aanslagen

22 maart…2017

 22 maart 2016, de dag waarop Brussel samen met de rest van België even niet wist wat er gebeurde.  Vandaag een jaar geleden.

Waar ik was? Op exact dezelfde plek als nu: aan mijn bureau op een paar kilometer van waar het onheil plaats vond.  Ik hoorde gerommel in de verte alsof er een onweer zou gaan losbarsten.  Maar het gerommel klonk nét iets anders.
Gelijk met het gerommel kleurde de monitoringkaart knalrood in de luchthavenzone.  Er was wat aan de hand met de indoorstations.  Wat, dat wisten we nog niet.
Ik belde het contactpunt op de luchthaven, tevergeefs.  Dan maar een technieker uit de buurt optrommelen om hem ter plaatse te sturen.

Plots werd ik onderbroken door een por van een collega en een vinger die naar het televisiescherm wees… Ontsteld begon ik de berichtgeving te volgen.  Een aanslag…
Enkele seconden later zagen we de netwerkkaart opnieuw rood kleuren en een alarm geven in de buurt van een metrostation.
Zou het…? Onze vrees werd even later bevestigd door de berichtgeving: een tweede aanslag in het metrostation van Maalbeek.
Enkele maanden na Parijs bleek Brussel aan de beurt.
Iets wat ik nooit voor mogelijk had gehouden.
I.S. dwong deze keer ons, Belgen, op de knieën.  Met een grote haal werd een rauwe klauw door huid en vlees gehaald om het diepste van onze ziel te raken.

Maar net als Frankrijk en de andere getroffen landen voorheen, ging ook België weer snel rechtop staan en weigerden we toe te geven aan de angst.
Ons leven mag niet overheerst worden door dat gevoel.  Dat zou hen als overwinnaar bestempelen.  Dus herneemt België al snel zijn dagdagelijks leven.

Sindsdien blijft ons land hangen in alarmfase 3.  Nu nog steeds.  Evenementen worden steevast georganiseerd met extra veiligheidsmaatregelen.  Met regelmaat patrouilleren militairen in de buurt van onze gebouwen.
Een jaar later zijn er nog steeds tekenen die laten herinneren aan wat vorig jaar gebeurde. De gebeurtenis staat in ons geheugen gegrift.

Ondanks het feit dat ons leven opnieuw zijn gewone gangetje gaat, blijft er in mijn achterhoofd toch steeds de vraag spoken “Wie zal de volgende zijn? Wanneer zal het opnieuw gebeuren?”

… Wordt hopelijk NIET vervolgd…

 

 

 

 

 

Onrecht: Nice

Schermafbeelding 2016-07-15 om 19.51.35

Onrecht, het doet wat met me.  Of het nu om een kind gaat dat gepest wordt of onschuldige burgers die afgeslacht worden.  Het is een van de weinige dingen die me ontiegelijk boos maken.  Frankrijk werd weeral onrecht aangedaan.  Onrecht “in naam van de Islam”.  Alweer.

Ik ga de gebeurtenis niet beschrijven; iedereen heeft ze al genoeg gezien en horen beschrijven.  Ik kàn ze niet beschrijven want ik heb er geen woorden voor.  Ik ben een gevoelsmens en de beelden doen me in elkaar krimpen.
Welk onmens kan het over zijn hart halen om een land te raken door het brutaal vermoorden van onschuldigen?
Welk onmens raakt aan onschuldige kinderen, jonge levens, in naam van een godsdienst?
Wat geeft eender welke groepering het idee dat recht te hebben?
Welke waanideeën spelen er door hun hoofd?
Hoe dikwijls moet het volk nog opstaan na een dergelijke zweepslag?
Hoe lang zal het nog duren voor er eindelijk daadwerkelijk acties ondernomen worden? Acties die eindelijk het verschil maken.  Acties die een eind stellen aan dit tijdperk van terreur.
Kùnnen er acties ondernomen worden om dit kwaad voorgoed de wereld uit te helpen en de mensen te geven waar ze recht op hebben: een rustig, veilig leven waarin je niet angstig hoeft te zijn wanneer je naar een evenement gaat, wanneer je op vakantie gaat, een toeristische plek bezoekt of wat dan ook.

