Dagdagelijks

Het dagdagelijkse leven. Het lijkt gewoon, maar laat ons af en toe even stilstaan bij alle kleine dingen die het leven maken tot wat het is.

Tot daar 2017… Hallo 2018

Met een zucht van opluchting zie ik de laatste 2017-dagen tegemoet.
Ze verlopen in rust.  Niet zonder zorgen of hoofdbrekens, maar wel in rust.  Broodnodige rust.
En er is tijd.  Tijd om mezelf terug te vinden, te worden.

Een relatie van zestien jaar werd afgesloten met anderhalf jaar mentaal vechten en manipulatie. Wanneer manipulatie niet meer bleek te werken kwamen intimidatie, bedreigingen, verwijten en schutwoorden om de hoek kijken.  Een duivel in een wijwatervat, spartelend om toch maar de bovenhand te houden.  Hoe meer pogingen tot intimideren er aan boord werden gelegd, hoe immuner ik werd en hoe meer de tegenpartij spartelde.  Hoe hevig het gespartel uiteindelijk werd heb ik niet afgewacht.  Het werd tijd om zelf rust in huis te halen door de tegenpartij volledig uit mijn leven te bannen.  Mijn grens was bereikt.

Ik nam opnieuw zelf controle over mijn leven in plaats van het te laten beheersen door iemand die zich daar onrechtmatig het recht toe toe-eigende.
Voor de eerste keer sinds jaren mochten de dagen trager voorbij gaan.  Voor de eerste keer leken ze niet eindeloos lang te duren.
De laatste twee maanden van dit jaar heb ik kunnen genieten en een groot deel van de beslommeringen achter me kunnen laten.  Alles vergeten zit er nog niet direct in.  Het verwerkingsproces is amper aangevat en zal nog even duren.
Maar ik ben blij dat 2017 zo afgesloten kan worden, dat 2018 in alle rust en zonder stormen in mijn hoofd van start kan gaan.

Diep in mijn hart hoop ik dat 2018, in tegenstelling tot de vorige jaren, in complete kalmte zal verlopen en na een tijdje niet opnieuw een kopie conform van die twee zal worden.  Het jaar dat nu op zijn einde loopt was net iets te zwaar voor mijn schouders.  Maar het zou nog zwaarder geweest zijn ware het niet dat enkele mensen mijn leven kwamen verrijken.  Onverwacht, ongevraagd èn gemeend.  Mensen zonder wie het nog nét iets moeilijker en zwaarder zou zijn geweest, die het niet beseften hoeveel ze me steunden door kleine woorden.
Uit mijn verleden neem ik enkel mijn nabije familieleden mee en de mensen die deel uitmaken van mijn nieuwe leven.

Mijn leven verlost van het juk van een narcist pur sang begint nu opnieuw.  In 2018 is mijn leven opnieuw van mij.

Ik wens jullie allen mooie eindejaarsfeesten en een schitterend 2018 toe.  Als jullie jaar nog maar een fractie geluk van het mijne kent dan wéét ik gewoon dat jullie een subliem jaar tegemoet zullen gaan.

Proost op 2018!!

 

18 november – Heeze: The Springsteen Experience

©️NadineVb

Ik keek er al lang naar uit.  De Tribute to Bruce Springsteen, “The Springsteen Experience” van Joost Marsman toert rond in Nederland.  België is er helaas nog niet bij.  Nog niet… Want ik leg volop contacten met meerdere evenementen organisatoren om het concept aan de man te brengen en er hopelijk één of meerdere optredens uit te sleuren voor 2018.

Camera in de kofferbak, adressen van het hotel en ’t Perron opgeslagen… Iets meer dan een uurtje rijden tot Geldrop, waar we zullen overnachten en wat op een boogscheut van Heeze ligt.  Tot nog toe het enige optreden zo dicht bij de Belgische grens dus moèst ik er wel bijzijn.
Enkele dagen ervoor kreeg ik het plots in het hoofd: wàt als ik nu eens foto’s trachtte te maken tijdens het optreden? Trachtte, want mijn glasbak was niet echt uitgerust voor dit soort fotografie.  Studiowerk, natuurfotografie, decay, macrofotografie,… Voor al deze takken heb ik wel een objectief dat er uitermate geschikt voor is. Sport en optredens… nog nòòit gedaan.  Bijkomend: wat als Joost en de bandleden dit storend vinden…
’t Was heel erg kort dag maar toch maar snel een berichtje sturen om zijn mening en toelating te vragen.  Jammer genoeg bleef het antwoord uit waardoor ik de camera toch maar in de auto achterliet.

