De Bucket list – deel II

 

Share with:

FacebookTwitter


De meesten onder ons hebben ‘hem’ wel, die bucket list.  De ene heeft hem netjes op papier neergepend, de andere houdt hem in het achterhoofd.  Lange lijsten, korte lijstjes, haalbare punten of onmogelijke zaken, iedereen heeft wel enkele dingen die men absoluut toch één keer wil gedaan hebben vooraleer de pijp aan Maarten te geven.
Mijn bucket lijst? Die staat hier op mijn blog.  Een vrij realistische lijst volgens mezelf en toch weet ik dat enkele dingen voor altijd een droom zullen blijven.

Bijna een jaar na het plaatsen van de bewuste bucket list post besluit ik dat het maar eens tijd moet zijn om één van de punten aan te pakken.
En uiteraard gaat de keuze uit naar wat het meest haalbare punt van alles lijkt: de fotosessie.
Drie mensen op de wenslijst.  Een Nederlandse zanger, een Vlaams schrijver en een Vlaams acteur.
Van alle drie zou ik graag een zwart-wit reeks maken die hun persoonlijkheid naar voor brengt.
Foto’s die hun ‘zijn’ laten voelen.  Waarom zwart-wit? Omdat zwart-wit naar mijn gevoel nog meer de persoonlijkheid van het model laat spreken.  Niets van de omgevingskleuren leidt af.

Met de Nederlandse zanger sta ik reeds in contact; ik tracht hem een optreden in België te versieren.  Het zou zijn allereerste optreden op Belgische-Vlaamse bodem worden.
Maar kàn ik hem de vraag wel stellen of hij voor me wil poseren? Ik ben per slot van rekening maar een amateurfotografe.
Anderzijds, een nee heb ik, een ja kan ik krijgen.  En wie zijn dromen niet najaagt kan enkel maar blijven dromen.  Dàt kan toch niet het doel van een bucket list zijn.

Ik graai mijn moed bij elkaar en schets hem de situatie.  Om mijn vraag wat te ondersteunen voeg ik een link bij naar mijn online fotopagina en duw op de verzendknop.
Ik hoop, maar blijf realistisch.  De man heeft het zo druk, is met allerhande zaken bezig.  Het zou een mirakel zijn als hij mijn vraag nog maar zou beantwoorden.

Enkele dagen later verschijnt er een inkomend Messenger bericht op mijn telefoon.
Het is van Joost.  “Ha Nadine, geen vragen, geen opmerkingen. Alleen:
Meer kan ik niet lezen van het bericht.
Ik verwacht een negatief antwoord.  Iets van “Alleen: ik kan jammer genoeg niet ingaan op je vraag” of zo.
Even diep ademhalen en ik open het bericht.  Tot mijn grote verbazing dwalen mijn ogen over de woorden.  “Alleen: complimenten“….
Met nog groter ongeloof krijg ik te lezen dat hij vindt dat ik mooie foto’s maak en het geweldig zou vinden een keer voor me te poseren.
Tot vijf keer toe herlees ik die zin omdat hij maar niet volledig wil doordringen.  Lees ik het nu écht wel goed? Heb ik écht niet verkeerd gelezen zoals wel vaker gebeurd??
Ja hoor, het staat er echt: Joost wil voor me poseren!
En alsof het voorbestemd is meldt hij dat hij de foto’s wel heel graag in zwart-wit zou hebben.  Mijn lievelingsonderdeel in fotografie.

Het zal wellicht niet heel snel zijn gezien zijn drukke agenda.  Maar we spreken af om af te spreken.

Een wens, een punt op mijn bucket list gaat zich wel degelijk realiseren:  Joost zal voor mijn lens staan ! Yes!!

Het geeft mij alvast de moed om contactpunten te zoeken voor die twee andere luiken van die ene wens.  Indien iemand onder jullie toevallig de weg kent naar Herman Brusselmans of Axel Daeseleire dan hoor ik het graag.