Weldra viert België zijn Nationale Feestdag.  Op hetzelfde moment dat ik dit schrijf, beginnen de Gentse Feesten.  Binnenkort zijn er de Lokerse Feesten.
We willen onze Feestdag vieren, we willen genieten van de festiviteiten die onze steden ons bieden.
Ik wil dat mijn vrienden en kennissen veilig kunnen zijn wanneer ze die plekken bezoeken en genieten.  Maar ergens begint de ongerustheid plaats te krijgen in mijn hart.
Wat als…

Ik mag er niet aan dènken dat éénder wie die ik ken iets zou overkomen.  Of het nu om iemand gaat die ik maar oppervlakkig ken of iemand die me nauw aan het hart ligt.
Het zijn allemaal onschuldige mensen.  Iedereen daar ter plekke is een onschuldig mens.  Niemand daar ter plekke mag onrecht aangedaan worden.
We mogen ons niet laten leiden door angst.
Blìjf opstaan, volk.  Blijf opstaan, steeds weer opnieuw!
Regeringsleiders, schiet in actie! Het is geen vijf voor twaalf! Het is half één!!
Roei alstublieft dit rot uit vooraleer nog méér onschuldigen betalen.

Geniet, vrienden en kennissen.  Geniet van de dag en het leven.
Geniet van de feesten.  Geniet van élke dag!
Dit zijn mijn woorden tot jullie, allemaal.
Voor wie ik dagelijks spreek tot wie me maar sporadisch, zelden of niet meer spreekt.

Dit zijn mijn woorden tot jullie, nu.
Want je weet nooit welke woorden je laatste zullen zijn.

 

23 maart 2016 – Wij staan op!

balls

De lange trage dag van gisteren zindert nog na tot in het diepste van mijn vezels.  Beelden staan op mijn netvlies gebrand, impulsen schieten door mijn hoofd.

We werden geraakt in de kern van ons wezen, in het diepste van ons hart. Verscheurd. Opengereten door de klauw van een rottend stinkend gezwel.

Geroofde vrijheid. Verkrachte onschuld. Levens ontnomen door verdomde zelfverklaarde rechters! “In naam van God”…

Als zondaars werden we op onze knieën gedwongen, de loop van het geweer in onze nek geplaatst. Afgemaakt als runderen.
De achterblijvers vallen huilend op de knieën.  Rivieren van tranen om het verlies.

Maar vooral woede! Woede om het onrecht!
Niet enkel het onrecht dat ons nu werd aangedaan. Ook om het onrecht van 9.11, 13 november en alle andere data.
Woede… De woede raast, tiert door mijn lichaam, mijn geest, mijn ziel.

Ze drukken me op het hart niet naar Brussel te komen vandaag. Ver weg te blijven. Te kiezen voor het leven.

Maar ik weiger. Ik weiger me gewonnen te geven. Ik weiger me te laten leven door angst. Ik weiger me te verstoppen in een klein hoekje.
Ik weiger om niet op te staan. En ik KIES voor het leven!
Door op te staan.
Door op te staan om half 5, me klaar te maken en in mijn auto te stappen. Door richting Brussel te rijden. Hièr moet ik zijn vandaag. Net als gisteren.
Hier moet ik godverdomme zijn vandaag en nergens anders !!

Want ik sta op. Samen met de anderen. We staan op en zetten de eerste kleine stap voorwaarts. De eerste voor de tweede. De tweede voor de derde….
We breken niet.  We zijn veerkrachtig.

Ik sta op.

WIJ staan op ! SAMEN !!
Want wij zijn Belgen.  Oude Belgen!!
Wij vechten!

WIJ ZIJN STERK !!!!!!