Het optreden, ik genoot er ten volste van.  Bekende en voor mij soms iets minder bekende nummers van Springsteen passeerden de revue.  Allen met evenveel enthousiasme gebracht door de band.  De gitarist, man die kon er wat van… Momenten om met mijn ogen te stelen, de techniek af te kijken.  Maar vooral ook zuchtend te beseffen dat ik nooit zo goed zal kunnen spelen.
De toetsenist, de saxofonist, de drummer die bij enkele nummers compleet uit de bol ging… Heerlijk om te aanschouwen.  De stem van Joost die zò dicht aansluit bij het stemgeluid van The Boss sloeg me soms uit het veld.  Toonvast en stevig, als een rots nam hij zijn plek in en zong het publiek tegemoet met zijn warme en tegelijk rauwe stem.  Datzelfde publiek zong luidkeels mee en danste vrolijk op de muziek, twee sets van zestig minuten lang.

Aan alle mooie liedjes komt echter een eind en ook dit optreden vond, na een encore, het moment van afscheid.  Nog een drankje terwijl de band de spullen bij elkaar schaarde en het werd tijd om richting hotel te trekken.  Net toen we zouden wegrijden merkte ik een figuur op die tegen een muur leunde.  Het was Joost die even tot rust kwam na het optreden.  Ik aarzelde even… Zou ik? Zou ik niet? Ach wat, ja… ik zou.  Ik stapte uit en beende richting de figuur tegen de muur.  Snel overliep ik in mijn hoofd hoe ik me zou voorstellen.  Dat bleek echter niet nodig te zijn want na mijn openingszin van “Joost, het optreden was top!” draaide hij zich om.  “Ha Nadine! Je had je camera niet bij?!” gevolgd door twee kussen.  Mezelf voorstellen hoefde helemaal niet.

Daarop volgde een leuke babbel waarin ik vernam dat de band, zoals die die avond op het podium stond, gewoonweg voor de allereerste keer samen speelde.  Ik kon mijn oren niet geloven.  Dàt zijn échte rasartiesten, dàt was vakmanschap.  Want, afgezien van enkele momenten waar duidelijk improvisatie merkbaar was, was er niets dat dat ook maar liet vermoeden.

Ik ben nu nòg meer gemotiveerd om Joost en C° aan een optreden op Belgische bodem trachten te helpen.  Ik ben nog meer gemotiveerd om zelf mijn gitaar vaker ter hand te nemen en te oefenen tot de stukken er van af vliegen.

Volgend jaar doe ik de voorstelling nog eens aan. Ditmaal mét camera en geschikt objectief.  Ik kijk nu al uit naar 6 april in Alphen.
Misschien zie ik een van jullie daar dan ook om samen van deze schitterende voorstelling te genieten?
Ik garandeer jullie dat jullie er écht geen spijt van zullen krijgen.

Wij maken er alleszins weer een weekendje van in Utrecht ditmaal.  Want Utrecht, ik heb het wel voor dat gezellig stadje.

Wil je er meer over weten? Houd dan zeker The Springsteen Experience in de gaten voor de agenda.
Ik zal alvast op post zijn op 6 april 2018.

Tot daar Joost.  Mèt camera dan!

 

De Bucket list – deel II

De meesten onder ons hebben ‘hem’ wel, die bucket list.  De ene heeft hem netjes op papier neergepend, de andere houdt hem in het achterhoofd.  Lange lijsten, korte lijstjes, haalbare punten of onmogelijke zaken, iedereen heeft wel enkele dingen die men absoluut toch één keer wil gedaan hebben vooraleer de pijp aan Maarten te geven.
Mijn bucket lijst? Die staat hier op mijn blog.  Een vrij realistische lijst volgens mezelf en toch weet ik dat enkele dingen voor altijd een droom zullen blijven.

