een jaar voorbij

Tot daar 2017… Hallo 2018

Met een zucht van opluchting zie ik de laatste 2017-dagen tegemoet.
Ze verlopen in rust.  Niet zonder zorgen of hoofdbrekens, maar wel in rust.  Broodnodige rust.
En er is tijd.  Tijd om mezelf terug te vinden, te worden.

Een relatie van zestien jaar werd afgesloten met anderhalf jaar mentaal vechten en manipulatie. Wanneer manipulatie niet meer bleek te werken kwamen intimidatie, bedreigingen, verwijten en schutwoorden om de hoek kijken.  Een duivel in een wijwatervat, spartelend om toch maar de bovenhand te houden.  Hoe meer pogingen tot intimideren er aan boord werden gelegd, hoe immuner ik werd en hoe meer de tegenpartij spartelde.  Hoe hevig het gespartel uiteindelijk werd heb ik niet afgewacht.  Het werd tijd om zelf rust in huis te halen door de tegenpartij volledig uit mijn leven te bannen.  Mijn grens was bereikt.

Ik nam opnieuw zelf controle over mijn leven in plaats van het te laten beheersen door iemand die zich daar onrechtmatig het recht toe toe-eigende.
Voor de eerste keer sinds jaren mochten de dagen trager voorbij gaan.  Voor de eerste keer leken ze niet eindeloos lang te duren.
De laatste twee maanden van dit jaar heb ik kunnen genieten en een groot deel van de beslommeringen achter me kunnen laten.  Alles vergeten zit er nog niet direct in.  Het verwerkingsproces is amper aangevat en zal nog even duren.
Maar ik ben blij dat 2017 zo afgesloten kan worden, dat 2018 in alle rust en zonder stormen in mijn hoofd van start kan gaan.

Diep in mijn hart hoop ik dat 2018, in tegenstelling tot de vorige jaren, in complete kalmte zal verlopen en na een tijdje niet opnieuw een kopie conform van die twee zal worden.  Het jaar dat nu op zijn einde loopt was net iets te zwaar voor mijn schouders.  Maar het zou nog zwaarder geweest zijn ware het niet dat enkele mensen mijn leven kwamen verrijken.  Onverwacht, ongevraagd èn gemeend.  Mensen zonder wie het nog nét iets moeilijker en zwaarder zou zijn geweest, die het niet beseften hoeveel ze me steunden door kleine woorden.
Uit mijn verleden neem ik enkel mijn nabije familieleden mee en de mensen die deel uitmaken van mijn nieuwe leven.

Mijn leven verlost van het juk van een narcist pur sang begint nu opnieuw.  In 2018 is mijn leven opnieuw van mij.

Ik wens jullie allen mooie eindejaarsfeesten en een schitterend 2018 toe.  Als jullie jaar nog maar een fractie geluk van het mijne kent dan wéét ik gewoon dat jullie een subliem jaar tegemoet zullen gaan.

Proost op 2018!!

 

Alweer een jaar voorbij

2016, dat was het dan.  Het was me het jaartje wel.  Eentje van een beetje blijdschap, een hoop twijfel, maar vooral verlies. Te veel verlies.  Niet echt mijn jaartje.

Een jaar waarin ik enkele nieuwe mensen leerde kennen, persoonlijk.  De vage online kennissen werden mensen van vlees en bloed.  De foto’s werden echte gezichten.  Kennissen werden vrienden die een duwtje in de rug geven wanneer je het even nodig hebt.  Fijne mensen, stuk voor stuk.
Op eentje na maken ze nog steeds deel uit van die vriendenkring en wat mij betreft zal dat ook zo blijven.

Het verlies loerde steeds om de hoek en sloeg toe telkens wanneer het de kans schoon zag.
Die ene vriend, die me toch erg nauw aan het hart lag en nog steeds ligt.  Zal 2017 er verandering in brengen?
Ik hoop het alsnog.
Het huwelijk op papier.  De verliezen gepaard gaand met het huwelijk op papier.

Een leven op zijn kop gezet in 2016.  Een ware rollercoaster was het de laatste maanden, non-stop.
Happend naar lucht, vechtend om het hoofd boven water te houden, worstelend tegen de onderstroom.
De laatste week van het jaar belooft er iets rustiger uit te zien dan de voorbije maanden.  Rust in mijn leven en rust in mijn hoofd.

Ik slaak een zucht van verlichting terwijl ik dit schrijf.  Opgelucht doch ook ongerust.  Uitkijkend naar 2017, een nieuwe kans, een schone lei.  Doch met voorzichtigheid en afwachtend.  Niet voluit gaand maar stapje voor stapje vooruit schuivend, de grens over van 2016 naar 2017.

2017: breng ons de kleine dingen die het ware geluk maken.
Laat me over een biertje gebogen even opnieuw in de ogen kijken van de verloren vriend.
Laat mijn vrienden en mezelf genieten van elkaars gezelschap.
Laat me rust vinden en hebben.
Meer hoeft écht niet.