Dagdagelijks

Het dagdagelijkse leven. Het lijkt gewoon, maar laat ons af en toe even stilstaan bij alle kleine dingen die het leven maken tot wat het is.

Tot daar 2017… Hallo 2018

Met een zucht van opluchting zie ik de laatste 2017-dagen tegemoet.
Ze verlopen in rust.  Niet zonder zorgen of hoofdbrekens, maar wel in rust.  Broodnodige rust.
En er is tijd.  Tijd om mezelf terug te vinden, te worden.

Een relatie van zestien jaar werd afgesloten met anderhalf jaar mentaal vechten en manipulatie. Wanneer manipulatie niet meer bleek te werken kwamen intimidatie, bedreigingen, verwijten en schutwoorden om de hoek kijken.  Een duivel in een wijwatervat, spartelend om toch maar de bovenhand te houden.  Hoe meer pogingen tot intimideren er aan boord werden gelegd, hoe immuner ik werd en hoe meer de tegenpartij spartelde.  Hoe hevig het gespartel uiteindelijk werd heb ik niet afgewacht.  Het werd tijd om zelf rust in huis te halen door de tegenpartij volledig uit mijn leven te bannen.  Mijn grens was bereikt.

Ik nam opnieuw zelf controle over mijn leven in plaats van het te laten beheersen door iemand die zich daar onrechtmatig het recht toe toe-eigende.
Voor de eerste keer sinds jaren mochten de dagen trager voorbij gaan.  Voor de eerste keer leken ze niet eindeloos lang te duren.
De laatste twee maanden van dit jaar heb ik kunnen genieten en een groot deel van de beslommeringen achter me kunnen laten.  Alles vergeten zit er nog niet direct in.  Het verwerkingsproces is amper aangevat en zal nog even duren.
Maar ik ben blij dat 2017 zo afgesloten kan worden, dat 2018 in alle rust en zonder stormen in mijn hoofd van start kan gaan.

Diep in mijn hart hoop ik dat 2018, in tegenstelling tot de vorige jaren, in complete kalmte zal verlopen en na een tijdje niet opnieuw een kopie conform van die twee zal worden.  Het jaar dat nu op zijn einde loopt was net iets te zwaar voor mijn schouders.  Maar het zou nog zwaarder geweest zijn ware het niet dat enkele mensen mijn leven kwamen verrijken.  Onverwacht, ongevraagd èn gemeend.  Mensen zonder wie het nog nét iets moeilijker en zwaarder zou zijn geweest, die het niet beseften hoeveel ze me steunden door kleine woorden.
Uit mijn verleden neem ik enkel mijn nabije familieleden mee en de mensen die deel uitmaken van mijn nieuwe leven.

Mijn leven verlost van het juk van een narcist pur sang begint nu opnieuw.  In 2018 is mijn leven opnieuw van mij.

Ik wens jullie allen mooie eindejaarsfeesten en een schitterend 2018 toe.  Als jullie jaar nog maar een fractie geluk van het mijne kent dan wéét ik gewoon dat jullie een subliem jaar tegemoet zullen gaan.

Proost op 2018!!

 

18 november – Heeze: The Springsteen Experience

©️NadineVb

Ik keek er al lang naar uit.  De Tribute to Bruce Springsteen, “The Springsteen Experience” van Joost Marsman toert rond in Nederland.  België is er helaas nog niet bij.  Nog niet… Want ik leg volop contacten met meerdere evenementen organisatoren om het concept aan de man te brengen en er hopelijk één of meerdere optredens uit te sleuren voor 2018.

Camera in de kofferbak, adressen van het hotel en ’t Perron opgeslagen… Iets meer dan een uurtje rijden tot Geldrop, waar we zullen overnachten en wat op een boogscheut van Heeze ligt.  Tot nog toe het enige optreden zo dicht bij de Belgische grens dus moèst ik er wel bijzijn.
Enkele dagen ervoor kreeg ik het plots in het hoofd: wàt als ik nu eens foto’s trachtte te maken tijdens het optreden? Trachtte, want mijn glasbak was niet echt uitgerust voor dit soort fotografie.  Studiowerk, natuurfotografie, decay, macrofotografie,… Voor al deze takken heb ik wel een objectief dat er uitermate geschikt voor is. Sport en optredens… nog nòòit gedaan.  Bijkomend: wat als Joost en de bandleden dit storend vinden…
’t Was heel erg kort dag maar toch maar snel een berichtje sturen om zijn mening en toelating te vragen.  Jammer genoeg bleef het antwoord uit waardoor ik de camera toch maar in de auto achterliet.

