droom gitaar gitaarles

Gitaarlessen: het heropleven van de droom

flamesDe laatste tijd spookt die oude kinderdroom opnieuw door m’n hoofd.  De gitaardroom, weet je wel…
Zonder dat ik er zelf erg in had begon ik opnieuw gitaren te bekijken.  Akoestisch, telecaster, stratocaster,, dreadnought, semi-elektrisch,…

Rijkelijk laat, maar iets minder dan een jaar geleden ontdekte ik een Nederlands popbandje dat, jammer genoeg, enkele jaren geleden gestopt is.  Is Ook Schitterend, achteraf IOS.  Ik slaagde er wonderwel in om op 1 na al hun CD’s te vinden.  Collectie quasi compleet dus.
Wat jammer dat ik hen nooit vroeger heb leren kennen.   Prachtige teksten, schitterende muziek.
Muziek die meer dan op tijd en stond doorregen was met een knallende gitaarpartij.  Zij het akoestisch of elektrisch, deze band knalde er gewoon mee.  Dit horen deed die kinderdroom weer wakker worden in me.

Toen bleek dat hun voormalig frontman, Joost Marsman, solo is gegaan in 2011.  En op zijn eerste solo-CD staan ook weer enkele nummers waar je gewoon in katzwijm van valt.
Een van die nummers, “De laatste mooie dag”, is Dire Straits waardig materiaal, zonder enige twijfel.  Duidelijk geïnspireerd op het spel van mijn grote held, Mark Knopfler.

Jullie zullen het nooit weten, maar bedankt jongens.  Zowel IOS als Joost: bedankt om die diep begraven liefde in me opnieuw te laten herleven.  Ik kan al niet wachten tot Joost met nieuw materiaal voor de dag komt.  Hopelijk zien we snel weer beweging op zijn website.

 

Een (kinder)droom

Als kind droomde ik er van gitaar te kunnen spelen.

Het getokkel en gepingel van de vingers over de snaren en het lieflijk geluid dat dit voorbracht, toverden steeds weer een glimlachje op m’n lippen.

Wegdromend bij Morning has Broken en Father & Son van, toen nog, Cat Stevens.  Kippenvlees krijgend van het fingerpickend Lady d’Arbanville van diezelfde Cat/Yussuf.  Ik was, en ben nog altijd, gek op fingerpicking.

Jaaaa, Cat heeft indertijd wel zijn stempel gedrukt op deze meid.

En wie valt niet in katzwijm bij het aanhoren van het gitaarspel van Mark Knopfler? Welk kind ziet zichzelf niet op een podium staan, naast Mark, samen gezellig musicerend en genietend van een aansluitend uitbundig staand applaus van het publiek?

Goed, goed… je hebt gelijk als je zegt dat het normaal jongetjes zijn die hiervan dromen.  Het zijn ook de jongetjes die over het algemeen dat gitaartje kado krijgen van de Sint.  Ik was dan wel een meisje, maar die gitaar had ik, na veel gezeur, wel gekregen van mam en pap.

Het werd een plastic stratocastertje. Een knalrood ding met zwarte slagplaat, metalen snaartjes – of toch iets wat voor metaal moest doorgaan – en tremolo incluis.  Net een echte.

Op slag transformeerde ik in een headbangend kind van een jaar of 8.  De snaren werden aangeslagen alsof m’n leven er van afhing. Mijn vingertoppen deden er pijn van.  Als ik er nu aan terug denk vraag ik me af hoe het komt dat ik nooit geschaafde vingertoppen heb gehad.
De tremolo werd geen seconde losgelaten, ook al had hij totaal geen effect.  De gladde vloer was een welkom geschenk om op m’n knieën te glijden.  M’n kamer was niet zo groot en meermaals nam ik zulke vaart dat ik tegen de kleerkast knalde.

Uiteraard is er nooit sprake geweest van ook maar één fatsoenlijke noot – of moet ik zeggen akkoord.  Maar in mijn verbeelding was ik het die daar toch maar naast Mark op het podium stond als een ware virtuoze.   Het publiek staarde ons steeds weer met open mond aan, vol ontzag voor ons kunnen.  En het applaus viel ons telkenmale te beurt. Iedereen kende ons.  Wereldberoemd waren we.

Maar ik werd een paar jaartjes ouder en kwam tot de ontnuchterende vaststelling dat de knalrode gitaar iets minder mooi klonk dan ik zelf altijd wel had gedacht.  Ik realiseerde me dat ik niet die virtuoze was.  De knalrode gitaar kreeg haar plekje op m’n kamer, maar werd na verloop van tijd niet meer ter hand genomen.  Mam pleitte ook duchtig om me “normaal te gedragen” en te stoppen met in dat fantasiewereldje van me te leven.

Ik denk dat ze er nu nog altijd staat, in die kamer die ooit mijn kamer was.  Of misschien werd ze wel aan een jongetje uit de familie gegeven. Een jongetje dat graag gitaar speelt, naast Mark, op een podium en droomt dat hij….  Wie zal het zeggen.  Misschien vraag ik het wel eens aan mam en pap.

Mijn droom heb ik alleszins nooit volledig opgeborgen of vergeten, ondanks het gepleit van mam.

Een uitgestelde droom is geen vergeten droom.

Ik, ik zoek nu op dit moment naar mijn droom gitaar en de voor mij ideale gitaar leraar.

Mijn Nieuwjaarsvoornemen voor 2016 zal zijn : ik ga eindelijk leren gitaar spelen.  Mijn kinderdroom verwezenlijken.