Wordt vervolgt… uiteraard.

Share with:

FacebookTwitter


Dromen…

 

Share with:

FacebookTwitter


Dromen van echte liefde.  Van iemand die alles voor je over heeft en die jij zelf op een pied de stalle plaatst.  Dikwijls ging die gedachte door mijn hoofd.  Enkele keren dacht ik het gevonden te hebben.  Evenveel keren voegde een teleurstelling zich toe op de stapel.  De ene teleurstelling was al iets groter dan de andere, de ene was al pijnlijker dan de andere.

“De meeste dromen zijn bedrog” gaat het lied van Marco Borsato.  En zo was het ook.  Loze beloftes, ijle woorden.  Mooie woorden met op de bodem een laag opportunisme.  Opportunisme dat pas duidelijk werd toen de mooie woorden op waren.  Het ging niet om mij. Het ging niet om ons.  Het ging om hem zelf.  En weer volgde een ontgoocheling.
De laatste droom werd keihard aan diggelen geslagen.  Ik zal nog enkele jaren blootsvoets over de scherven moeten lopen.

Dromen van echte liefde durf ik haast niet meer uit angst opnieuw teleurgesteld te worden.  Uit angst opnieuw gekwetst te worden.  Door de ervaringen heb ik mezelf geleerd dat het niet voor me is weggelegd.  Wel voor anderen, maar niet voor mij.  Hoe graag ik het ook wil, hoe graag ik ook iemand wil overladen met de liefde die ik in me heb.

De angst is te groot geworden.  Ik durf me niet meer volledig te geven van bij het begin.  De woorden die mijn diepste gevoelens beschrijven en die ik zo graag zou willen uitspreken, blijven onuitgesproken.  Ik wil mezelf niet blootgeven.  Want me blootgeven is mezelf kwetsbaar maken.  En wanneer je kwetsbaar bent, ben je een makkelijke prooi.

Het druist in tegen wie ik ben.  Diep vanbinnen blijft de droom sluimeren dat iemand toch mijn pad zal kruisen die de woorden wel meent, bij wie ze wel uit het hart komen.  Iemand die niet met ‘ik’ maar met ‘wij’ denkt.  Die zijn armen om me heen slaat en bij wie ik weet, voel,  dat het goed is.  Bij wie ik kwetsbaar mag zijn zonder angst.

Ook al zijn de meeste dromen bedrog, ik blijf dromen.
Stilletjes hopen dat die ene daar buiten loopt
en onze ogen elkaar vinden
om nooit meer los te laten.

Share with:

FacebookTwitter


22 maart…2017

 

Share with:

FacebookTwitter


 22 maart 2016, de dag waarop Brussel samen met de rest van België even niet wist wat er gebeurde.  Vandaag een jaar geleden.

Waar ik was? Op exact dezelfde plek als nu: aan mijn bureau op een paar kilometer van waar het onheil plaats vond.  Ik hoorde gerommel in de verte alsof er een onweer zou gaan losbarsten.  Maar het gerommel klonk nét iets anders.
Gelijk met het gerommel kleurde de monitoringkaart knalrood in de luchthavenzone.  Er was wat aan de hand met de indoorstations.  Wat, dat wisten we nog niet.
Ik belde het contactpunt op de luchthaven, tevergeefs.  Dan maar een technieker uit de buurt optrommelen om hem ter plaatse te sturen.

Plots werd ik onderbroken door een por van een collega en een vinger die naar het televisiescherm wees… Ontsteld begon ik de berichtgeving te volgen.  Een aanslag…
Enkele seconden later zagen we de netwerkkaart opnieuw rood kleuren en een alarm geven in de buurt van een metrostation.
Zou het…? Onze vrees werd even later bevestigd door de berichtgeving: een tweede aanslag in het metrostation van Maalbeek.
Enkele maanden na Parijs bleek Brussel aan de beurt.
Iets wat ik nooit voor mogelijk had gehouden.
I.S. dwong deze keer ons, Belgen, op de knieën.  Met een grote haal werd een rauwe klauw door huid en vlees gehaald om het diepste van onze ziel te raken.