Het optreden, ik genoot er ten volste van.  Bekende en voor mij soms iets minder bekende nummers van Springsteen passeerden de revue.  Allen met evenveel enthousiasme gebracht door de band.  De gitarist, man die kon er wat van… Momenten om met mijn ogen te stelen, de techniek af te kijken.  Maar vooral ook zuchtend te beseffen dat ik nooit zo goed zal kunnen spelen.
De toetsenist, de saxofonist, de drummer die bij enkele nummers compleet uit de bol ging… Heerlijk om te aanschouwen.  De stem van Joost die zò dicht aansluit bij het stemgeluid van The Boss sloeg me soms uit het veld.  Toonvast en stevig, als een rots nam hij zijn plek in en zong het publiek tegemoet met zijn warme en tegelijk rauwe stem.  Datzelfde publiek zong luidkeels mee en danste vrolijk op de muziek, twee sets van zestig minuten lang.

Aan alle mooie liedjes komt echter een eind en ook dit optreden vond, na een encore, het moment van afscheid.  Nog een drankje terwijl de band de spullen bij elkaar schaarde en het werd tijd om richting hotel te trekken.  Net toen we zouden wegrijden merkte ik een figuur op die tegen een muur leunde.  Het was Joost die even tot rust kwam na het optreden.  Ik aarzelde even… Zou ik? Zou ik niet? Ach wat, ja… ik zou.  Ik stapte uit en beende richting de figuur tegen de muur.  Snel overliep ik in mijn hoofd hoe ik me zou voorstellen.  Dat bleek echter niet nodig te zijn want na mijn openingszin van “Joost, het optreden was top!” draaide hij zich om.  “Ha Nadine! Je had je camera niet bij?!” gevolgd door twee kussen.  Mezelf voorstellen hoefde helemaal niet.

Daarop volgde een leuke babbel waarin ik vernam dat de band, zoals die die avond op het podium stond, gewoonweg voor de allereerste keer samen speelde.  Ik kon mijn oren niet geloven.  Dàt zijn échte rasartiesten, dàt was vakmanschap.  Want, afgezien van enkele momenten waar duidelijk improvisatie merkbaar was, was er niets dat dat ook maar liet vermoeden.

Ik ben nu nòg meer gemotiveerd om Joost en C° aan een optreden op Belgische bodem trachten te helpen.  Ik ben nog meer gemotiveerd om zelf mijn gitaar vaker ter hand te nemen en te oefenen tot de stukken er van af vliegen.

Volgend jaar doe ik de voorstelling nog eens aan. Ditmaal mét camera en geschikt objectief.  Ik kijk nu al uit naar 6 april in Alphen.
Misschien zie ik een van jullie daar dan ook om samen van deze schitterende voorstelling te genieten?
Ik garandeer jullie dat jullie er écht geen spijt van zullen krijgen.

Wij maken er alleszins weer een weekendje van in Utrecht ditmaal.  Want Utrecht, ik heb het wel voor dat gezellig stadje.

Wil je er meer over weten? Houd dan zeker The Springsteen Experience in de gaten voor de agenda.
Ik zal alvast op post zijn op 6 april 2018.

Tot daar Joost.  Mèt camera dan!

 

De Bucket list – deel II

De meesten onder ons hebben ‘hem’ wel, die bucket list.  De ene heeft hem netjes op papier neergepend, de andere houdt hem in het achterhoofd.  Lange lijsten, korte lijstjes, haalbare punten of onmogelijke zaken, iedereen heeft wel enkele dingen die men absoluut toch één keer wil gedaan hebben vooraleer de pijp aan Maarten te geven.
Mijn bucket lijst? Die staat hier op mijn blog.  Een vrij realistische lijst volgens mezelf en toch weet ik dat enkele dingen voor altijd een droom zullen blijven.