Bijna een jaar na het plaatsen van de bewuste bucket list post besluit ik dat het maar eens tijd moet zijn om één van de punten aan te pakken.
En uiteraard gaat de keuze uit naar wat het meest haalbare punt van alles lijkt: de fotosessie.
Drie mensen op de wenslijst.  Een Nederlandse zanger, een Vlaams schrijver en een Vlaams acteur.
Van alle drie zou ik graag een zwart-wit reeks maken die hun persoonlijkheid naar voor brengt.
Foto’s die hun ‘zijn’ laten voelen.  Waarom zwart-wit? Omdat zwart-wit naar mijn gevoel nog meer de persoonlijkheid van het model laat spreken.  Niets van de omgevingskleuren leidt af.

Met de Nederlandse zanger sta ik reeds in contact; ik tracht hem een optreden in België te versieren.  Het zou zijn allereerste optreden op Belgische-Vlaamse bodem worden.
Maar kàn ik hem de vraag wel stellen of hij voor me wil poseren? Ik ben per slot van rekening maar een amateurfotografe.
Anderzijds, een nee heb ik, een ja kan ik krijgen.  En wie zijn dromen niet najaagt kan enkel maar blijven dromen.  Dàt kan toch niet het doel van een bucket list zijn.

Ik graai mijn moed bij elkaar en schets hem de situatie.  Om mijn vraag wat te ondersteunen voeg ik een link bij naar mijn online fotopagina en duw op de verzendknop.
Ik hoop, maar blijf realistisch.  De man heeft het zo druk, is met allerhande zaken bezig.  Het zou een mirakel zijn als hij mijn vraag nog maar zou beantwoorden.

Enkele dagen later verschijnt er een inkomend Messenger bericht op mijn telefoon.
Het is van Joost.  “Ha Nadine, geen vragen, geen opmerkingen. Alleen:
Meer kan ik niet lezen van het bericht.
Ik verwacht een negatief antwoord.  Iets van “Alleen: ik kan jammer genoeg niet ingaan op je vraag” of zo.
Even diep ademhalen en ik open het bericht.  Tot mijn grote verbazing dwalen mijn ogen over de woorden.  “Alleen: complimenten“….
Met nog groter ongeloof krijg ik te lezen dat hij vindt dat ik mooie foto’s maak en het geweldig zou vinden een keer voor me te poseren.
Tot vijf keer toe herlees ik die zin omdat hij maar niet volledig wil doordringen.  Lees ik het nu écht wel goed? Heb ik écht niet verkeerd gelezen zoals wel vaker gebeurd??
Ja hoor, het staat er echt: Joost wil voor me poseren!
En alsof het voorbestemd is meldt hij dat hij de foto’s wel heel graag in zwart-wit zou hebben.  Mijn lievelingsonderdeel in fotografie.

Het zal wellicht niet heel snel zijn gezien zijn drukke agenda.  Maar we spreken af om af te spreken.

Een wens, een punt op mijn bucket list gaat zich wel degelijk realiseren:  Joost zal voor mijn lens staan ! Yes!!

Het geeft mij alvast de moed om contactpunten te zoeken voor die twee andere luiken van die ene wens.  Indien iemand onder jullie toevallig de weg kent naar Herman Brusselmans of Axel Daeseleire dan hoor ik het graag.

Wordt hopelijk vervolgt…

 

Stop

Dat 2016 mijn jaartje niet was, was al duidelijk. Ik bleef maar struikelen om opnieuw weer recht te krabbelen.
Net als 2016 maar door blijft gaan tot de laatste dag om iconen van ons weg te nemen, blijft het verlies doorgaan.
En het struikelen volgt zich sneller op dan dat ik opnieuw rechtop kan staan.

Vermoeiend, uitputtend.  Ik ga voluit op mijn bek en blijf liggen deze keer.
Ik sta niet meer op. Ik wil niet meer opstaan.
Genoeg is genoeg.  Te veel is te veel.