Maar net als Frankrijk en de andere getroffen landen voorheen, ging ook België weer snel rechtop staan en weigerden we toe te geven aan de angst.
Ons leven mag niet overheerst worden door dat gevoel.  Dat zou hen als overwinnaar bestempelen.  Dus herneemt België al snel zijn dagdagelijks leven.

Sindsdien blijft ons land hangen in alarmfase 3.  Nu nog steeds.  Evenementen worden steevast georganiseerd met extra veiligheidsmaatregelen.  Met regelmaat patrouilleren militairen in de buurt van onze gebouwen.
Een jaar later zijn er nog steeds tekenen die laten herinneren aan wat vorig jaar gebeurde. De gebeurtenis staat in ons geheugen gegrift.

Ondanks het feit dat ons leven opnieuw zijn gewone gangetje gaat, blijft er in mijn achterhoofd toch steeds de vraag spoken “Wie zal de volgende zijn? Wanneer zal het opnieuw gebeuren?”

… Wordt hopelijk NIET vervolgd…

 

 

 

 

Share with:

FacebookTwitter


Ik ben Single… So what?

 

Share with:

FacebookTwitter


Iedereen die mijn blog nog maar een klein beetje volgt weet dat mijn huwelijk voorbij is.  De nu ex wou scheiden.  So be it.  Het huwelijk bestond toch al jaren enkel nog maar op papier dus een bijkomend papiertje dat ons eindelijk los van elkaar maakte was de beste oplossing.
Valentijn 2017 kreeg een extra dimensie.  Nèt die dag moesten de ex en ikzelf verschijnen voor de Voorzitter van de Rechtbank van Eerste Aanleg voor de scheiding.  Eenmalig want het gedoe met drie keer voorkomen om duidelijk te maken dat je écht wel wìl scheiden is al lang voorbij.
Uitspraak: drie dagen laten.  Òòk alweer een stap vooruit tegenover vroeger waar je makkelijk drie maand kon wachten op de uitspraak.
Ik ben dus sinds 17 februari 2017 opnieuw ‘vrijgezel’.  Officieel ‘gescheiden’ maar dat stigma ligt me niet zo en ik hou het dus lekker op ‘vrijgezel’ of ‘single’.

Het was echter nog niet zover en ik kreeg al de opmerking dat ik gerust naar iemand nieuw op zoek mocht gaan.  Iemand nieuw? Ik had pas de rust in mijn leven terug gevonden, kon pas opnieuw ademhalen.  Geen sprake van dat ik al direct iemand nieuw in mijn leven zou binnenlaten.  Misschien blijf ik wel voor altijd alleen (grapje uiteraard).  Onthutste blikken kwamen mijn richting uit. Alleen blijven?? Dat kun je toch niet menen??
Het is blijkbaar ontoelaatbaar dat iemand bewust single zou blijven.  Wat je verhaal ook is, wat de reden tot deze keuze ook mag zijn: single blijven, bewust? Nee dàt kan niet!

Niet enkel mijn directe omgeving lijkt dit een abnormale ingesteldheid te vinden.
Het blijkt gewoon een algemene opinie te zijn.  Ben je single? Dan moet je zo snel mogelijk aan de man of vrouw!
En daar wordt àlles voor gedaan.  Datingsites, datingprogramma’s, datingapps, datinggroepen,… Noem het maar op en het bestaat.  Programma’s over blind trouwen tot naakt daten op een verlaten eiland… het is er allemaal.  Alle middelen zijn goed om toch maar een al dan niet gelukkig paar af te leveren.  Alwéér twee singles minder.  Missie geslaagd.  Op naar de volgende twee ‘gelukkigen’.  Of het werkelijk ‘gelukkigen’ zijn is zeer de vraag.
En het publiek volgt alles op de voet.

