geheimen

Familiefoto’s

familiefoto's

In elke woning zijn ze te vinden: familiefoto’s.
Ze geven een beeld van de bewoners en diegenen die hen omringen.
Een foto van vader en moeder breeduit lachend op hun jubileum, het glas heffend op zichzelf.
Een foto van dochterlief op haar communiefeest.
Enkele foto’s van oma’s en opa’s op de schoorsteenmantel om de roots kenbaar te maken.
Tantes, ooms, neven, nichten ontbreken er niet tussen.

Het geheel laat een sterke familieband vermoeden.  En dikwijls is dit ook zo.  Niet zelden verbergen de foto’s echter geheimen.
De jubileumfoto van vader en moeder verbergt een vader die steeds maar weer ja-knikt om de lieve vrede te bewaren.  De foto van dochterlief op haar communiefeest laat niet vermoeden dat het kind ongelukkig is en de broodnodige moederliefde mist.
Oma en opa zijn op respectabele leeftijd maar kunnen niet zeggen een goede band te hebben met schoondochterlief.  Diezelfde schoondochter doet er alles aan de band tussen oma en opa en haar eigen dochter op een laag pitje te houden.  Waardoor oma en opa op hun beurt dan ook weer de minimale aandacht schenken aan het kind.

Oom Karel, die reeds een groot deel van zijn leven een geheim meezeult als een rugzak met een rotsblok in.  Als jonge snaak had hij een paar maand voor hij in het huwelijk trad één keer een wild avontuurtje gehad.  Één enkele keer, maar wel met levenslange gevolgen.  Hij heeft het pas enkele jaren later opgebiecht aan Tante Mientje.  Het gevolg van dat avontuurtje is nooit welkom geweest bij Tante Mientje.  Ook al wou oom Karel het zo graag. Tante Mientje heeft het hem nooit vergeven en weigerde pertinent “het kind” van die andere vrouw te ontvangen in hààr huis.  Maar ze hield van oom en bleef naast hem staan zoals het hoorde.  Ze bleef maar legde hem wel figuurlijk aan de leiband voor de rest van zijn leven.

Nichtje Carla, getrouwd met Stefan, de grootste nietsnut van het land.  In de zestien jaar samen is hij, ruim gerekend, vier jaar actief geweest op de arbeidsmarkt.  Vier jaar niet onafgebroken welliswaar.  Ze kochten een woning toen hij wèl werkte.  Kort daarop liet hij zijn werk opnieuw varen.  Sindsdien knokt Carla om aan het einde van de maand alle eindjes aan mekaar te knopen.  Stefan doet het goed voor de buitenwereld.  Hìj is dé man, dé coole kerel die steeds klaar staat om zìjn familie en vrienden een handje toe te steken.  Hìj is graag gezien door iedereen die het verhaal niet kent.  En Carla houdt zich sterk naar de buitenwereld toe, maar kwijnt stilletjes weg binnen hun vier muren.  Carla heeft het gehad met “verliezen”.  Carla heeft het, diep in haar hart, gehad met de liefde en het leven.  Maar ze bijt door.  Voor haar kinderen.  Haar kinderen zijn nu groot.  Carla verliest dan wéér een  stukje.

Familiefoto’s tonen mensen met een glimlach.  Gelukkige mensen.  Maar familiefoto’s kunnen op de achterkant uitgerust zijn met schrijnende verhalen.  Die achterkant ziet niemand, leest niemand.  Tot iemand in de foto voorgoed weg is. Tot iemand die foto ter hand neemt en hem toevallig omdraait en het werkelijke verhaal op de achterkant leest. Dan pas beseffen de familieleden hoe weinig ze wisten van hun familielid en dat de foto maar was wat het was:  een momentopname die geenszins een beeld van de werkelijkheid is.

 

Achter gesloten deuren

woonhuizenElke buurt heeft zijn bewoners.  En elke bewoner laat zich van zijn of haar beste kant zien naar de buitenwereld toe.  Zo is er de ideale echtgenoot en zijn werkende vrouw.  De buurman, steevast gehuld in het perfect zittende maatpak.  De overburen die de rust zelve zijn.  En nog vele anderen…

Maar alle bewoners leven achter gesloten deuren.  Die gesloten deuren verbergen het ware leven van de bewoners.

De ideale echtgenoot is al lang geen ideale echtgenoot of minaar meer voor zijn vrouw, maar slechts een echtgenoot op papier die binnenshuis met zijn vrouw omgaat als ware ze een kamergenote of zijn zus waar hij mee samen leeft.  Dit is al jaren zo.  Bijna zes, om precies te zijn.  Al sinds hij besloot niet meer te gaan werken.
Zij, zijn werkende vrouw, had maanden lang verboden gevoelens verborgen voor een ander, terwijl ze glimlacht naar haar eigen man en onhoorbaar zucht wanneer hij zich nog maar eens van haar afzondert.  Ze kunnen perfect naast mekaar leven in hun woning.  Hij boven, zij beneden.  Elk hun eigen leventje, elk hun eigen ding. Het enige moment dat ze nog samen doorbrengen is etenstijd en af en toe een televisieprogramma dat ze samen bekijken.  Hij voelt zich goed zo, ’t is goed zoals het is.  Zij is ongelukkig tot de zesde macht.  Tot ze naar buiten stappen.  Dan zijn ze een ideaal paar.  Waarom ze niet weggaat bij hem? Dat weten enkel zij en hij.  Er zal wel een gefundeerde reden zijn.

De buurman in zijn maatpak met zijn glimmend nieuwe BMW.  Zijn maatpak is een farce, zijn BMW een rad voor het ogen.  Maar wie goed kijkt door het zijraampje ontdekt dat, achter zijn gesloten deur, hij met tuinmeubels in de woonkamer leeft, zijn bed een matras is op de vloer in diezelfde woonkamer.  Nooit komt er iemand over de vloer.  Iemand die aanbelt raakt nooit verder dan de voordeur die enkel dan opengaat. Hij gaat steeds op bezoek.  In een maatpak en met zijn BMW.

De overbuurman en zijn vrouw zijn het rustigste paar uit de straat.  Tot mijnheer de overbuurman zijn masker iets te snel laat vallen en een stukje van zijn ware aard openbaart wanneer overbuurvrouw de garagepoort niet snel genoeg opent en hij zelf uit zijn boemboemcar moet stappen.  Met veel moeite blijft de garagepoort in de geleiders.  Haar fietsje, wat zij veronderstelt wordt uit de weg te zetten voor ze de garagepoort opent, wordt brutaal in een andere hoek gepleurd.  Sissend roept hij haar toe dat ze volgende keer haar luie kont sneller moet reppen.  Zij zwijgt en glimlacht. Een façade.  Hij rijdt zijn wagen naar binnen en zonder woorden sluit ze de garagepoort achter hem.  Maar niet voor ze nog even met een glimlach een blik de straat in werpt.  Even kijkend of niemand per ongeluk het schouwspel heeft gezien.

Ja, elke buurt heeft haar bewoners.  Alle bewoners hebben een beeld van mekaar en doen zelf al het mogelijke om zichzelf goed af te schilderen naar de buitenwereld toe.  Maar achter de gesloten deuren leven ze hun niet zo ideale leventje verder en proberen er het beste van te maken.

*elke overeenkomst met bestaande personen of gebeurtenissen is louter toevallig*