Bijna een jaar na het plaatsen van de bewuste bucket list post besluit ik dat het maar eens tijd moet zijn om één van de punten aan te pakken.
En uiteraard gaat de keuze uit naar wat het meest haalbare punt van alles lijkt: de fotosessie.
Drie mensen op de wenslijst.  Een Nederlandse zanger, een Vlaams schrijver en een Vlaams acteur.
Van alle drie zou ik graag een zwart-wit reeks maken die hun persoonlijkheid naar voor brengt.
Foto’s die hun ‘zijn’ laten voelen.  Waarom zwart-wit? Omdat zwart-wit naar mijn gevoel nog meer de persoonlijkheid van het model laat spreken.  Niets van de omgevingskleuren leidt af.

Met de Nederlandse zanger sta ik reeds in contact; ik tracht hem een optreden in België te versieren.  Het zou zijn allereerste optreden op Belgische-Vlaamse bodem worden.
Maar kàn ik hem de vraag wel stellen of hij voor me wil poseren? Ik ben per slot van rekening maar een amateurfotografe.
Anderzijds, een nee heb ik, een ja kan ik krijgen.  En wie zijn dromen niet najaagt kan enkel maar blijven dromen.  Dàt kan toch niet het doel van een bucket list zijn.

Ik graai mijn moed bij elkaar en schets hem de situatie.  Om mijn vraag wat te ondersteunen voeg ik een link bij naar mijn online fotopagina en duw op de verzendknop.
Ik hoop, maar blijf realistisch.  De man heeft het zo druk, is met allerhande zaken bezig.  Het zou een mirakel zijn als hij mijn vraag nog maar zou beantwoorden.

Enkele dagen later verschijnt er een inkomend Messenger bericht op mijn telefoon.
Het is van Joost.  “Ha Nadine, geen vragen, geen opmerkingen. Alleen:
Meer kan ik niet lezen van het bericht.
Ik verwacht een negatief antwoord.  Iets van “Alleen: ik kan jammer genoeg niet ingaan op je vraag” of zo.
Even diep ademhalen en ik open het bericht.  Tot mijn grote verbazing dwalen mijn ogen over de woorden.  “Alleen: complimenten“….
Met nog groter ongeloof krijg ik te lezen dat hij vindt dat ik mooie foto’s maak en het geweldig zou vinden een keer voor me te poseren.
Tot vijf keer toe herlees ik die zin omdat hij maar niet volledig wil doordringen.  Lees ik het nu écht wel goed? Heb ik écht niet verkeerd gelezen zoals wel vaker gebeurd??
Ja hoor, het staat er echt: Joost wil voor me poseren!
En alsof het voorbestemd is meldt hij dat hij de foto’s wel heel graag in zwart-wit zou hebben.  Mijn lievelingsonderdeel in fotografie.

Het zal wellicht niet heel snel zijn gezien zijn drukke agenda.  Maar we spreken af om af te spreken.

Een wens, een punt op mijn bucket list gaat zich wel degelijk realiseren:  Joost zal voor mijn lens staan ! Yes!!

Het geeft mij alvast de moed om contactpunten te zoeken voor die twee andere luiken van die ene wens.  Indien iemand onder jullie toevallig de weg kent naar Herman Brusselmans of Axel Daeseleire dan hoor ik het graag.

Wordt vervolgt… uiteraard.

 

22 maart…2017

 22 maart 2016, de dag waarop Brussel samen met de rest van België even niet wist wat er gebeurde.  Vandaag een jaar geleden.

Waar ik was? Op exact dezelfde plek als nu: aan mijn bureau op een paar kilometer van waar het onheil plaats vond.  Ik hoorde gerommel in de verte alsof er een onweer zou gaan losbarsten.  Maar het gerommel klonk nét iets anders.
Gelijk met het gerommel kleurde de monitoringkaart knalrood in de luchthavenzone.  Er was wat aan de hand met de indoorstations.  Wat, dat wisten we nog niet.
Ik belde het contactpunt op de luchthaven, tevergeefs.  Dan maar een technieker uit de buurt optrommelen om hem ter plaatse te sturen.