Dan kom je als nieuwe single in die maatschappij te staan en verkondig je dat je het best ok vindt om die status te dragen.  Met alle gevolgen van dien.  Met uitzondering van de andere singles die je wèl begrijpen, tracht het gros van de rest van je omgeving je al snel opnieuw te koppelen.  Maak hen maar diets dat je dàt net nièt wil.  Als nieuwe single hou ik me dus zo goed mogelijk staande tussen al wie zich zich plots geroepen voelt om dè winnende matchmaker te worden.  Ik voel me eindelijk goed in mijn vel weg van de ex, ik voel me eindelijk rustig en relax.

Laat me nu maar even van de rust en het leven genieten.
Nu ben ik single en zo is het goed.

Share with:

FacebookTwitter


Verliefd? Houden van?

 

Share with:

FacebookTwitter


Ik kreeg gisteren de vraag of ik makkelijk verliefd word.  Zonder aarzelen was mijn antwoord volmondig ‘neen’.  En dat is ook zo.  Ik word niet, nooit halsoverkop verliefd.  Ik geloof al helemaal niet in liefde op het eerste zicht.  Ook niet in verliefdheid op het eerste zicht.  Het zijn gevoelens die langzaam groeien bij me.

Blijkbaar worden heel wat mensen hoteldebotel verliefd vanaf het eerste moment dat ze elkaar zien.  Ik weet van bij het begin of ik me goed voel bij iemand of niet.  Of ‘het’ goed voelt.  Ik kan dol zijn op iemand van bij het begin, genieten van het gezelschap en het contact.  Ik vind het dan ook fijn tijd met die persoon door te brengen.  Verliefd worden groeit daaruit wanneer dat goed gevoel blijft.
De vlinders in de buik zijn er wel, maar ze dienen zich eerst te ontpoppen uit hun cocon.  En dàn pas is er dat moment dat ik inderdaad verliefd ben.  Doordat dit reeds wat tijd in beslag neemt, ben ik dan ook zeker van mijn stuk, zeker van mijn gevoel.  Zeker dat het verliefd zijn ook verder zal doorgroeien naar het echte “houden van”.  Want ook houden van is iets wat niet in één seconde bij me komt.  Ook hier is weer wat tijd mee gemoeid.

Soms ben ik jaloers op die mensen die deze processen in recordtempo doorlopen.  Die dat gegeven van “liefde op het eerste gezicht” wèl kennen en beleven.  En die er dan ook nog zeker van zijn.
Anderzijds ben ik blij dat het bij mij anders gaat.  Het duurt langer voor de gevoelens om te intensifiëren. Het zorgt er wel voor dat alle gevoelens echt zijn op het moment dat ik ze uit en dat ik er voor de volle 100% voor ga vanaf het begin.  Niets of niemand kan daar tussen komen.  Niets of niemand wordt toegelaten er tussen te komen onder welke omstandigheden dan ook.

Het is gewoon hoe ik ben, hoe ik functioneer.  Zo is het altijd al geweest. Het is moeilijk uit te leggen en misschien ook moeilijk te snappen.
Ja, dat hals over kop verliefd worden lijkt me echt wel mooi en intens om te voelen, te ondergaan.
Snel nog even een lief scoren om mijn verjaardag samen mee te vieren of voor Valentijn dit jaar zit er niet in voor mij.
Tenzij het met iemand is waar ik me nu al goed bij voel…

Share with:

FacebookTwitter


Het is jammer…

 

Share with:

FacebookTwitter


Hardlopen.  Twee weken geleden begon ik er opnieuw aan.  Na om en bij de twee jaar stilgelegen te hebben was zelfs drie minuten lopen een hap.  Ondertussen zitten we aan 4-5-7.  Ergens in de loop van volgende week zit er zelfs al een tientje tussen.
Hilarisch wetende dat ik ‘toen’ drie duurlopen per week deed van een uur en meer.  Ik houd mezelf dàt  voor ogen en houd ook vast aan mijn dubbele deadline: de vijf tegen de zomer, de tien tegen oktober/november.