Twitter: uitgelogd op alle toestellen, meldingen uit.
Facebook: idem
Instagram: idem
WhatsApp: verwijderen

Ik wil het einde van 2016 niet zien, niet beleven.
Ik wil slapen en pas opnieuw wakker worden wanneer het achter de rug is en 2017 beter blijkt te zijn.
Ik wil even niet bewust zijn.
Ik wil even
‘niet leven’

 

Feesten

De Feestdagen naderen met rasse schreden.  Iedereen rent als een dolle gek over en weer tussen winkels en grootwarenhuizen om de laatste voorbereidingen te treffen.  Gepakt en gezakt met cadeaus hollen ze van winkel naar winkel.  Een juweel voor mevrouw, fles whisky voor mijnheer, speelgoed voor de kinderen, parfum voor het liefje.  Originaliteit is soms ver zoek.

Ik worstel me door de drukte in het grootwarenhuis heen en kijk af en toe onbewust naar de inhoud van winkelkarretjes van anderen.  Wijn, champagne, hapjes…  Meewarig bekijk ik de inhoud van mijn winkelkar: brood, beleg, groenten, vis, vlees, melk, koffie.  Een troosteloze inhoud is het.
Even twijfel ik.  Zou ik? Ja! Waarom niet, verdomme?!
Resoluut draai ik mijn winkelkar om en been richting wijnafdeling om er een fles Bordeaux uit te pikken.  Een Côte de Blaye, die zal het wel doen.  Ik maak aanstalten om de afdeling te verlaten en laat mijn blik opnieuw op de fles wijn vallen.  Ze staat daar nu toch zo eenzaam en alleen fles wijn te wezen.  Ik gooi mezelf in achteruit en drop een tweede fles in mijn winkelkar.  Nodeloos te melden dat er gaandeweg nog dingen in de winkelkar belandden die niet op mijn boodschappenlijstje stonden.
Zo! Het zal een Kerst alleen worden, maar ik zal toch een beetje genieten.

Aan de kassa kijk ik opnieuw naar de hollende mensen, met hun torenhoog gevulde winkelkarren, nog een stapel extra cadeaus. Tevreden overlopen ze al hun aankopen om tot de vaststelling te komen dat ze bijna alles hebben wat nodig is.  Enkel nog een trui voor zus als cadeau, een vaasje voor tante Simone.  Voor opa? Pantoffels.  Het zoveelste paar. Opa kan eigenlijk stilaan zelf een pantoffelwinkel starten.  Maar ja, wat koop je anders voor opa hé?
Ik moet even smalend glimlachen om die onpersoonlijkheid, het gebrek aan originaliteit.  Véél cadeaus, weinig echt vanuit het hart.  Cadeaus ‘omdat het moet’, om niet met lege handen aan te komen bij de gastvrouw en -heer.
Omdat het moèt.

Ik heb dit jaar net geteld één cadeau gedaan.  Eigenlijk was het zelfs geen Kerst- of Nieuwjaarscadeau maar een verjaardagscadeau voor iemand die jarig is op 25 december.  Misschien was het niet het aller origineelste van alle cadeaus maar het kwam wel vanuit mijn hart en ik weet zeker dat de ontvanger er blij mee is.  En ik ben opgelucht dat er dit jaar geen kunst- en vliegwerk bijzit voor me om, net als de kudde, van hot naar haar te hollen om de verplichte verrassingen aan te kopen.  Mijn hoofd stond echt niet naar nadenken en zoeken naar de perfecte cadeaus.

Terwijl ik nogmaals mijn boodschappen bekijk besef ik dat ik tòch liever wat over en weer holde om ze te vinden dan deze eindejaarsperiode helemaal alleen door te moeten brengen.  Met mijn wijntje, kaas, hapjes.
Het idee dat ook Oudejaarsavond er eentje alleen zal worden maakt me even moedeloos.
Ik besluit dan maar volgende week opnieuw dit zelfde ritje te maken en mijn winkelkar te komen vullen met wat wijn en hapjes.

Dit is mijn nieuwe leven, dit is mijn leven van mij.  Zo zal het zijn.
Wen er aan Nadine.  En wens, naast iedereen daar in de buitenwereld, ook jezelf een fijn 2017 toe.

 

Alweer een jaar voorbij

2016, dat was het dan.  Het was me het jaartje wel.  Eentje van een beetje blijdschap, een hoop twijfel, maar vooral verlies. Te veel verlies.  Niet echt mijn jaartje.

