Ik ben Single… So what?

 

Share with:

FacebookTwitter


Iedereen die mijn blog nog maar een klein beetje volgt weet dat mijn huwelijk voorbij is.  De nu ex wou scheiden.  So be it.  Het huwelijk bestond toch al jaren enkel nog maar op papier dus een bijkomend papiertje dat ons eindelijk los van elkaar maakte was de beste oplossing.
Valentijn 2017 kreeg een extra dimensie.  Nèt die dag moesten de ex en ikzelf verschijnen voor de Voorzitter van de Rechtbank van Eerste Aanleg voor de scheiding.  Eenmalig want het gedoe met drie keer voorkomen om duidelijk te maken dat je écht wel wìl scheiden is al lang voorbij.
Uitspraak: drie dagen laten.  Òòk alweer een stap vooruit tegenover vroeger waar je makkelijk drie maand kon wachten op de uitspraak.
Ik ben dus sinds 17 februari 2017 opnieuw ‘vrijgezel’.  Officieel ‘gescheiden’ maar dat stigma ligt me niet zo en ik hou het dus lekker op ‘vrijgezel’ of ‘single’.

Het was echter nog niet zover en ik kreeg al de opmerking dat ik gerust naar iemand nieuw op zoek mocht gaan.  Iemand nieuw? Ik had pas de rust in mijn leven terug gevonden, kon pas opnieuw ademhalen.  Geen sprake van dat ik al direct iemand nieuw in mijn leven zou binnenlaten.  Misschien blijf ik wel voor altijd alleen (grapje uiteraard).  Onthutste blikken kwamen mijn richting uit. Alleen blijven?? Dat kun je toch niet menen??
Het is blijkbaar ontoelaatbaar dat iemand bewust single zou blijven.  Wat je verhaal ook is, wat de reden tot deze keuze ook mag zijn: single blijven, bewust? Nee dàt kan niet!

Niet enkel mijn directe omgeving lijkt dit een abnormale ingesteldheid te vinden.
Het blijkt gewoon een algemene opinie te zijn.  Ben je single? Dan moet je zo snel mogelijk aan de man of vrouw!
En daar wordt àlles voor gedaan.  Datingsites, datingprogramma’s, datingapps, datinggroepen,… Noem het maar op en het bestaat.  Programma’s over blind trouwen tot naakt daten op een verlaten eiland… het is er allemaal.  Alle middelen zijn goed om toch maar een al dan niet gelukkig paar af te leveren.  Alwéér twee singles minder.  Missie geslaagd.  Op naar de volgende twee ‘gelukkigen’.  Of het werkelijk ‘gelukkigen’ zijn is zeer de vraag.
En het publiek volgt alles op de voet.

Dan kom je als nieuwe single in die maatschappij te staan en verkondig je dat je het best ok vindt om die status te dragen.  Met alle gevolgen van dien.  Met uitzondering van de andere singles die je wèl begrijpen, tracht het gros van de rest van je omgeving je al snel opnieuw te koppelen.  Maak hen maar diets dat je dàt net nièt wil.  Als nieuwe single hou ik me dus zo goed mogelijk staande tussen al wie zich zich plots geroepen voelt om dè winnende matchmaker te worden.  Ik voel me eindelijk goed in mijn vel weg van de ex, ik voel me eindelijk rustig en relax.

Laat me nu maar even van de rust en het leven genieten.
Nu ben ik single en zo is het goed.

Share with:

FacebookTwitter


Verliefd? Houden van?

 

Share with:

FacebookTwitter


Ik kreeg gisteren de vraag of ik makkelijk verliefd word.  Zonder aarzelen was mijn antwoord volmondig ‘neen’.  En dat is ook zo.  Ik word niet, nooit halsoverkop verliefd.  Ik geloof al helemaal niet in liefde op het eerste zicht.  Ook niet in verliefdheid op het eerste zicht.  Het zijn gevoelens die langzaam groeien bij me.

Blijkbaar worden heel wat mensen hoteldebotel verliefd vanaf het eerste moment dat ze elkaar zien.  Ik weet van bij het begin of ik me goed voel bij iemand of niet.  Of ‘het’ goed voelt.  Ik kan dol zijn op iemand van bij het begin, genieten van het gezelschap en het contact.  Ik vind het dan ook fijn tijd met die persoon door te brengen.  Verliefd worden groeit daaruit wanneer dat goed gevoel blijft.
De vlinders in de buik zijn er wel, maar ze dienen zich eerst te ontpoppen uit hun cocon.  En dàn pas is er dat moment dat ik inderdaad verliefd ben.  Doordat dit reeds wat tijd in beslag neemt, ben ik dan ook zeker van mijn stuk, zeker van mijn gevoel.  Zeker dat het verliefd zijn ook verder zal doorgroeien naar het echte “houden van”.  Want ook houden van is iets wat niet in één seconde bij me komt.  Ook hier is weer wat tijd mee gemoeid.