Om het vege lijf wat aan te sterken werden de kettlebells er opnieuw bijgehaald.  Buikspieren, ik wist dat ik ze had en ze stonden er op zich niet slecht voor.  Maar alles kan altijd beter.  Vooral de rugspieren en de hamstrings mogen best wat aangesterkt worden.

Een van de vrouwelijke collega’s snapt het allemaal niet.  Haar denkwijze: “Je bent nu opnieuw single en je wil dat zo ook houden tenzij je toch nog die éne tegen het lijf zou lopen… dus waarom al dat gedoe nog?’  Haar enige sportmoment is dat van de voordeur naar de auto en omgekeerd.  Een trap mijdt ze alsof het het einde van haar leven zal inluiden wanneer ze er ook maar één voet op plaatst. Onlogisch dat ik langzaam aan mijn lichaam opnieuw begin af te beulen, zoals zij het noemt.  Waarom jezelf in het zweet werken om opnieuw uitgerust te raken met beginnend sixpackje als het toch is om de rest van je dagen als single door te brengen.

Waarom? Omdat ik geen uitpuilende billen in een spijkerbroek wil.  Omdat ik met zelfvertrouwen cocktailjurkjes wil kunnen dragen.   Zònder hulptoestanden à la corrigerend ondergoed aan te moeten schaffen.  Mijn god, die dingen zijn ècht wel übersexy – niet!
Omdat ik er niet wil bijlopen als een Benidorm Bastard van 75 met de bijhorende bloemetjesjurk en steunkousen eronder.
Omdat ik me opnieuw goed wil voelen in mijn vel.
Omdat ìk me goed wil voelen.  Punt.

Begrip kon mijn uitleg niet tot stand brengen.  Dat hoeft ook niet.
Ik hoef echt geen begrip van anderen wat dit betreft.
Het is jammer voor wie mijn motivatie niet wil snappen en zelf dag na dag het lichaam meer en meer wil laten uitzakken.
Want dat lichaam moet nog een gans leven mee en het is jammer wanneer je er niet wat zorg voor draagt.
Dàt is jammer…

Share with:

FacebookTwitter


Met volle moed

 

Share with:

FacebookTwitter


Ik ben gemotiveerd.  Begin dit jaar heb ik besloten opnieuw te gaan hardlopen.
Na twee jaar een luie bankhanger geweest te zijn kreeg ik de kriebels opnieuw te pakken.
Ik begin met mezelf een doel voor ogen te stellen: tegen de zomer aan wil ik opnieuw aan vijf kilometer zitten.  Tegen oktober/november wil ik graag de tien opnieuw malen.
Makkelijk zal het niet worden.  De eerste keer dat het trainingsschema aangepakt werd was samen met de nu ex. Die sleurde er me gewoon door.  Deze keer pak ik het in mijn eentje aan.  Ik moet dus iets vinden wat me extra motiveert, wat me er door sleurt zonder dat ik daarom in gezelschap hoef te lopen.

Ter voorbereiding kijk ik mijn uitrusting na.  Loopoutfits, loopschoenen, hartslagmeter, looppod… Alles functioneert nog steeds naar behoren stel ik vast.  Gelukkig.  Ik hoef alvast géén extra lastenpost in te calculeren.  Toch een meevaller.
De ideale muziek sprokkel ik bij mekaar tijdens mijn lunchpauzes op het werk.  Ook dit werkt motiverend.
Binnen de kortste keren is ook de geschikte app gevonden en weerhoudt niets me nog van start te gaan.

