Moeder – deel VI : Slot

Share with:

FacebookTwitter


…of hoe mijn jeugd met moeder verliep…

Als de relatie met moeder al niet al te best verliep, werd er datzelfde jaar ook nog een schepje bovenop gedaan door haar.  Zoals reeds werd vermeld was moeder niet echt happig op kinderen krijgen.  En de wijze waarop ik dat gegeven ontdekte zal me voor altijd bijblijven.

Enkele weken voor mijn achttiende  verjaardag werden de spanning weer wat heviger omdat ik, zoals elke achttienjarige, die verjaardag met enkele vriendinnen wou vieren.  Moeder zag dit uiteraard niet zitten.  Het zou een wonder geweest zijn als het wèl zo geweest zou zijn.  De apotheose van deze spanningen kwam op mijn verjaardag zelf.  De dag waarop ze me, na een hevige discussie, zonder een greintje emotie in mijn gezicht gooide dat ze me eigenlijk nooit gewild had en dat ik blij mocht zijn de voorbije jaren gekregen te hebben wat ik had gekregen.  Dat moment zal voor de rest van mijn leven in mijn geheugen gegrift staan.  Want hoe gehard je ook raakt, hoe gevoelloos je je ook tracht op te stellen, zulks nieuws raakt je tot in het diepste van je ziel en vezels.  En dergelijk nieuws breekt niet één steen maar gewoon zo goed als volledig je zelfvertrouwen af.

Dat zelfvertrouwen is sindsdien nooit meer goed gekomen en ik besef het dààr grondig fout gelopen is.  Wat ik ook doe, wat ik ook opstart, steeds weer opnieuw zie ik anderen die het beter kunnen en doen.  Een woordje van iemand uit het vak die je wat leidt, begeleidt doet dan deugd en helpt dat zelfvertrouwen wat op te krikken.
Het klinkt kinderachtig maar het spreekwoordelijke handje-vasthouden en duwtje in de rug geven is de enige manier die voor mij echt werkt.
Fotografie, schrijven en muziek zijn altijd passies geweest.  Moeder heeft nog geen enkele foto van me geprezen.  Een cirkeltje fotografen op het web en feedback van andere amateurfotografen op mijn werk geven me moed om door te gaan.
Het schrijfgedeelte modder ik maar wat aan.  Het hoe is me een raadsel; het is een onbekend terrein waar ik op de tast in het donker een pad probeer te vinden waarvan ik niet eens weet of dat pad er wel is.  Je kijkt op naar bepaalde mensen en kan enkel maar hopen dat ze je voldoende interessant vinden om je een beetje onder hun vleugels te nemen en te helpen een stapje vooruit te zetten.
Muziek, idem.  Voor mij maken deze zaken deel uit van “persoonlijk ontwikkeling en bouwen aan het zelfvertrouwen” zoals ik het noem.
Voor moeder is het regelrechte bullshit en tijdverspilling.

Ook wat vriendjes betrof was het nooit ok.  Het klinkt misschien vreemd, maar moeder vond steeds dat ik niet goed genoeg was voor het vriendje waar ik mee naar huis kwam.  Ze deed er dan ook steeds snel het nodige aan om het vriendje weg te jagen door alle anekdotes van hierboven te vertellen.  Eén uitzondering op deze regel was het allereerste vriendje.  Hier was hìj niet goed genoeg.  Ik was vijftien, hij negentien.  Véél te oud voor me volgens moeders normen.  Jongens van die leeftijd… je kent het cliché wel.  Op die leeftijd had ik het verdomde ongeluk om niet uitgerust te zijn met een normale cyclus van 28 dagen.  Waardoor moeder een gegeven maand dacht dat ik “overtijd” was.  Het is geen enkel moment in haar hoofd gekomen mijn cyclus zelf even bij te houden zodat ze zelf tot de correcte conclusie kon komen.  Ik kon eender welk lied zingen dat ik wou, ze bleef hardnekkig bij haar standpunt dat ik “overtijd” was. Én gezien ik een vriendje had was voor haar de som snel gemaakt.  Op een goede avond trok ze met me naar de dokter zonder ook maar één woord uitleg te verschaffen.  Pas toen we bij de dokter waren deed ze het verhaal en stond erop dat de dokter “nakeek” of ik nog wel maagd was.  Het schaamrood steeg tot boven mijn oren uit.  Ik wist me geen raad met de gêne waarmee ze me opzadelde.  De dokter kon niet anders dan bevestigen dat ik inderdaad nog steeds maagd was en, toen ik het verontwaardigde gezicht van moeder zag, deed ik hem zelf de uitleg van de langere cyclus terwijl ik hem een kalendertje toonde dat ik steeds bijhield.  Op dat kalendertje zag men netjes een “normale cyclus” van 32 dagen verschijnen.  Weerom moest moeder een keer de duimen leggen voor me en diep van binnen triomfeerde ik.  Nu ik het achteraf bekijk had ze trouwens wèl gelijk dat op die leeftijd die jongen “te oud” voor me was.

