hardlopen

Het is jammer…

Hardlopen.  Twee weken geleden begon ik er opnieuw aan.  Na om en bij de twee jaar stilgelegen te hebben was zelfs drie minuten lopen een hap.  Ondertussen zitten we aan 4-5-7.  Ergens in de loop van volgende week zit er zelfs al een tientje tussen.
Hilarisch wetende dat ik ‘toen’ drie duurlopen per week deed van een uur en meer.  Ik houd mezelf dàt  voor ogen en houd ook vast aan mijn dubbele deadline: de vijf tegen de zomer, de tien tegen oktober/november.

Om het vege lijf wat aan te sterken werden de kettlebells er opnieuw bijgehaald.  Buikspieren, ik wist dat ik ze had en ze stonden er op zich niet slecht voor.  Maar alles kan altijd beter.  Vooral de rugspieren en de hamstrings mogen best wat aangesterkt worden.

Een van de vrouwelijke collega’s snapt het allemaal niet.  Haar denkwijze: “Je bent nu opnieuw single en je wil dat zo ook houden tenzij je toch nog die éne tegen het lijf zou lopen… dus waarom al dat gedoe nog?’  Haar enige sportmoment is dat van de voordeur naar de auto en omgekeerd.  Een trap mijdt ze alsof het het einde van haar leven zal inluiden wanneer ze er ook maar één voet op plaatst. Onlogisch dat ik langzaam aan mijn lichaam opnieuw begin af te beulen, zoals zij het noemt.  Waarom jezelf in het zweet werken om opnieuw uitgerust te raken met beginnend sixpackje als het toch is om de rest van je dagen als single door te brengen.

Waarom? Omdat ik geen uitpuilende billen in een spijkerbroek wil.  Omdat ik met zelfvertrouwen cocktailjurkjes wil kunnen dragen.   Zònder hulptoestanden à la corrigerend ondergoed aan te moeten schaffen.  Mijn god, die dingen zijn ècht wel übersexy – niet!
Omdat ik er niet wil bijlopen als een Benidorm Bastard van 75 met de bijhorende bloemetjesjurk en steunkousen eronder.
Omdat ik me opnieuw goed wil voelen in mijn vel.
Omdat ìk me goed wil voelen.  Punt.

Begrip kon mijn uitleg niet tot stand brengen.  Dat hoeft ook niet.
Ik hoef echt geen begrip van anderen wat dit betreft.
Het is jammer voor wie mijn motivatie niet wil snappen en zelf dag na dag het lichaam meer en meer wil laten uitzakken.
Want dat lichaam moet nog een gans leven mee en het is jammer wanneer je er niet wat zorg voor draagt.
Dàt is jammer…

 

Met volle moed

Ik ben gemotiveerd.  Begin dit jaar heb ik besloten opnieuw te gaan hardlopen.
Na twee jaar een luie bankhanger geweest te zijn kreeg ik de kriebels opnieuw te pakken.
Ik begin met mezelf een doel voor ogen te stellen: tegen de zomer aan wil ik opnieuw aan vijf kilometer zitten.  Tegen oktober/november wil ik graag de tien opnieuw malen.
Makkelijk zal het niet worden.  De eerste keer dat het trainingsschema aangepakt werd was samen met de nu ex. Die sleurde er me gewoon door.  Deze keer pak ik het in mijn eentje aan.  Ik moet dus iets vinden wat me extra motiveert, wat me er door sleurt zonder dat ik daarom in gezelschap hoef te lopen.

Ter voorbereiding kijk ik mijn uitrusting na.  Loopoutfits, loopschoenen, hartslagmeter, looppod… Alles functioneert nog steeds naar behoren stel ik vast.  Gelukkig.  Ik hoef alvast géén extra lastenpost in te calculeren.  Toch een meevaller.
De ideale muziek sprokkel ik bij mekaar tijdens mijn lunchpauzes op het werk.  Ook dit werkt motiverend.
Binnen de kortste keren is ook de geschikte app gevonden en weerhoudt niets me nog van start te gaan.

Ik prik voor mezelf het weekend van 14 januari op de kalender.  Dàt weekend zal het sowieso worden.  Zaterdag of zondag hangt nog af van de agenda van het weekend zelf.  Maar het staat vast: dat wordt mijn startweekend.  Tegelijk plan ik de rest van de week uit.  Maandag muziekles, dinsdag hardlopen, woensdag rustdag met muziek.  Donderdag hardlopen, vrijdag rustdag met muziek.  Mooi verdeeld, voldoende tijd om mijn lichaam rust te gunnen tussen de loopsessies door, voldoende tijd om de muzieklessen te blijven volgen en te oefenen.  Voldoende tijd om af en toe met fotografie bezig te zijn én bovenop het huishouden te zijn en blijven.
Een mooi gevulde week.  Genoeg gevuld om niet te veel te kunnen blijven stilstaan bij negatieve dingen en toch voldoende tijd vrij latend voor positieve, constructieve zaken.

Ik kijk er naar uit, ik heb er zin in.  Ik zal het gewoon met volle moed doen en ik zal er van genieten.