Ik prik voor mezelf het weekend van 14 januari op de kalender.  Dàt weekend zal het sowieso worden.  Zaterdag of zondag hangt nog af van de agenda van het weekend zelf.  Maar het staat vast: dat wordt mijn startweekend.  Tegelijk plan ik de rest van de week uit.  Maandag muziekles, dinsdag hardlopen, woensdag rustdag met muziek.  Donderdag hardlopen, vrijdag rustdag met muziek.  Mooi verdeeld, voldoende tijd om mijn lichaam rust te gunnen tussen de loopsessies door, voldoende tijd om de muzieklessen te blijven volgen en te oefenen.  Voldoende tijd om af en toe met fotografie bezig te zijn én bovenop het huishouden te zijn en blijven.
Een mooi gevulde week.  Genoeg gevuld om niet te veel te kunnen blijven stilstaan bij negatieve dingen en toch voldoende tijd vrij latend voor positieve, constructieve zaken.

Ik kijk er naar uit, ik heb er zin in.  Ik zal het gewoon met volle moed doen en ik zal er van genieten.

Share with:

FacebookTwitter


Ik ben ik – niet meer

 

Share with:

FacebookTwitter


Ik ben ik.  Ik ben wie ik ben.  Als ik iemand een plezier kan doen, dan doe ik het.
Om het even op welke manier, afhankelijk van wie het is en wat de relatie is.
Ik plan met plezier dingen die iemand leuk vindt, zorg er graag voor dat iemand een fijne tijd heeft.
Uiteraard in samenspraak.  En enkel wanneer er een volmondig ‘ja’ volgt op het voorstel.
Ik vraag er niets voor terug.  Want zo ben ik.
Wanneer men het dan zonder valabele uitleg in het water laat vallen, wetende dat alles al geregeld is, dàn kan heel even een andere persoonlijkheid van me naar boven komen.  Want ja hoe goed ik ook ben, ik moet namelijk òòk wel werken voor mijn geld.  Even hard als eenieder ander.

Dit wordt vanaf nu ook maar over een andere boeg gegooid.  Het is uit met cadeautjes doen, voorbij met anderen te plezieren. Gedaan met de goeie ziel uit te hangen.
Jammer voor wie het goed meent.  Jammer voor wie het ernst is.  Wie het écht meent en wie het ernst is zal hier voorwaar geen probleem mee hebben.

Ik ben wie ik ben.  Maar ‘ik’ zal niet meer blijven zoals ‘ik’ ben.  Wie wil dat ik een plezier doe zal het dubbel en dik moeten verdienen.  Wie dat niet goed vindt, hoeft niet te blijven.
Dàt is òòk wie ik ben wanneer ik alle vertrouwen kwijt ben.

Ik keer me terug in mijn cocon, mijn veilig nest en omring me met muziek.
Het enige waar ik mezelf kan in zijn.
Want ook dat, ben ik.

Share with:

FacebookTwitter


Voornemens

 

Share with:

FacebookTwitter


Met volle moed het nieuwe jaar in.  Lijnen, gezonder eten, meer bewegen,… Je hoort de voornemens weerklinken achter elke hoek.  Veel van die voornemens halen echter het eind van de maand niet en belanden op het volgend-jaar-dan-maar-een-nieuwe-poging stapeltje.
Ik moet uiteindelijk niet veel zeggen want van mijn goede voornemens van vorig jaar bleef op het einde van de rit òòk niets over.  Integendeel.  Na een rookstop van twee jaar ben ik opnieuw beginnen roken.  Stom, héél erg stom, maar het is nu eenmaal zo.  Mag ik de laatste evenementen in mijn leven daar de schuld van geven? Ik weet het niet.  Maar ik besluit wèl dat het zo niet verder kan.  Ik wil het nieuwe jaar niet starten zoals het oude is geëindigd.