Soms ben ik jaloers op die mensen die deze processen in recordtempo doorlopen.  Die dat gegeven van “liefde op het eerste gezicht” wèl kennen en beleven.  En die er dan ook nog zeker van zijn.
Anderzijds ben ik blij dat het bij mij anders gaat.  Het duurt langer voor de gevoelens om te intensifiëren. Het zorgt er wel voor dat alle gevoelens echt zijn op het moment dat ik ze uit en dat ik er voor de volle 100% voor ga vanaf het begin.  Niets of niemand kan daar tussen komen.  Niets of niemand wordt toegelaten er tussen te komen onder welke omstandigheden dan ook.

Het is gewoon hoe ik ben, hoe ik functioneer.  Zo is het altijd al geweest. Het is moeilijk uit te leggen en misschien ook moeilijk te snappen.
Ja, dat hals over kop verliefd worden lijkt me echt wel mooi en intens om te voelen, te ondergaan.
Snel nog even een lief scoren om mijn verjaardag samen mee te vieren of voor Valentijn dit jaar zit er niet in voor mij.
Tenzij het met iemand is waar ik me nu al goed bij voel…

Share with:

FacebookTwitter


Het is jammer…

 

Share with:

FacebookTwitter


Hardlopen.  Twee weken geleden begon ik er opnieuw aan.  Na om en bij de twee jaar stilgelegen te hebben was zelfs drie minuten lopen een hap.  Ondertussen zitten we aan 4-5-7.  Ergens in de loop van volgende week zit er zelfs al een tientje tussen.
Hilarisch wetende dat ik ‘toen’ drie duurlopen per week deed van een uur en meer.  Ik houd mezelf dàt  voor ogen en houd ook vast aan mijn dubbele deadline: de vijf tegen de zomer, de tien tegen oktober/november.

Om het vege lijf wat aan te sterken werden de kettlebells er opnieuw bijgehaald.  Buikspieren, ik wist dat ik ze had en ze stonden er op zich niet slecht voor.  Maar alles kan altijd beter.  Vooral de rugspieren en de hamstrings mogen best wat aangesterkt worden.

Een van de vrouwelijke collega’s snapt het allemaal niet.  Haar denkwijze: “Je bent nu opnieuw single en je wil dat zo ook houden tenzij je toch nog die éne tegen het lijf zou lopen… dus waarom al dat gedoe nog?’  Haar enige sportmoment is dat van de voordeur naar de auto en omgekeerd.  Een trap mijdt ze alsof het het einde van haar leven zal inluiden wanneer ze er ook maar één voet op plaatst. Onlogisch dat ik langzaam aan mijn lichaam opnieuw begin af te beulen, zoals zij het noemt.  Waarom jezelf in het zweet werken om opnieuw uitgerust te raken met beginnend sixpackje als het toch is om de rest van je dagen als single door te brengen.

Waarom? Omdat ik geen uitpuilende billen in een spijkerbroek wil.  Omdat ik met zelfvertrouwen cocktailjurkjes wil kunnen dragen.   Zònder hulptoestanden à la corrigerend ondergoed aan te moeten schaffen.  Mijn god, die dingen zijn ècht wel übersexy – niet!
Omdat ik er niet wil bijlopen als een Benidorm Bastard van 75 met de bijhorende bloemetjesjurk en steunkousen eronder.
Omdat ik me opnieuw goed wil voelen in mijn vel.
Omdat ìk me goed wil voelen.  Punt.