Plots werd ik onderbroken door een por van een collega en een vinger die naar het televisiescherm wees… Ontsteld begon ik de berichtgeving te volgen.  Een aanslag…
Enkele seconden later zagen we de netwerkkaart opnieuw rood kleuren en een alarm geven in de buurt van een metrostation.
Zou het…? Onze vrees werd even later bevestigd door de berichtgeving: een tweede aanslag in het metrostation van Maalbeek.
Enkele maanden na Parijs bleek Brussel aan de beurt.
Iets wat ik nooit voor mogelijk had gehouden.
I.S. dwong deze keer ons, Belgen, op de knieën.  Met een grote haal werd een rauwe klauw door huid en vlees gehaald om het diepste van onze ziel te raken.

Maar net als Frankrijk en de andere getroffen landen voorheen, ging ook België weer snel rechtop staan en weigerden we toe te geven aan de angst.
Ons leven mag niet overheerst worden door dat gevoel.  Dat zou hen als overwinnaar bestempelen.  Dus herneemt België al snel zijn dagdagelijks leven.

Sindsdien blijft ons land hangen in alarmfase 3.  Nu nog steeds.  Evenementen worden steevast georganiseerd met extra veiligheidsmaatregelen.  Met regelmaat patrouilleren militairen in de buurt van onze gebouwen.
Een jaar later zijn er nog steeds tekenen die laten herinneren aan wat vorig jaar gebeurde. De gebeurtenis staat in ons geheugen gegrift.

Ondanks het feit dat ons leven opnieuw zijn gewone gangetje gaat, blijft er in mijn achterhoofd toch steeds de vraag spoken “Wie zal de volgende zijn? Wanneer zal het opnieuw gebeuren?”

… Wordt hopelijk NIET vervolgd…

 

 

 

 

 

Het is jammer…

Hardlopen.  Twee weken geleden begon ik er opnieuw aan.  Na om en bij de twee jaar stilgelegen te hebben was zelfs drie minuten lopen een hap.  Ondertussen zitten we aan 4-5-7.  Ergens in de loop van volgende week zit er zelfs al een tientje tussen.
Hilarisch wetende dat ik ‘toen’ drie duurlopen per week deed van een uur en meer.  Ik houd mezelf dàt  voor ogen en houd ook vast aan mijn dubbele deadline: de vijf tegen de zomer, de tien tegen oktober/november.

Om het vege lijf wat aan te sterken werden de kettlebells er opnieuw bijgehaald.  Buikspieren, ik wist dat ik ze had en ze stonden er op zich niet slecht voor.  Maar alles kan altijd beter.  Vooral de rugspieren en de hamstrings mogen best wat aangesterkt worden.

Een van de vrouwelijke collega’s snapt het allemaal niet.  Haar denkwijze: “Je bent nu opnieuw single en je wil dat zo ook houden tenzij je toch nog die éne tegen het lijf zou lopen… dus waarom al dat gedoe nog?’  Haar enige sportmoment is dat van de voordeur naar de auto en omgekeerd.  Een trap mijdt ze alsof het het einde van haar leven zal inluiden wanneer ze er ook maar één voet op plaatst. Onlogisch dat ik langzaam aan mijn lichaam opnieuw begin af te beulen, zoals zij het noemt.  Waarom jezelf in het zweet werken om opnieuw uitgerust te raken met beginnend sixpackje als het toch is om de rest van je dagen als single door te brengen.

Waarom? Omdat ik geen uitpuilende billen in een spijkerbroek wil.  Omdat ik met zelfvertrouwen cocktailjurkjes wil kunnen dragen.   Zònder hulptoestanden à la corrigerend ondergoed aan te moeten schaffen.  Mijn god, die dingen zijn ècht wel übersexy – niet!
Omdat ik er niet wil bijlopen als een Benidorm Bastard van 75 met de bijhorende bloemetjesjurk en steunkousen eronder.
Omdat ik me opnieuw goed wil voelen in mijn vel.
Omdat ìk me goed wil voelen.  Punt.

