eindejaarsfeesten

Feesten

De Feestdagen naderen met rasse schreden.  Iedereen rent als een dolle gek over en weer tussen winkels en grootwarenhuizen om de laatste voorbereidingen te treffen.  Gepakt en gezakt met cadeaus hollen ze van winkel naar winkel.  Een juweel voor mevrouw, fles whisky voor mijnheer, speelgoed voor de kinderen, parfum voor het liefje.  Originaliteit is soms ver zoek.

Ik worstel me door de drukte in het grootwarenhuis heen en kijk af en toe onbewust naar de inhoud van winkelkarretjes van anderen.  Wijn, champagne, hapjes…  Meewarig bekijk ik de inhoud van mijn winkelkar: brood, beleg, groenten, vis, vlees, melk, koffie.  Een troosteloze inhoud is het.
Even twijfel ik.  Zou ik? Ja! Waarom niet, verdomme?!
Resoluut draai ik mijn winkelkar om en been richting wijnafdeling om er een fles Bordeaux uit te pikken.  Een Côte de Blaye, die zal het wel doen.  Ik maak aanstalten om de afdeling te verlaten en laat mijn blik opnieuw op de fles wijn vallen.  Ze staat daar nu toch zo eenzaam en alleen fles wijn te wezen.  Ik gooi mezelf in achteruit en drop een tweede fles in mijn winkelkar.  Nodeloos te melden dat er gaandeweg nog dingen in de winkelkar belandden die niet op mijn boodschappenlijstje stonden.
Zo! Het zal een Kerst alleen worden, maar ik zal toch een beetje genieten.

Aan de kassa kijk ik opnieuw naar de hollende mensen, met hun torenhoog gevulde winkelkarren, nog een stapel extra cadeaus. Tevreden overlopen ze al hun aankopen om tot de vaststelling te komen dat ze bijna alles hebben wat nodig is.  Enkel nog een trui voor zus als cadeau, een vaasje voor tante Simone.  Voor opa? Pantoffels.  Het zoveelste paar. Opa kan eigenlijk stilaan zelf een pantoffelwinkel starten.  Maar ja, wat koop je anders voor opa hé?
Ik moet even smalend glimlachen om die onpersoonlijkheid, het gebrek aan originaliteit.  Véél cadeaus, weinig echt vanuit het hart.  Cadeaus ‘omdat het moet’, om niet met lege handen aan te komen bij de gastvrouw en -heer.
Omdat het moèt.

Ik heb dit jaar net geteld één cadeau gedaan.  Eigenlijk was het zelfs geen Kerst- of Nieuwjaarscadeau maar een verjaardagscadeau voor iemand die jarig is op 25 december.  Misschien was het niet het aller origineelste van alle cadeaus maar het kwam wel vanuit mijn hart en ik weet zeker dat de ontvanger er blij mee is.  En ik ben opgelucht dat er dit jaar geen kunst- en vliegwerk bijzit voor me om, net als de kudde, van hot naar haar te hollen om de verplichte verrassingen aan te kopen.  Mijn hoofd stond echt niet naar nadenken en zoeken naar de perfecte cadeaus.

Terwijl ik nogmaals mijn boodschappen bekijk besef ik dat ik tòch liever wat over en weer holde om ze te vinden dan deze eindejaarsperiode helemaal alleen door te moeten brengen.  Met mijn wijntje, kaas, hapjes.
Het idee dat ook Oudejaarsavond er eentje alleen zal worden maakt me even moedeloos.
Ik besluit dan maar volgende week opnieuw dit zelfde ritje te maken en mijn winkelkar te komen vullen met wat wijn en hapjes.

Dit is mijn nieuwe leven, dit is mijn leven van mij.  Zo zal het zijn.
Wen er aan Nadine.  En wens, naast iedereen daar in de buitenwereld, ook jezelf een fijn 2017 toe.