Begrip kon mijn uitleg niet tot stand brengen.  Dat hoeft ook niet.
Ik hoef echt geen begrip van anderen wat dit betreft.
Het is jammer voor wie mijn motivatie niet wil snappen en zelf dag na dag het lichaam meer en meer wil laten uitzakken.
Want dat lichaam moet nog een gans leven mee en het is jammer wanneer je er niet wat zorg voor draagt.
Dàt is jammer…

Share with:

FacebookTwitter


Met volle moed

 

Share with:

FacebookTwitter


Ik ben gemotiveerd.  Begin dit jaar heb ik besloten opnieuw te gaan hardlopen.
Na twee jaar een luie bankhanger geweest te zijn kreeg ik de kriebels opnieuw te pakken.
Ik begin met mezelf een doel voor ogen te stellen: tegen de zomer aan wil ik opnieuw aan vijf kilometer zitten.  Tegen oktober/november wil ik graag de tien opnieuw malen.
Makkelijk zal het niet worden.  De eerste keer dat het trainingsschema aangepakt werd was samen met de nu ex. Die sleurde er me gewoon door.  Deze keer pak ik het in mijn eentje aan.  Ik moet dus iets vinden wat me extra motiveert, wat me er door sleurt zonder dat ik daarom in gezelschap hoef te lopen.

Ter voorbereiding kijk ik mijn uitrusting na.  Loopoutfits, loopschoenen, hartslagmeter, looppod… Alles functioneert nog steeds naar behoren stel ik vast.  Gelukkig.  Ik hoef alvast géén extra lastenpost in te calculeren.  Toch een meevaller.
De ideale muziek sprokkel ik bij mekaar tijdens mijn lunchpauzes op het werk.  Ook dit werkt motiverend.
Binnen de kortste keren is ook de geschikte app gevonden en weerhoudt niets me nog van start te gaan.

Ik prik voor mezelf het weekend van 14 januari op de kalender.  Dàt weekend zal het sowieso worden.  Zaterdag of zondag hangt nog af van de agenda van het weekend zelf.  Maar het staat vast: dat wordt mijn startweekend.  Tegelijk plan ik de rest van de week uit.  Maandag muziekles, dinsdag hardlopen, woensdag rustdag met muziek.  Donderdag hardlopen, vrijdag rustdag met muziek.  Mooi verdeeld, voldoende tijd om mijn lichaam rust te gunnen tussen de loopsessies door, voldoende tijd om de muzieklessen te blijven volgen en te oefenen.  Voldoende tijd om af en toe met fotografie bezig te zijn én bovenop het huishouden te zijn en blijven.
Een mooi gevulde week.  Genoeg gevuld om niet te veel te kunnen blijven stilstaan bij negatieve dingen en toch voldoende tijd vrij latend voor positieve, constructieve zaken.

Ik kijk er naar uit, ik heb er zin in.  Ik zal het gewoon met volle moed doen en ik zal er van genieten.

Share with:

FacebookTwitter


Ik ben ik – niet meer

 

Share with:

FacebookTwitter


Ik ben ik.  Ik ben wie ik ben.  Als ik iemand een plezier kan doen, dan doe ik het.
Om het even op welke manier, afhankelijk van wie het is en wat de relatie is.
Ik plan met plezier dingen die iemand leuk vindt, zorg er graag voor dat iemand een fijne tijd heeft.
Uiteraard in samenspraak.  En enkel wanneer er een volmondig ‘ja’ volgt op het voorstel.
Ik vraag er niets voor terug.  Want zo ben ik.
Wanneer men het dan zonder valabele uitleg in het water laat vallen, wetende dat alles al geregeld is, dàn kan heel even een andere persoonlijkheid van me naar boven komen.  Want ja hoe goed ik ook ben, ik moet namelijk òòk wel werken voor mijn geld.  Even hard als eenieder ander.

Dit wordt vanaf nu ook maar over een andere boeg gegooid.  Het is uit met cadeautjes doen, voorbij met anderen te plezieren. Gedaan met de goeie ziel uit te hangen.
Jammer voor wie het goed meent.  Jammer voor wie het ernst is.  Wie het écht meent en wie het ernst is zal hier voorwaar geen probleem mee hebben.

Ik ben wie ik ben.  Maar ‘ik’ zal niet meer blijven zoals ‘ik’ ben.  Wie wil dat ik een plezier doe zal het dubbel en dik moeten verdienen.  Wie dat niet goed vindt, hoeft niet te blijven.
Dàt is òòk wie ik ben wanneer ik alle vertrouwen kwijt ben.

Ik keer me terug in mijn cocon, mijn veilig nest en omring me met muziek.
Het enige waar ik mezelf kan in zijn.
Want ook dat, ben ik.