Het tweede vriendje kwam toen ik zestien was.  Dat was de eerste die ze te goed voor me vond.  Ik leerde Geert net voor mijn zestiende verjaardag kennen.  In die tijd was het nog de gewoonte thuis om invitées te hebben bij verjaardagen.  Niet echt omwille van mijn verjaardag, maar moeder nodigde een bepaald koppel maar één keer per jaar uit en mijn verjaardag was de geschikte gelegenheid om de trend erin te houden en de datum makkelijk te onthouden.  Ikzelf wou uiteraard graag mijn vriendje even zien die dag.  Geen probleem voor moeder, maar… hij mocht me komen oppikken om 14h en om 16h moest ik alweer thuis zijn.  Twee luttele uurtjes.  Maar goed, het was beter dan niets.  We besloten even verderop in de kantine van de manège iets te gaan drinken en rustig bij mekaar te zitten.  Maar ja, je raakt aan de babbel en je verliest al snel de tijd uit het oog.  Met wat flink doorstappen raakten we toch nog net op tijd bij mijn ouders huis.  Het afscheid nemen op de hoek van de straat liep, weeral, een beetje uit met als gevolg dat ik om tien na vier het huis binnen stapte.  Uiteraard kwam dat ook weer niet goed.  Een tirade in het bijzijn van de invités werd mijn deel en een maand huisarrest was het gevolg.
Ik kreeg na school welgeteld vijftien minuten om thuis aan te komen.  Moeder stond me elke avond reeds op te wachten in de straat zodat ze zeker was dat ik Geert niet even ontmoette tussen school en thuis.  De twee maand huisarrest hadden hun effect op ons en toen ze voorbij waren, was het Geert+ik-gebeuren ook voorbij.

Vanaf dat moment hield ik vriendjes voor bekeken.  Niet dat er geen jongens mijn pad kruisten, maar moeder he… Ik had gewoon geen zin in het gedoe met haar.
Toen ik drieëntwintig was trok ik het huis uit.  Ik had een bemeubeld éénkamerstudiootje gehuurd in het centrum van Brussel zodat ik enkel maar mijn kleren en wat spullen diende mee te nemen.  Plots kon ik ademen, bewegen, ontspannen.  Ik had het juk van moeder van mijn schouders gegooid en dàt deed zo’n deugd… Dàt was het moment dat ik geboren werd, dat mijn leven begon.  Oh ja, ik moest knokken en heb zwarte sneeuw gezien.  Mijn loontje was net genoeg om de huur te betalen en in mijn onderhoud te voorzien.  Gelukkig kreeg ik wat hulp onder de vorm van maaltijden van een Tunesische kennis die een restaurant uitbaatte in de buurt.

Die periode was ook meteen het moment dat ik mijn “studiekwestie” aanpakte.  Gezien ik niet de richting had kunnen studeren die ik wou, zocht ik een opleiding in volwassenenonderwijs uit waar relatief veel Rechtsvakken mee gepaard gingen.  Ik kwam uit bij Accountancy – Boekhouden. En een meevaller, de school was net om de hoek waar ik woonde.  Boekhouden, Burgerlijk Recht, Bedrijfsrecht, Wiskunde, Statistieken,… het zat er allemaal in verweven.  Vlaamse meid zijnde opteerde ik voor de Franstalige richting.  Twee vliegen in één klap: toch wat Recht èn mijn kennis van de Franse taal werd stante pede een heus pak opgeschroefd.  Met volle moed begon ik aan de opleiding van drie jaar dagelijks les in combinatie met een fulltime job.

Vanaf dat moment heb ik mijn leven in eigen handen genomen.  Zonder steun van moeder.  Zonder ook maar één keer een prijzend woord van haar.
Het vechten om een plekje in haar hart te krijgen heb ik al lang opgegeven.  Ze is mijn biologische moeder en ik respecteer haar daarom.  Ik respecteer haar omdat ze me heeft grootgebracht op een volgens haar goede wijze.
Ik respecteer haar, omdat ze mijn moeder is.

Het heeft heel wat tijd in beslag genomen voor ik dit alles ben beginnen neerschrijven.  Het heeft evenveel tijd in beslag genomen om er mee naar buiten te komen.
Het neerschrijven, of eerder het van me afschrijven, kwam er onder de motivatie van René van Densen, mijn favoriete dichter en een schitterend mens.
Het naar buiten brengen wachtte enkel op het geschikte moment.  En dat moment kwam er op 14 mei 2017, Moederdag…

Share with:

FacebookTwitter


 

Leave a Reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>