Een jaar waarin ik enkele nieuwe mensen leerde kennen, persoonlijk.  De vage online kennissen werden mensen van vlees en bloed.  De foto’s werden echte gezichten.  Kennissen werden vrienden die een duwtje in de rug geven wanneer je het even nodig hebt.  Fijne mensen, stuk voor stuk.
Op eentje na maken ze nog steeds deel uit van die vriendenkring en wat mij betreft zal dat ook zo blijven.

Het verlies loerde steeds om de hoek en sloeg toe telkens wanneer het de kans schoon zag.
Die ene vriend, die me toch erg nauw aan het hart lag en nog steeds ligt.  Zal 2017 er verandering in brengen?
Ik hoop het alsnog.
Het huwelijk op papier.  De verliezen gepaard gaand met het huwelijk op papier.

Een leven op zijn kop gezet in 2016.  Een ware rollercoaster was het de laatste maanden, non-stop.
Happend naar lucht, vechtend om het hoofd boven water te houden, worstelend tegen de onderstroom.
De laatste week van het jaar belooft er iets rustiger uit te zien dan de voorbije maanden.  Rust in mijn leven en rust in mijn hoofd.

Ik slaak een zucht van verlichting terwijl ik dit schrijf.  Opgelucht doch ook ongerust.  Uitkijkend naar 2017, een nieuwe kans, een schone lei.  Doch met voorzichtigheid en afwachtend.  Niet voluit gaand maar stapje voor stapje vooruit schuivend, de grens over van 2016 naar 2017.

2017: breng ons de kleine dingen die het ware geluk maken.
Laat me over een biertje gebogen even opnieuw in de ogen kijken van de verloren vriend.
Laat mijn vrienden en mezelf genieten van elkaars gezelschap.
Laat me rust vinden en hebben.
Meer hoeft écht niet.

 

 

 

Schoonmaak

investIn de loop van je leven ontmoet je heel wat mensen.  Sommige wandelen maar heel even mee met je, anderen blijven een groot stuk van je weg aan je zijde. Diegene die maar even met je meewandelen verlaten soms zelf het pad waarop je loopt en nog een ander duw je zelf weg.
Je duwt ze weg omdat ze niet goed voor je zijn, omdat ze toxisch blijken te zijn.

Diegene die ik toelaat in mijn leven, laat ik toe omdat ze dat volgens mij waard zijn.
Eenmaal  je in mijn leven bent kan je steeds op mijn steun en hulp rekenen.  Eender wanneer en voor eender wat.
Wat jij me geeft, kan je van mij terug verwachten, zelfs in een veelvoud.  Uiteraard zijn er gradaties in de waardering die ik voor bepaalde mensen heb.  De ene kan en mag al wat meer van me verwachten dan de andere.  Die waardering verdien je gaandeweg.  Ik investeer in jou wat jij in mij investeert. Het kan immers niet altijd van één kant komen. Wanneer je me met respect behandelt krijg je veel van me gedaan.
Ik leg mijn grenzen ruim in wat ik pik van de mensen rondom me.  En voor je die grens hebt bereikt moet er al heel wat gebeuren.  Dikwijls geef ik een tweede, derde tot zelfs een vierde kans wanneer het toch even fout loopt.  In welke vriendschap of relatie loopt het niet eens fout, geef toe?

Wanneer je echter die grens hebt bereikt dan haak ik af, volledig.  Je hebt het punt bereikt waarop ik niet meer toelaat dat je de weg met me mee wandelt.  Eens ik volledig afhaak, is dat dan ook voorgoed.  Geen terugweg mogelijk.  Er moet al heel wat zijn gebeurd voor je dat punt bereikt hebt.  Reden waarom dàt punt een point of no return is.  Hoe vriendelijk je vanaf dat moment ook bent tegen me, niets zal me op mijn beslissing doen terugkomen.  Je hebt immers herhaaldelijk iets gedaan waar ik niet mee om kan.  Iets wat tegen mijn principes indruist, iets wat me herhaaldelijk een slecht gevoel geeft, noem maar op.
Vanaf dat moment zal jij er moeten mee leven dat ik er niet meer ben voor je.