Share with:

FacebookTwitter


Voornemens

 

Share with:

FacebookTwitter


Met volle moed het nieuwe jaar in.  Lijnen, gezonder eten, meer bewegen,… Je hoort de voornemens weerklinken achter elke hoek.  Veel van die voornemens halen echter het eind van de maand niet en belanden op het volgend-jaar-dan-maar-een-nieuwe-poging stapeltje.
Ik moet uiteindelijk niet veel zeggen want van mijn goede voornemens van vorig jaar bleef op het einde van de rit òòk niets over.  Integendeel.  Na een rookstop van twee jaar ben ik opnieuw beginnen roken.  Stom, héél erg stom, maar het is nu eenmaal zo.  Mag ik de laatste evenementen in mijn leven daar de schuld van geven? Ik weet het niet.  Maar ik besluit wèl dat het zo niet verder kan.  Ik wil het nieuwe jaar niet starten zoals het oude is geëindigd.

De rust is ondertussen deels teruggekeerd en dat doet deugd.  Tijd om mezelf opnieuw bijeen te vegen, de brokken te lijmen en er volop tegenaan te gaan.  Maar wèl beseffend dat het nog een hobbelige rit zal worden het komende jaar.  Ik neem mezelf opnieuw in de hand en ga ervoor.

Regelmatiger mijn gitaar ter hand nemen en oefenen.  Nu ik geen rekening meer moet houden met iemand kan ik gewoon oefenen wanneer ik het wil. Regelmatiger oefenen, langer.  Tot ik uiteindelijk dat rifje in de vingers heb, de pentatonische toonladders vlot speel, vlotter improvisaties uit mijn mouw schud.  Want ik houd van improviseren, een solo in mekaar boksen.  Ik wil er beter in worden en stel mezelf als doel dat ik tegen de vakantie aan een hele stap verder moet staan.

Hardlopen, ik gà er gewoon opnieuw voor. Twee jaar geleden liep ik samen met de nu ex minimaal vijf kilometer per sessie en was aan het opbouwen naar tien kilometer toe.  Verre van een marathon, maar ik voelde me fysiek en mentaal goed.  Door een knieblessure en pijnlijke littekens door de winterkou bouwde ik een winterstop in.  Die winterstop liep op z’n zachtst uitgedrukt een béétje uit en duurt nu nog.  Punt erachter.  Ik kijk al mijn materiaal er op na en begin gewoon opnieuw van nul.  “Van couch potato tot 5K” noem ik mijn project.  Start to run app en playlist op de smartphone, loopoutfits verfrist.  Zo erg zin in. Het roken laat ik onderweg achter. En na de vijf opnieuw op naar de tien en meer.
Gelijk haal ik de kettlebells  er opnieuw bij.  De buik-, rug- en andere spieren mogen wakker geschud worden.  De energie mag terugkomen.

Mijn fotografie heeft ook te lijden gehad onder de gebeurtenissen.  Daar moet ik ook maar eens opnieuw wat aan doen.  Ideeën te over in mijn hoofd.  Uitwerken! Mezelf verplichten meer naar buiten te trekken en me meer toe te leggen op straatfotografie en landschappen.  De natuur in.  Er valt zòveel te ontdekken daar buiten.  Ik had al een paar opdrachten ingevuld vorig jaar en had me voorgenomen een volledig jaar enkel en alleen monochrome beelden in te dienen.   Ik mòet beter worden in monochroom, ik mòet durven mijn lens op mensen in de straat te richten, ik mòet de dingen opnieuw zien en de wereld in een frame zien.

2017 ga ik niet ondergaan zoals 2016. 2017 neem ik mijn leven in handen en mààk er wat van.

Succes met jùllie goede voornemens.  Gà er voor! Ik doe het ook!

Share with:

FacebookTwitter


Stop

 

Share with:

FacebookTwitter


Dat 2016 mijn jaartje niet was, was al duidelijk. Ik bleef maar struikelen om opnieuw weer recht te krabbelen.
Net als 2016 maar door blijft gaan tot de laatste dag om iconen van ons weg te nemen, blijft het verlies doorgaan.
En het struikelen volgt zich sneller op dan dat ik opnieuw rechtop kan staan.

Vermoeiend, uitputtend.  Ik ga voluit op mijn bek en blijf liggen deze keer.
Ik sta niet meer op. Ik wil niet meer opstaan.
Genoeg is genoeg.  Te veel is te veel.

