnog.
Het huwelijk op papier.  De verliezen gepaard gaand met het huwelijk op papier.

Een leven op zijn kop gezet in 2016.  Een ware rollercoaster was het de laatste maanden, non-stop.
Happend naar lucht, vechtend om het hoofd boven water te houden, worstelend tegen de onderstroom.
De laatste week van het jaar belooft er iets rustiger uit te zien dan de voorbije maanden.  Rust in mijn leven en rust in mijn hoofd.

Ik slaak een zucht van verlichting terwijl ik dit schrijf.  Opgelucht doch ook ongerust.  Uitkijkend naar 2017, een nieuwe kans, een schone lei.  Doch met voorzichtigheid en afwachtend.  Niet voluit gaand maar stapje voor stapje vooruit schuivend, de grens over van 2016 naar 2017.

2017: breng ons de kleine dingen die het ware geluk maken.
Laat me over een biertje gebogen even opnieuw in de ogen kijken van de verloren vriend.
Laat mijn vrienden en mezelf genieten van elkaars gezelschap.
Laat me rust vinden en hebben.
Meer hoeft écht niet.