Spijt? Jammer, het is te laat.  Ik heb net mijn pad schoongemaakt en jij komt er niet meer op.

 

 

 

 

 

Een griezel op bezoek

266px-Focus_stacked_spider

Vrijdagavond.  Ik zit rustig op de bank wat televisie te kijken.  Ik ben alleen thuis want de huisgenoot slaapt elders vannacht.
Er loopt een sms’je binnen van een kennis.  Of ik zin heb om samen iets te gaan drinken en wat bij te praten.
Daar hèb ik wel zin in want dit geeft gelijk de mogelijkheid een onenigheid met de kennis in kwestie uit te praten en voorgoed achter ons te laten.  Maar eerst even een luchtje scheppen op het terras en de hondjes even uitlaten.  Ik diep een sigaret op uit mijn handtas en roep de twee kleintjes om mee naar buiten te gaan.

Dan zie ik hem.  De griezel.  Een kanjer van een huisspin! Ik ben al geen liefhebster van al die achtpotige ondingen, welke maat ze ook hebben.  Maar de huisspin heeft een paralyserend effect op me.  Zodra er een in mijn gezichtsveld komt laat ik hem geen seconde meer los met mijn ogen.  De griezel mag ook zitten waar hij wil, ik voèl ze gewoon zitten en mijn ogen gaan feilloos naar het kleinste hoekje waar ze maar verborgen kunnen zitten.

Maar deze zìt niet verborgen.  Hij zit gewoon parmantig uitdagend op het witte lichtdichte deel van het overgordijn van mijn fotostudio.  Vlak aan de deur die toegang tot het terras geeft op de koop toe! Mezelf uit zijn buurt houdend open ik de deur en laat de kleintjes buiten om hun ding te doen.  Ondertussen hou ik mijn ogen op het monster en probeer ik in te schatten wat de slaagkansen van een aanval van mij op het onding zouden zijn.  Meerdere scenario’s worden overwogen.
Een bezem en hem via de achterkant van het overgordijn naar buiten wippen? Nee, niet mogelijk want mijn tuinlaarzen staan er net voor.  Verdomme, de tuinlaarzen.  Hij zit er net boven! Wat als hij daar in kruipt of in valt?? Goed, komende winter mijn tuinlaarzen maar niet aantrekken. Zo dapper ben ik dus!
Een bus haarlak? Nee, die spinnen zijn gewoon veel te snel en gegarandeerd dat hij zich ergens tussen verschuilt waardoor ik hem ook niet meer zie.  Deze optie wordt ook van de tafel geschoven.
Mijn speciale dikke “spinnenkrant”? Geen optie: die krant is enkel ok voor me als de spin over de vloer loopt.  Geen haar op mijn hoofd denkt er aan er een van de muur te meppen.  Van het overgordijn is nog minder een optie.

Jeezes, wat haat ik mezelf om steeds weer opnieuw in een panische angst te slaan voor een insect waarvan ik gewoon wéét dat ze onschadelijk zijn.  Maar ja, die lange poten hé… Ik krijg mezelf maar niet zover me over die angst over te zetten.
Ik laat de twee kleintjes binnen, me opnieuw ver weg van het overgordijn houdend en neem mijn mobieltje ter hand.  “Is goed.  Ik maak me klaar en kom er aan.”

Wanneer ik later op de avond terug thuis kom ga ik onmiddellijk kijken wat de stand van zaken is. Tot mijn verbazing en gelijk ook tot mijn grote opluchting zie ik de griezel nog stééds op dezelfde plek zitten.  Onbewogen. Het is amper te geloven.
Als hij er morgen nu òòk nog zit wanneer de huisgenoot opnieuw thuis komt, dan krijgt dit verhaal misschien toch nog een goede afloop.
Ik trek de deur achter me dicht en ga slapen.  Dààr zal hij sowieso niet komen.

Hoop ik…

 

Tandemsprong


Parachute-springenHet vliegtuig stijgt op en klimt tot een hoogte van vier kilometer.  Ondertussen voel ik hoe de instructeur ons aan elkaar vastsjort voor de tandemsprong.   “Zo”, zegt instructeur Dave, “nu zijn we ‘echtverbonden'” en hij pakt me lachend bij de schouders vast.  Laurens, mijn ‘medespringer’ ondergaat hetzelfde lot en beide trachten we het niet uit te proesten van het lachen.