Twitter: uitgelogd op alle toestellen, meldingen uit.
Facebook: idem
Instagram: idem
WhatsApp: verwijderen

Ik wil het einde van 2016 niet zien, niet beleven.
Ik wil slapen en pas opnieuw wakker worden wanneer het achter de rug is en 2017 beter blijkt te zijn.
Ik wil even niet bewust zijn.
Ik wil even
‘niet leven’

Share with:

FacebookTwitter


Feesten

 

Share with:

FacebookTwitter


De Feestdagen naderen met rasse schreden.  Iedereen rent als een dolle gek over en weer tussen winkels en grootwarenhuizen om de laatste voorbereidingen te treffen.  Gepakt en gezakt met cadeaus hollen ze van winkel naar winkel.  Een juweel voor mevrouw, fles whisky voor mijnheer, speelgoed voor de kinderen, parfum voor het liefje.  Originaliteit is soms ver zoek.

Ik worstel me door de drukte in het grootwarenhuis heen en kijk af en toe onbewust naar de inhoud van winkelkarretjes van anderen.  Wijn, champagne, hapjes…  Meewarig bekijk ik de inhoud van mijn winkelkar: brood, beleg, groenten, vis, vlees, melk, koffie.  Een troosteloze inhoud is het.
Even twijfel ik.  Zou ik? Ja! Waarom niet, verdomme?!
Resoluut draai ik mijn winkelkar om en been richting wijnafdeling om er een fles Bordeaux uit te pikken.  Een Côte de Blaye, die zal het wel doen.  Ik maak aanstalten om de afdeling te verlaten en laat mijn blik opnieuw op de fles wijn vallen.  Ze staat daar nu toch zo eenzaam en alleen fles wijn te wezen.  Ik gooi mezelf in achteruit en drop een tweede fles in mijn winkelkar.  Nodeloos te melden dat er gaandeweg nog dingen in de winkelkar belandden die niet op mijn boodschappenlijstje stonden.
Zo! Het zal een Kerst alleen worden, maar ik zal toch een beetje genieten.

Aan de kassa kijk ik opnieuw naar de hollende mensen, met hun torenhoog gevulde winkelkarren, nog een stapel extra cadeaus. Tevreden overlopen ze al hun aankopen om tot de vaststelling te komen dat ze bijna alles hebben wat nodig is.  Enkel nog een trui voor zus als cadeau, een vaasje voor tante Simone.  Voor opa? Pantoffels.  Het zoveelste paar. Opa kan eigenlijk stilaan zelf een pantoffelwinkel starten.  Maar ja, wat koop je anders voor opa hé?
Ik moet even smalend glimlachen om die onpersoonlijkheid, het gebrek aan originaliteit.  Véél cadeaus, weinig echt vanuit het hart.  Cadeaus ‘omdat het moet’, om niet met lege handen aan te komen bij de gastvrouw en -heer.
Omdat het moèt.

Ik heb dit jaar net geteld één cadeau gedaan.  Eigenlijk was het zelfs geen Kerst- of Nieuwjaarscadeau maar een verjaardagscadeau voor iemand die jarig is op 25 december.  Misschien was het niet het aller origineelste van alle cadeaus maar het kwam wel vanuit mijn hart en ik weet zeker dat de ontvanger er blij mee is.  En ik ben opgelucht dat er dit jaar geen kunst- en vliegwerk bijzit voor me om, net als de kudde, van hot naar haar te hollen om de verplichte verrassingen aan te kopen.  Mijn hoofd stond echt niet naar nadenken en zoeken naar de perfecte cadeaus.

Terwijl ik nogmaals mijn boodschappen bekijk besef ik dat ik tòch liever wat over en weer holde om ze te vinden dan deze eindejaarsperiode helemaal alleen door te moeten brengen.  Met mijn wijntje, kaas, hapjes.
Het idee dat ook Oudejaarsavond er eentje alleen zal worden maakt me even moedeloos.
Ik besluit dan maar volgende week opnieuw dit zelfde ritje te maken en mijn winkelkar te komen vullen met wat wijn en hapjes.

Dit is mijn nieuwe leven, dit is mijn leven van mij.  Zo zal het zijn.
Wen er aan Nadine.  En wens, naast iedereen daar in de buitenwereld, ook jezelf een fijn 2017 toe.

Share with:

FacebookTwitter


Alweer een jaar voorbij

 

Share with:

FacebookTwitter


2016, dat was het dan.  Het was me het jaartje wel.  Eentje van een beetje blijdschap, een hoop twijfel, maar vooral verlies. Te veel verlies.  Niet echt mijn jaartje.