Begrip kon mijn uitleg niet tot stand brengen.  Dat hoeft ook niet.
Ik hoef echt geen begrip van anderen wat dit betreft.
Het is jammer voor wie mijn motivatie niet wil snappen en zelf dag na dag het lichaam meer en meer wil laten uitzakken.
Want dat lichaam moet nog een gans leven mee en het is jammer wanneer je er niet wat zorg voor draagt.
Dàt is jammer…

 

Met volle moed

Ik ben gemotiveerd.  Begin dit jaar heb ik besloten opnieuw te gaan hardlopen.
Na twee jaar een luie bankhanger geweest te zijn kreeg ik de kriebels opnieuw te pakken.
Ik begin met mezelf een doel voor ogen te stellen: tegen de zomer aan wil ik opnieuw aan vijf kilometer zitten.  Tegen oktober/november wil ik graag de tien opnieuw malen.
Makkelijk zal het niet worden.  De eerste keer dat het trainingsschema aangepakt werd was samen met de nu ex. Die sleurde er me gewoon door.  Deze keer pak ik het in mijn eentje aan.  Ik moet dus iets vinden wat me extra motiveert, wat me er door sleurt zonder dat ik daarom in gezelschap hoef te lopen.

Ter voorbereiding kijk ik mijn uitrusting na.  Loopoutfits, loopschoenen, hartslagmeter, looppod… Alles functioneert nog steeds naar behoren stel ik vast.  Gelukkig.  Ik hoef alvast géén extra lastenpost in te calculeren.  Toch een meevaller.
De ideale muziek sprokkel ik bij mekaar tijdens mijn lunchpauzes op het werk.  Ook dit werkt motiverend.
Binnen de kortste keren is ook de geschikte app gevonden en weerhoudt niets me nog van start te gaan.

Ik prik voor mezelf het weekend van 14 januari op de kalender.  Dàt weekend zal het sowieso worden.  Zaterdag of zondag hangt nog af van de agenda van het weekend zelf.  Maar het staat vast: dat wordt mijn startweekend.  Tegelijk plan ik de rest van de week uit.  Maandag muziekles, dinsdag hardlopen, woensdag rustdag met muziek.  Donderdag hardlopen, vrijdag rustdag met muziek.  Mooi verdeeld, voldoende tijd om mijn lichaam rust te gunnen tussen de loopsessies door, voldoende tijd om de muzieklessen te blijven volgen en te oefenen.  Voldoende tijd om af en toe met fotografie bezig te zijn én bovenop het huishouden te zijn en blijven.
Een mooi gevulde week.  Genoeg gevuld om niet te veel te kunnen blijven stilstaan bij negatieve dingen en toch voldoende tijd vrij latend voor positieve, constructieve zaken.

Ik kijk er naar uit, ik heb er zin in.  Ik zal het gewoon met volle moed doen en ik zal er van genieten.

 

Ik ben ik – niet meer

Ik ben ik.  Ik ben wie ik ben.  Als ik iemand een plezier kan doen, dan doe ik het.
Om het even op welke manier, afhankelijk van wie het is en wat de relatie is.
Ik plan met plezier dingen die iemand leuk vindt, zorg er graag voor dat iemand een fijne tijd heeft.
Uiteraard in samenspraak.  En enkel wanneer er een volmondig ‘ja’ volgt op het voorstel.
Ik vraag er niets voor terug.  Want zo ben ik.
Wanneer men het dan zonder valabele uitleg in het water laat vallen, wetende dat alles al geregeld is, dàn kan heel even een andere persoonlijkheid van me naar boven komen.  Want ja hoe goed ik ook ben, ik moet namelijk òòk wel werken voor mijn geld.  Even hard als eenieder ander.

Dit wordt vanaf nu ook maar over een andere boeg gegooid.  Het is uit met cadeautjes doen, voorbij met anderen te plezieren. Gedaan met de goeie ziel uit te hangen.
Jammer voor wie het goed meent.  Jammer voor wie het ernst is.  Wie het écht meent en wie het ernst is zal hier voorwaar geen probleem mee hebben.

Ik ben wie ik ben.  Maar ‘ik’ zal niet meer blijven zoals ‘ik’ ben.  Wie wil dat ik een plezier doe zal het dubbel en dik moeten verdienen.  Wie dat niet goed vindt, hoeft niet te blijven.
Dàt is òòk wie ik ben wanneer ik alle vertrouwen kwijt ben.

Ik keer me terug in mijn cocon, mijn veilig nest en omring me met muziek.
Het enige waar ik mezelf kan in zijn.
Want ook dat, ben ik.