We hebben beide geluk: de instructeurs mogen er best zijn. Laurens glundert.  Hij geniet duidelijk van het mannenlichaam dat tegen zijn rug aangeperst zit, de schelm.  Gelukkig ziet zijn instructeur het niet.
Ik, ik probeer nog even niet te denken aan wat over enkele minuten komen zal.  En ik vraag me af waar ik het in godsnaam in het hoofd heb gehaald om me hiertoe te laten overtuigen.  Ik moet wel gek zijn. Ze hadden me verzekert dat hoogtevrees hierin geen rol speelde.

Even later schuif ik aarzelend mijn voeten en billen in de richting van de opening waar normaal een vliegtuigdeur hoort te zitten. Een vliegtuig zonder deur! Over enkele minuten zal ik naar buiten springen en in vrije val naar het aardoppervlak terugkeren. Ik, angsthaas eerste klasse als het op zulke dingen aankomt.  De wind is hierboven harder dan ik me kon voorstellen.  En koud, het is ook kouder dan ik dacht.  Mijn hart bonst in mijn keel en ik kan amper normaal ademen.
Of het door de luchtverplaatsing of angst en zenuwen komt laat ik u zelf uitmaken.
Dave duwt me nòg dichter naar het deurgat toe waardoor mijn benen nu naar buiten bungelen.  Het zweet breekt me uit en ik tril als een riet.

En dan voel ik hoe hij ons afduwt.  Ik zie het aardoppervlak ver weg onder me en begin te duizelen.  Aan een snelheid van 180km/uur duiken we naar beneden.  De vrije val van iets minder dan een minuut lijkt wel een eeuwigheid te duren.  Beangstigend en tegelijk een heerlijk gevoel van vrijheid.  Adrenaline raast door mijn lijf.  Vliegen als een vogel.  Héérlijk! Ik ben gewoon terecht trots op mezelf dat ik dìt aandurf! En ik raad het echt eenieder aan! Dit moet je gewoon één keer in je leven doen.

De parachute gaat open en het dringt tot me door dat het bijna achter de rug is.  Dave stuurt ons handig in de richting van de toeschouwers die onze sprong volgden.  Nog even en we landen.  Applaus weerklinkt vanaf de grond en ik glunder.  Knietjes optrekken, voeten wat vooruit, een schok,…

Ik schrik wakker en kijk naar de klok: vier uur ’s ochtends.  Over een half uurtje moet ik opstaan.  Ik wil niet opnieuw in slaap vallen en sta dan maar op.  Onder de douche denk ik even terug aan Dave en onze sprong.  En ik besluit dat het zeker voor herhaling vatbaar is.  Mèt Dave als het even kan.

 

De Bucket List

0igloo-village-finland-northern-lightsIk weet niet waarom, maar de laatste paar weken heb ik het hoofd vol van dingen die ik zeker nog wil doen vooraleer “er vandoor te gaan”.  Tot recent had ik wel dromen, maar niet in die mate dat ik ze als must aanzag.  Tot enige tijd geleden.  Het vreemde is dat de oorzaak van het opmaken van deze bucket list niet een heengaan in mijn omgeving is, maar een kwetsend bericht van een kennis.

Ik weet het: er is helemaal niets logisch aan de situatie.  Maar spreek me maar niet tegen.  Ik heb het in mijn hoofd en ben vastbesloten: ik begin mijn bucket list op te maken en aan de punten erop te werken.
Het is niet eens zo een lange lijst en zodra de haalbare wensen erop aangevinkt staan mag het wat mij betreft stoppen.  Ik besef dat niet alle punten gerealiseerd zullen kunnen worden.
Enkele punten moeten echter wel haal- en doenbaar zijn.

kakslauttanen-iglo-sZo is het bijvoorbeeld een droom van mijn zoon en mezelf om de Aurora Borealis met eigen ogen te aanschouwen en bewonderen.  Hier hoef je zelfs niet voor naar Finland, Ijsland, Noorwegen, Zweden of Canada te gaan.  Vanuit het meest noordelijke deel van Schotland is dit wonderbaarlijke fenomeen reeds zichtbaar.  Zéér haalbaar.
Maar als het dan tòch even kan, dan mag het naar de iglo’s van Kakslauttanen in Finland gaan.
Mijn zoon en ikzelf spreken hier al jaren over, maar misschien moeten we er maar eens écht werk beginnen van maken zodat we alle elementen kennen die nodig zijn om deze droom succesvol te realiseren.