Een jaar waarin ik enkele nieuwe mensen leerde kennen, persoonlijk.  De vage online kennissen werden mensen van vlees en bloed.  De foto’s werden echte gezichten.  Kennissen werden vrienden die een duwtje in de rug geven wanneer je het even nodig hebt.  Fijne mensen, stuk voor stuk.
Op eentje na maken ze nog steeds deel uit van die vriendenkring en wat mij betreft zal dat ook zo blijven.

Het verlies loerde steeds om de hoek en sloeg toe telkens wanneer het de kans schoon zag.
Die ene vriend, die me toch erg nauw aan het hart lag en nog steeds ligt.  Zal 2017 er verandering in brengen?
Ik hoop het alsnog.
Het huwelijk op papier.  De verliezen gepaard gaand met het huwelijk op papier.

Een leven op zijn kop gezet in 2016.  Een ware rollercoaster was het de laatste maanden, non-stop.
Happend naar lucht, vechtend om het hoofd boven water te houden, worstelend tegen de onderstroom.
De laatste week van het jaar belooft er iets rustiger uit te zien dan de voorbije maanden.  Rust in mijn leven en rust in mijn hoofd.

Ik slaak een zucht van verlichting terwijl ik dit schrijf.  Opgelucht doch ook ongerust.  Uitkijkend naar 2017, een nieuwe kans, een schone lei.  Doch met voorzichtigheid en afwachtend.  Niet voluit gaand maar stapje voor stapje vooruit schuivend, de grens over van 2016 naar 2017.

2017: breng ons de kleine dingen die het ware geluk maken.
Laat me over een biertje gebogen even opnieuw in de ogen kijken van de verloren vriend.
Laat mijn vrienden en mezelf genieten van elkaars gezelschap.
Laat me rust vinden en hebben.
Meer hoeft écht niet.

 

 

Share with:

FacebookTwitter


Blues

 

Share with:

FacebookTwitter


Sign - Jazz&Blues

Reeds van vroeger had ik een boontje voor jazzmuziek.  Niet dat ik er alles van afwist – of van af weet op dit moment.  Integendeel.  Enkele muzikanten en deuntjes draag ik echter wel al jaren met me mee.

Dave Brubeck met Take Five, Ray Charles met Georgia on my Mind, Herbie Hancock met Jazz Fusion Cantelope Island en het alom bekende What a Wonderful World van Louis Armstrong zijn er maar enkele van.
Mettertijd raakte jazz echter een beetje op de achtergrond en ik ging er minder bewust naar luisteren.  Het beperkte zich tot de streepjes jazz muziek die af en toe door de radio galmden of in films werden gebruikt.

Een andere liefde uit mijn kindertijd, gitaar, borrelde vorig jaar opnieuw op.  Na wat rond zoeken naar een gitaarleraar die niet te ver weg woonde kwam ik bij Erik de Vries terecht.  Het leek wel voorbestemd.  Ondanks dat mijn idee was om het gitaarspel à la singer-song writer aan te leren stond Erik er op om me op zijn minst de roots van de moderne muziek mee te geven.  En waar vindt die muziek haar roots? Inderdaad: de Blues.

Ik kon jazz reeds smaken en na een paar nummers was ik ook verslingerd aan the Blues.  Sterker zelfs: ik begon een voorkeur te krijgen voor Blues.  Blues is naar mijn gevoel zachter en ritmischer dan Jazz.  Blues is puur, blues is eerlijk.  Blues verteld het verhaal van het dagdagelijkse leven.  Een verhaal van een verloren liefde en het te boven komen er van. Een verhaal van onderdrukking en het geestelijk ontsnappen eraan.  Het zingen van de blues biedt troost, kracht.
Zelden worden thema’s als geweld, seks en alcoholisme geschuwd.  Ze worden wel vaak met verdoken termen bezongen.  Rauwe, donkere zangpartijen onder vraag- en antwoord vorm tussen de zanger en de muzikanten. Repetitief en volgens een vast stramien van twaalf maten die per strofe worden herhaald.  De zogenaamde twelve bar blues.

Ondertussen ben ik zowat verslaafd geworden aan alles wat met Blues te maken heeft.  Uren kan ik er naar luisteren.  Dorstig ontdek ik steeds weer nieuwe songs.  Hongerig struin ik het internet af op zoek naar.
Ik houd van muziek, mijn muzieksmaak is uitgebreid te noemen.  Er gaat geen dag voorbij zonder muziek.  Een dag zonder muziek is een dag niet geleefd.
Maar blues… adem ik, beleef ik, LEEF ik.

Share with:

FacebookTwitter