dromen

Dromen…

Dromen van echte liefde.  Van iemand die alles voor je over heeft en die jij zelf op een pied de stalle plaatst.  Dikwijls ging die gedachte door mijn hoofd.  Enkele keren dacht ik het gevonden te hebben.  Evenveel keren voegde een teleurstelling zich toe op de stapel.  De ene teleurstelling was al iets groter dan de andere, de ene was al pijnlijker dan de andere.

“De meeste dromen zijn bedrog” gaat het lied van Marco Borsato.  En zo was het ook.  Loze beloftes, ijle woorden.  Mooie woorden met op de bodem een laag opportunisme.  Opportunisme dat pas duidelijk werd toen de mooie woorden op waren.  Het ging niet om mij. Het ging niet om ons.  Het ging om hem zelf.  En weer volgde een ontgoocheling.
De laatste droom werd keihard aan diggelen geslagen.  Ik zal nog enkele jaren blootsvoets over de scherven moeten lopen.

Dromen van echte liefde durf ik haast niet meer uit angst opnieuw teleurgesteld te worden.  Uit angst opnieuw gekwetst te worden.  Door de ervaringen heb ik mezelf geleerd dat het niet voor me is weggelegd.  Wel voor anderen, maar niet voor mij.  Hoe graag ik het ook wil, hoe graag ik ook iemand wil overladen met de liefde die ik in me heb.

De angst is te groot geworden.  Ik durf me niet meer volledig te geven van bij het begin.  De woorden die mijn diepste gevoelens beschrijven en die ik zo graag zou willen uitspreken, blijven onuitgesproken.  Ik wil mezelf niet blootgeven.  Want me blootgeven is mezelf kwetsbaar maken.  En wanneer je kwetsbaar bent, ben je een makkelijke prooi.

Het druist in tegen wie ik ben.  Diep vanbinnen blijft de droom sluimeren dat iemand toch mijn pad zal kruisen die de woorden wel meent, bij wie ze wel uit het hart komen.  Iemand die niet met ‘ik’ maar met ‘wij’ denkt.  Die zijn armen om me heen slaat en bij wie ik weet, voel,  dat het goed is.  Bij wie ik kwetsbaar mag zijn zonder angst.

Ook al zijn de meeste dromen bedrog, ik blijf dromen.
Stilletjes hopen dat die ene daar buiten loopt
en onze ogen elkaar vinden
om nooit meer los te laten.

 

Puzzelstukken van het leven

puzzel2We krijgen ze allen mee: de puzzelstukken van ons leven.
Rij voor rij werken we onze levenspuzzel uit met het stuk dat op dat moment aan de beurt is.
Af en toe willen we een puzzelstuk gebruiken maar het past net niet.  Omdat het te vroeg is, omdat het tijdstip niet klopt.
We moeten eerst nog enkele andere puzzelstukken gebruiken.

Naarmate ons leven vordert, vordert de puzzel mee.  Maar gaandeweg merken we dat sommige puzzelstukken echt nergens hun plekje vinden.  Dat zijn de puzzelstukken van onze dromen.  We houden ze echter nog even opzij want die dromen blijven sluimeren. We willen onze dromen niet opgeven.  Soms wil je leven echter helemaal niet passen rond die dromen.  Hoe hard en hoe dikwijls je het ook probeert, die puzzelstukken lijken nooit hun plek te vinden.

En dan kom je op dat moment in je leven waarop je moet beslissen.  Wat te doen met die puzzelstukken die maar niet willen passen.  Gooi je ze weg? Of blijf je ze opzij houden en blijf je dromen.  Of ga je er nu maar eens alles aan doen om dat puzzelstuk wèl te laten passen.  Ga je je leven anders inrichten zodat het stuk wèl kan passen? Misschien dat puzzelstuk ook lichtjes bijschaven.  Je droom zal realiteit worden, al dan niet aangepast.
Ik maak delen van mijn dromen waar.

Maar één welbepaald puzzelstuk heb ik reeds enkele keren trachten te gebruiken.  Het puzzelstuk van de liefde.  Ook deze keer paste het weeral niet zoals het zou moeten passen.  Ook deze keer moet ik het puzzelstuk opnieuw opzij leggen.
En deze keer zal het opzij blijven liggen.  Ik vertrouw er niet meer op dat het ooit zijn definitieve plekje zal vinden in de puzzel.  Maar ik gooi het niet weg.  Ik blijf het toch dicht bij me houden, veilig weggeborgen zoals voorheen.  Want wie weet komt het moment toch nog dat iemand het puzzelstuk in de hand zal nemen en in mijn puzzel zal plaatsen op de juiste plek waar het hoort, waar het naadloos past.

Ondertussen blijf ik zelf gewoon verder bouwen aan mijn puzzel en tracht de rest van mijn dromen nog waar te maken.