 

Voornemens

Met volle moed het nieuwe jaar in.  Lijnen, gezonder eten, meer bewegen,… Je hoort de voornemens weerklinken achter elke hoek.  Veel van die voornemens halen echter het eind van de maand niet en belanden op het volgend-jaar-dan-maar-een-nieuwe-poging stapeltje.
Ik moet uiteindelijk niet veel zeggen want van mijn goede voornemens van vorig jaar bleef op het einde van de rit òòk niets over.  Integendeel.  Na een rookstop van twee jaar ben ik opnieuw beginnen roken.  Stom, héél erg stom, maar het is nu eenmaal zo.  Mag ik de laatste evenementen in mijn leven daar de schuld van geven? Ik weet het niet.  Maar ik besluit wèl dat het zo niet verder kan.  Ik wil het nieuwe jaar niet starten zoals het oude is geëindigd.

De rust is ondertussen deels teruggekeerd en dat doet deugd.  Tijd om mezelf opnieuw bijeen te vegen, de brokken te lijmen en er volop tegenaan te gaan.  Maar wèl beseffend dat het nog een hobbelige rit zal worden het komende jaar.  Ik neem mezelf opnieuw in de hand en ga ervoor.

Regelmatiger mijn gitaar ter hand nemen en oefenen.  Nu ik geen rekening meer moet houden met iemand kan ik gewoon oefenen wanneer ik het wil. Regelmatiger oefenen, langer.  Tot ik uiteindelijk dat rifje in de vingers heb, de pentatonische toonladders vlot speel, vlotter improvisaties uit mijn mouw schud.  Want ik houd van improviseren, een solo in mekaar boksen.  Ik wil er beter in worden en stel mezelf als doel dat ik tegen de vakantie aan een hele stap verder moet staan.

Hardlopen, ik gà er gewoon opnieuw voor. Twee jaar geleden liep ik samen met de nu ex minimaal vijf kilometer per sessie en was aan het opbouwen naar tien kilometer toe.  Verre van een marathon, maar ik voelde me fysiek en mentaal goed.  Door een knieblessure en pijnlijke littekens door de winterkou bouwde ik een winterstop in.  Die winterstop liep op z’n zachtst uitgedrukt een béétje uit en duurt nu nog.  Punt erachter.  Ik kijk al mijn materiaal er op na en begin gewoon opnieuw van nul.  “Van couch potato tot 5K” noem ik mijn project.  Start to run app en playlist op de smartphone, loopoutfits verfrist.  Zo erg zin in. Het roken laat ik onderweg achter. En na de vijf opnieuw op naar de tien en meer.
Gelijk haal ik de kettlebells  er opnieuw bij.  De buik-, rug- en andere spieren mogen wakker geschud worden.  De energie mag terugkomen.

Mijn fotografie heeft ook te lijden gehad onder de gebeurtenissen.  Daar moet ik ook maar eens opnieuw wat aan doen.  Ideeën te over in mijn hoofd.  Uitwerken! Mezelf verplichten meer naar buiten te trekken en me meer toe te leggen op straatfotografie en landschappen.  De natuur in.  Er valt zòveel te ontdekken daar buiten.  Ik had al een paar opdrachten ingevuld vorig jaar en had me voorgenomen een volledig jaar enkel en alleen monochrome beelden in te dienen.   Ik mòet beter worden in monochroom, ik mòet durven mijn lens op mensen in de straat te richten, ik mòet de dingen opnieuw zien en de wereld in een frame zien.

2017 ga ik niet ondergaan zoals 2016. 2017 neem ik mijn leven in handen en mààk er wat van.

Succes met jùllie goede voornemens.  Gà er voor! Ik doe het ook!

 

Stop

Dat 2016 mijn jaartje niet was, was al duidelijk. Ik bleef maar struikelen om opnieuw weer recht te krabbelen.
Net als 2016 maar door blijft gaan tot de laatste dag om iconen van ons weg te nemen, blijft het verlies doorgaan.
En het struikelen volgt zich sneller op dan dat ik opnieuw rechtop kan staan.

Vermoeiend, uitputtend.  Ik ga voluit op mijn bek en blijf liggen deze keer.
Ik sta niet meer op. Ik wil niet meer opstaan.
Genoeg is genoeg.  Te veel is te veel.