De rust is ondertussen deels teruggekeerd en dat doet deugd.  Tijd om mezelf opnieuw bijeen te vegen, de brokken te lijmen en er volop tegenaan te gaan.  Maar wèl beseffend dat het nog een hobbelige rit zal worden het komende jaar.  Ik neem mezelf opnieuw in de hand en ga ervoor.

Regelmatiger mijn gitaar ter hand nemen en oefenen.  Nu ik geen rekening meer moet houden met iemand kan ik gewoon oefenen wanneer ik het wil. Regelmatiger oefenen, langer.  Tot ik uiteindelijk dat rifje in de vingers heb, de pentatonische toonladders vlot speel, vlotter improvisaties uit mijn mouw schud.  Want ik houd van improviseren, een solo in mekaar boksen.  Ik wil er beter in worden en stel mezelf als doel dat ik tegen de vakantie aan een hele stap verder moet staan.

Hardlopen, ik gà er gewoon opnieuw voor. Twee jaar geleden liep ik samen met de nu ex minimaal vijf kilometer per sessie en was aan het opbouwen naar tien kilometer toe.  Verre van een marathon, maar ik voelde me fysiek en mentaal goed.  Door een knieblessure en pijnlijke littekens door de winterkou bouwde ik een winterstop in.  Die winterstop liep op z’n zachtst uitgedrukt een béétje uit en duurt nu nog.  Punt erachter.  Ik kijk al mijn materiaal er op na en begin gewoon opnieuw van nul.  “Van couch potato tot 5K” noem ik mijn project.  Start to run app en playlist op de smartphone, loopoutfits verfrist.  Zo erg zin in. Het roken laat ik onderweg achter. En na de vijf opnieuw op naar de tien en meer.
Gelijk haal ik de kettlebells  er opnieuw bij.  De buik-, rug- en andere spieren mogen wakker geschud worden.  De energie mag terugkomen.

Mijn fotografie heeft ook te lijden gehad onder de gebeurtenissen.  Daar moet ik ook maar eens opnieuw wat aan doen.  Ideeën te over in mijn hoofd.  Uitwerken! Mezelf verplichten meer naar buiten te trekken en me meer toe te leggen op straatfotografie en landschappen.  De natuur in.  Er valt zòveel te ontdekken daar buiten.  Ik had al een paar opdrachten ingevuld vorig jaar en had me voorgenomen een volledig jaar enkel en alleen monochrome beelden in te dienen.   Ik mòet beter worden in monochroom, ik mòet durven mijn lens op mensen in de straat te richten, ik mòet de dingen opnieuw zien en de wereld in een frame zien.

2017 ga ik niet ondergaan zoals 2016. 2017 neem ik mijn leven in handen en mààk er wat van.

Succes met jùllie goede voornemens.  Gà er voor! Ik doe het ook!

Share with:

FacebookTwitter


Stop

 

Share with:

FacebookTwitter


Dat 2016 mijn jaartje niet was, was al duidelijk. Ik bleef maar struikelen om opnieuw weer recht te krabbelen.
Net als 2016 maar door blijft gaan tot de laatste dag om iconen van ons weg te nemen, blijft het verlies doorgaan.
En het struikelen volgt zich sneller op dan dat ik opnieuw rechtop kan staan.

Vermoeiend, uitputtend.  Ik ga voluit op mijn bek en blijf liggen deze keer.
Ik sta niet meer op. Ik wil niet meer opstaan.
Genoeg is genoeg.  Te veel is te veel.

Twitter: uitgelogd op alle toestellen, meldingen uit.
Facebook: idem
Instagram: idem
WhatsApp: verwijderen

Ik wil het einde van 2016 niet zien, niet beleven.
Ik wil slapen en pas opnieuw wakker worden wanneer het achter de rug is en 2017 beter blijkt te zijn.
Ik wil even niet bewust zijn.
Ik wil even
‘niet leven’

Share with:

FacebookTwitter