 

 

 

De Bucket List

0igloo-village-finland-northern-lightsIk weet niet waarom, maar de laatste paar weken heb ik het hoofd vol van dingen die ik zeker nog wil doen vooraleer “er vandoor te gaan”.  Tot recent had ik wel dromen, maar niet in die mate dat ik ze als must aanzag.  Tot enige tijd geleden.  Het vreemde is dat de oorzaak van het opmaken van deze bucket list niet een heengaan in mijn omgeving is, maar een kwetsend bericht van een kennis.

Ik weet het: er is helemaal niets logisch aan de situatie.  Maar spreek me maar niet tegen.  Ik heb het in mijn hoofd en ben vastbesloten: ik begin mijn bucket list op te maken en aan de punten erop te werken.
Het is niet eens zo een lange lijst en zodra de haalbare wensen erop aangevinkt staan mag het wat mij betreft stoppen.  Ik besef dat niet alle punten gerealiseerd zullen kunnen worden.
Enkele punten moeten echter wel haal- en doenbaar zijn.

kakslauttanen-iglo-sZo is het bijvoorbeeld een droom van mijn zoon en mezelf om de Aurora Borealis met eigen ogen te aanschouwen en bewonderen.  Hier hoef je zelfs niet voor naar Finland, Ijsland, Noorwegen, Zweden of Canada te gaan.  Vanuit het meest noordelijke deel van Schotland is dit wonderbaarlijke fenomeen reeds zichtbaar.  Zéér haalbaar.
Maar als het dan tòch even kan, dan mag het naar de iglo’s van Kakslauttanen in Finland gaan.
Mijn zoon en ikzelf spreken hier al jaren over, maar misschien moeten we er maar eens écht werk beginnen van maken zodat we alle elementen kennen die nodig zijn om deze droom succesvol te realiseren.

Met mijn dochter, die ik al ruim een jaar niet meer heb gezien wil ik enkele dagen samen doorbrengen.  Enkel wij twee, moeder en dochter, die mekaar een beetje trachten terug te vinden om nare tijden achter te ons laten.  Een paar dagen genieten van mekaar en dingen samen doen die we beide graag doen en lol aan beleven.

Een andere reis, ook weeral een gemeenschappelijke droom met zoonlief, is het Inca trail naar Machu Picchu. Cliché, zeer zeker.  Echter, door omstandigheden is dit punt héél wat minder makkelijk haalbaar en zou dan ook wel een van overblijvende, niet afgevinkte punten kunnen worden.

Een meer dan haalbare wens dan weer is een vlucht met een zweefvliegtuig.  Deze is zonder twijfel haalbaar dank zij een collega in het bezit van een vliegbrevet en met vaste voet in een zweefvliegclub.  Of het nu een vluchtje van een uurtje is (véél te kort natuurlijk!) van vier uur of zelfs acht uur, het is maar een woordje en Al bokst het met genoegen in mekaar.

Verder staan er twee optredens op de wil-ik-meemaken-lijst.  Het eerste is er eentje van Ed Sheeran, de Britse singer-song writer.  Zijn liedjes brengen me steeds in een melancholische bui. En één welbepaald liedje brengt me steeds opnieuw met mijn gedachten bij iemand.
Het tweede is van een Nederlandse singer-songwriter waar ik echt van hoop dat hij weldra opnieuw zal gaan optreden: Joost Marsman.  Een man die een groter podium verdient en dit niet enkel in Nederland.  Ook België zou hem en zijn muzikaal werk moeten kennen.  Een duizendpoot die zelf Nederlandstalig werk brengt, maar tegenwoordig probleemloos The Boss neerzet.
Mijn hoop is dan ook heel groot dat beide heren géén jaren zullen wachten om opnieuw het podium op te klimmen en het beste van zichzelf te geven.  En gelijk hoop ik dan ook zeker geen aankondiging en daarmee een optreden te mislopen.

Wat fotografie betreft heb ik ook enkele “zou-ik-echt-wel-eens-willen-doen” wensen.  Zo zou ik dolgraag een monochrome fotoreeks van Herman Brusselmans en van Axel Daeseleire maken.
Herman omdat hij toch zo een verdomd intrigerend man is en ik dat mysterieuze graag wil trachten naar voor te brengen in beeld.
Axel, gewoon omdat het Axel is.  Axel is….Axel!
Intense blik en markante kop die gewoon monochroom vrààgt.
Als we er dan toch namen aan het noemen zijn, waarom ook niet: nogmaals Joost.  Fotogenieke kerel die perfect in zijn rol gaat voor foto’s en hij best wel eens nieuwe foto’s op zijn Facebook-pagina kan gebruiken.
Ik blijf echter realistisch en ga niet met mijn hoofd in de wolken gaan lopen.  Per slot van rekening ben ik maar een amateurfotografe.

Een niet zo uitgebreide lijst waarvan ik hòòp dat hij helemaal afgewerkt zal raken. Hoop… En indien niet, dan zullen er toch punten zijn die afgevinkt zullen zijn.

Oh ja, en de kennis van dat bericht vraag je je af? Laat ons zeggen dat ik, gelukkig maar, geen rancuneus persoon ben en makkelijk vergeef.  Vergeten is echter een ander paar mouwen.