Twitter: uitgelogd op alle toestellen, meldingen uit.
Facebook: idem
Instagram: idem
WhatsApp: verwijderen

Ik wil het einde van 2016 niet zien, niet beleven.
Ik wil slapen en pas opnieuw wakker worden wanneer het achter de rug is en 2017 beter blijkt te zijn.
Ik wil even niet bewust zijn.
Ik wil even
‘niet leven’

 

Feesten

De Feestdagen naderen met rasse schreden.  Iedereen rent als een dolle gek over en weer tussen winkels en grootwarenhuizen om de laatste voorbereidingen te treffen.  Gepakt en gezakt met cadeaus hollen ze van winkel naar winkel.  Een juweel voor mevrouw, fles whisky voor mijnheer, speelgoed voor de kinderen, parfum voor het liefje.  Originaliteit is soms ver zoek.

Ik worstel me door de drukte in het grootwarenhuis heen en kijk af en toe onbewust naar de inhoud van winkelkarretjes van anderen.  Wijn, champagne, hapjes…  Meewarig bekijk ik de inhoud van mijn winkelkar: brood, beleg, groenten, vis, vlees, melk, koffie.  Een troosteloze inhoud is het.
Even twijfel ik.  Zou ik? Ja! Waarom niet, verdomme?!
Resoluut draai ik mijn winkelkar om en been richting wijnafdeling om er een fles Bordeaux uit te pikken.  Een Côte de Blaye, die zal het wel doen.  Ik maak aanstalten om de afdeling te verlaten en laat mijn blik opnieuw op de fles wijn vallen.  Ze staat daar nu toch zo eenzaam en alleen fles wijn te wezen.  Ik gooi mezelf in achteruit en drop een tweede fles in mijn winkelkar.  Nodeloos te melden dat er gaandeweg nog dingen in de winkelkar belandden die niet op mijn boodschappenlijstje stonden.
Zo! Het zal een Kerst alleen worden, maar ik zal toch een beetje genieten.

Aan de kassa kijk ik opnieuw naar de hollende mensen, met hun torenhoog gevulde winkelkarren, nog een stapel extra cadeaus. Tevreden overlopen ze al hun aankopen om tot de vaststelling te komen dat ze bijna alles hebben wat nodig is.  Enkel nog een trui voor zus als cadeau, een vaasje voor tante Simone.  Voor opa? Pantoffels.  Het zoveelste paar. Opa kan eigenlijk stilaan zelf een pantoffelwinkel starten.  Maar ja, wat koop je anders voor opa hé?
Ik moet even smalend glimlachen om die onpersoonlijkheid, het gebrek aan originaliteit.  Véél cadeaus, weinig echt vanuit het hart.  Cadeaus ‘omdat het moet’, om niet met lege handen aan te komen bij de gastvrouw en -heer.
Omdat het moèt.

Ik heb dit jaar net geteld één cadeau gedaan.  Eigenlijk was het zelfs geen Kerst- of Nieuwjaarscadeau maar een verjaardagscadeau voor iemand die jarig is op 25 december.  Misschien was het niet het aller origineelste van alle cadeaus maar het kwam wel vanuit mijn hart en ik weet zeker dat de ontvanger er blij mee is.  En ik ben opgelucht dat er dit jaar geen kunst- en vliegwerk bijzit voor me om, net als de kudde, van hot naar haar te hollen om de verplichte verrassingen aan te kopen.  Mijn hoofd stond echt niet naar nadenken en zoeken naar de perfecte cadeaus.

Terwijl ik nogmaals mijn boodschappen bekijk besef ik dat ik tòch liever wat over en weer holde om ze te vinden dan deze eindejaarsperiode helemaal alleen door te moeten brengen.  Met mijn wijntje, kaas, hapjes.
Het idee dat ook Oudejaarsavond er eentje alleen zal worden maakt me even moedeloos.
Ik besluit dan maar volgende week opnieuw dit zelfde ritje te maken en mijn winkelkar te komen vullen met wat wijn en hapjes.

Dit is mijn nieuwe leven, dit is mijn leven van mij.  Zo zal het zijn.
Wen er aan Nadine.  En wens, naast iedereen daar in de buitenwereld, ook jezelf een fijn 2017 toe.