geheimen

Achter gesloten deuren

woonhuizenElke buurt heeft zijn bewoners.  En elke bewoner laat zich van zijn of haar beste kant zien naar de buitenwereld toe.  Zo is er de ideale echtgenoot en zijn werkende vrouw.  De buurman, steevast gehuld in het perfect zittende maatpak.  De overburen die de rust zelve zijn.  En nog vele anderen…

Maar alle bewoners leven achter gesloten deuren.  Die gesloten deuren verbergen het ware leven van de bewoners.

De ideale echtgenoot is al lang geen ideale echtgenoot of minaar meer voor zijn vrouw, maar slechts een echtgenoot op papier die binnenshuis met zijn vrouw omgaat als ware ze een kamergenote of zijn zus waar hij mee samen leeft.  Dit is al jaren zo.  Bijna zes, om precies te zijn.  Al sinds hij besloot niet meer te gaan werken.
Zij, zijn werkende vrouw, had maanden lang verboden gevoelens verborgen voor een ander, terwijl ze glimlacht naar haar eigen man en onhoorbaar zucht wanneer hij zich nog maar eens van haar afzondert.  Ze kunnen perfect naast mekaar leven in hun woning.  Hij boven, zij beneden.  Elk hun eigen leventje, elk hun eigen ding. Het enige moment dat ze nog samen doorbrengen is etenstijd en af en toe een televisieprogramma dat ze samen bekijken.  Hij voelt zich goed zo, ’t is goed zoals het is.  Zij is ongelukkig tot de zesde macht.  Tot ze naar buiten stappen.  Dan zijn ze een ideaal paar.  Waarom ze niet weggaat bij hem? Dat weten enkel zij en hij.  Er zal wel een gefundeerde reden zijn.

De buurman in zijn maatpak met zijn glimmend nieuwe BMW.  Zijn maatpak is een farce, zijn BMW een rad voor het ogen.  Maar wie goed kijkt door het zijraampje ontdekt dat, achter zijn gesloten deur, hij met tuinmeubels in de woonkamer leeft, zijn bed een matras is op de vloer in diezelfde woonkamer.  Nooit komt er iemand over de vloer.  Iemand die aanbelt raakt nooit verder dan de voordeur die enkel dan opengaat. Hij gaat steeds op bezoek.  In een maatpak en met zijn BMW.

De overbuurman en zijn vrouw zijn het rustigste paar uit de straat.  Tot mijnheer de overbuurman zijn masker iets te snel laat vallen en een stukje van zijn ware aard openbaart wanneer overbuurvrouw de garagepoort niet snel genoeg opent en hij zelf uit zijn boemboemcar moet stappen.  Met veel moeite blijft de garagepoort in de geleiders.  Haar fietsje, wat zij veronderstelt wordt uit de weg te zetten voor ze de garagepoort opent, wordt brutaal in een andere hoek gepleurd.  Sissend roept hij haar toe dat ze volgende keer haar luie kont sneller moet reppen.  Zij zwijgt en glimlacht. Een façade.  Hij rijdt zijn wagen naar binnen en zonder woorden sluit ze de garagepoort achter hem.  Maar niet voor ze nog even met een glimlach een blik de straat in werpt.  Even kijkend of niemand per ongeluk het schouwspel heeft gezien.

Ja, elke buurt heeft haar bewoners.  Alle bewoners hebben een beeld van mekaar en doen zelf al het mogelijke om zichzelf goed af te schilderen naar de buitenwereld toe.  Maar achter de gesloten deuren leven ze hun niet zo ideale leventje verder en proberen er het beste van te maken.

*elke overeenkomst met bestaande personen of gebeurtenissen is louter toevallig*