Met mijn dochter, die ik al ruim een jaar niet meer heb gezien wil ik enkele dagen samen doorbrengen.  Enkel wij twee, moeder en dochter, die mekaar een beetje trachten terug te vinden om nare tijden achter te ons laten.  Een paar dagen genieten van mekaar en dingen samen doen die we beide graag doen en lol aan beleven.

Een andere reis, ook weeral een gemeenschappelijke droom met zoonlief, is het Inca trail naar Machu Picchu. Cliché, zeer zeker.  Echter, door omstandigheden is dit punt héél wat minder makkelijk haalbaar en zou dan ook wel een van overblijvende, niet afgevinkte punten kunnen worden.

Een meer dan haalbare wens dan weer is een vlucht met een zweefvliegtuig.  Deze is zonder twijfel haalbaar dank zij een collega in het bezit van een vliegbrevet en met vaste voet in een zweefvliegclub.  Of het nu een vluchtje van een uurtje is (véél te kort natuurlijk!) van vier uur of zelfs acht uur, het is maar een woordje en Al bokst het met genoegen in mekaar.

Verder staan er twee optredens op de wil-ik-meemaken-lijst.  Het eerste is er eentje van Ed Sheeran, de Britse singer-song writer.  Zijn liedjes brengen me steeds in een melancholische bui. En één welbepaald liedje brengt me steeds opnieuw met mijn gedachten bij iemand.
Het tweede is van een Nederlandse singer-songwriter waar ik echt van hoop dat hij weldra opnieuw zal gaan optreden: Joost Marsman.  Een man die een groter podium verdient en dit niet enkel in Nederland.  Ook België zou hem en zijn muzikaal werk moeten kennen.  Een duizendpoot die zelf Nederlandstalig werk brengt, maar tegenwoordig probleemloos The Boss neerzet.
Mijn hoop is dan ook heel groot dat beide heren géén jaren zullen wachten om opnieuw het podium op te klimmen en het beste van zichzelf te geven.  En gelijk hoop ik dan ook zeker geen aankondiging en daarmee een optreden te mislopen.

Wat fotografie betreft heb ik ook enkele “zou-ik-echt-wel-eens-willen-doen” wensen.  Zo zou ik dolgraag een monochrome fotoreeks van Herman Brusselmans en van Axel Daeseleire maken.
Herman omdat hij toch zo een verdomd intrigerend man is en ik dat mysterieuze graag wil trachten naar voor te brengen in beeld.
Axel, gewoon omdat het Axel is.  Axel is….Axel!
Intense blik en markante kop die gewoon monochroom vrààgt.
Als we er dan toch namen aan het noemen zijn, waarom ook niet: nogmaals Joost.  Fotogenieke kerel die perfect in zijn rol gaat voor foto’s en hij best wel eens nieuwe foto’s op zijn Facebook-pagina kan gebruiken.
Ik blijf echter realistisch en ga niet met mijn hoofd in de wolken gaan lopen.  Per slot van rekening ben ik maar een amateurfotografe.

Er staan ook enkele sportieve dromen op die fameuze lijst.  Leren duiken is er zo eentje van.  Al sinds mijn 30 jaar sluimert die wens.  Wie weet durf ik het ooit wel eens aan om aan de lijve te ondervinden hoe het is om onderwater te ademen.

Een niet zo uitgebreide lijst waarvan ik hòòp dat hij helemaal afgewerkt zal raken. Hoop… En indien niet, dan zullen er toch punten zijn die afgevinkt zullen zijn.

Oh ja, en de kennis van dat bericht vraag je je af? Laat ons zeggen dat ik, gelukkig maar, geen rancuneus persoon ben en makkelijk vergeef.  Vergeten is echter een ander paar mouwen.