echtscheiding

Einde van een verhaal

boek1Het boek is bijna uit.  Er resten nog maar enkele bladzijden van het verhaal.
Het verhaal waar twee mensen elk hun eigen weg gaan na jaren samen hetzelfde pad bewandelt te hebben.
Een verhaal van weinig geluk.  Een verhaal dat niet geschreven had mogen worden.
Er was die hoop, bij het begin.  Hoop dat het, na veel geworstel, toch zou goed komen.  En heel even was het ook zo.
Heel even waren er momenten van geluk.

En er was het vertrouwen.  Het vertrouwen dat de relatie sterk genoeg was om te overleven.  We hadden reeds enkele woelige waters samen doorzwommen en overleeft.

We zouden de toekomst ook wel overleven. We zouden alles wel aankunnen.  We hadden elkaar.  We zouden ons aan elkaar vastklampen.

Maar ik was fout. De waters kwamen nooit echt tot rust.  Ze kabbelden rustig aan de oppervlakte, doch verborgen een sterke onderstroom.  Bij zware stormen kon er geen rustig water gevonden worden om even op adem te komen.  Elke storm vermoeide ons steeds wat meer.  Bij elke storm ging je je meer aan me vastklampen en sleurde je me mee.  Je creëerde je eigen stormen in je hoofd en liet ze ‘ons’ impacteren.  Ik probeerde vaste voet te vinden maar worstelde tegen de stroming, vocht om het hoofd boven water te houden.  En ik zweeg voor de lieve vrede.

Het mocht uiteindelijk niet baten.  Het schip strandt waar het strandt.  We gaan nu elk onze eigen weg gaan.  Verder en verder uit elkaar.  Ik heb geen spijt dat de laatste bladzijde zich aankondigt.  Want ik ga rust tegemoet.  Rust in mijn leven en rust in mijn hoofd.  Ademruimte.
Ik hoef niet meer op jou te wachten en ter plaatse blijven trappelen.
Ik kan opnieuw vooruit gaan.
Mijn leven is opnieuw van mij.

 

Puzzelstukken van het leven

puzzel2We krijgen ze allen mee: de puzzelstukken van ons leven.
Rij voor rij werken we onze levenspuzzel uit met het stuk dat op dat moment aan de beurt is.
Af en toe willen we een puzzelstuk gebruiken maar het past net niet.  Omdat het te vroeg is, omdat het tijdstip niet klopt.
We moeten eerst nog enkele andere puzzelstukken gebruiken.

Naarmate ons leven vordert, vordert de puzzel mee.  Maar gaandeweg merken we dat sommige puzzelstukken echt nergens hun plekje vinden.  Dat zijn de puzzelstukken van onze dromen.  We houden ze echter nog even opzij want die dromen blijven sluimeren. We willen onze dromen niet opgeven.  Soms wil je leven echter helemaal niet passen rond die dromen.  Hoe hard en hoe dikwijls je het ook probeert, die puzzelstukken lijken nooit hun plek te vinden.

En dan kom je op dat moment in je leven waarop je moet beslissen.  Wat te doen met die puzzelstukken die maar niet willen passen.  Gooi je ze weg? Of blijf je ze opzij houden en blijf je dromen.  Of ga je er nu maar eens alles aan doen om dat puzzelstuk wèl te laten passen.  Ga je je leven anders inrichten zodat het stuk wèl kan passen? Misschien dat puzzelstuk ook lichtjes bijschaven.  Je droom zal realiteit worden, al dan niet aangepast.
Ik maak delen van mijn dromen waar.

Maar één welbepaald puzzelstuk heb ik reeds enkele keren trachten te gebruiken.  Het puzzelstuk van de liefde.  Ook deze keer paste het weeral niet zoals het zou moeten passen.  Ook deze keer moet ik het puzzelstuk opnieuw opzij leggen.
En deze keer zal het opzij blijven liggen.  Ik vertrouw er niet meer op dat het ooit zijn definitieve plekje zal vinden in de puzzel.  Maar ik gooi het niet weg.  Ik blijf het toch dicht bij me houden, veilig weggeborgen zoals voorheen.  Want wie weet komt het moment toch nog dat iemand het puzzelstuk in de hand zal nemen en in mijn puzzel zal plaatsen op de juiste plek waar het hoort, waar het naadloos past.

Ondertussen blijf ik zelf gewoon verder bouwen aan mijn puzzel en tracht de rest van mijn dromen nog waar te maken.