voornemens

Met volle moed

Ik ben gemotiveerd.  Begin dit jaar heb ik besloten opnieuw te gaan hardlopen.
Na twee jaar een luie bankhanger geweest te zijn kreeg ik de kriebels opnieuw te pakken.
Ik begin met mezelf een doel voor ogen te stellen: tegen de zomer aan wil ik opnieuw aan vijf kilometer zitten.  Tegen oktober/november wil ik graag de tien opnieuw malen.
Makkelijk zal het niet worden.  De eerste keer dat het trainingsschema aangepakt werd was samen met de nu ex. Die sleurde er me gewoon door.  Deze keer pak ik het in mijn eentje aan.  Ik moet dus iets vinden wat me extra motiveert, wat me er door sleurt zonder dat ik daarom in gezelschap hoef te lopen.

Ter voorbereiding kijk ik mijn uitrusting na.  Loopoutfits, loopschoenen, hartslagmeter, looppod… Alles functioneert nog steeds naar behoren stel ik vast.  Gelukkig.  Ik hoef alvast géén extra lastenpost in te calculeren.  Toch een meevaller.
De ideale muziek sprokkel ik bij mekaar tijdens mijn lunchpauzes op het werk.  Ook dit werkt motiverend.
Binnen de kortste keren is ook de geschikte app gevonden en weerhoudt niets me nog van start te gaan.

Ik prik voor mezelf het weekend van 14 januari op de kalender.  Dàt weekend zal het sowieso worden.  Zaterdag of zondag hangt nog af van de agenda van het weekend zelf.  Maar het staat vast: dat wordt mijn startweekend.  Tegelijk plan ik de rest van de week uit.  Maandag muziekles, dinsdag hardlopen, woensdag rustdag met muziek.  Donderdag hardlopen, vrijdag rustdag met muziek.  Mooi verdeeld, voldoende tijd om mijn lichaam rust te gunnen tussen de loopsessies door, voldoende tijd om de muzieklessen te blijven volgen en te oefenen.  Voldoende tijd om af en toe met fotografie bezig te zijn én bovenop het huishouden te zijn en blijven.
Een mooi gevulde week.  Genoeg gevuld om niet te veel te kunnen blijven stilstaan bij negatieve dingen en toch voldoende tijd vrij latend voor positieve, constructieve zaken.

Ik kijk er naar uit, ik heb er zin in.  Ik zal het gewoon met volle moed doen en ik zal er van genieten.

 

Voornemens

Met volle moed het nieuwe jaar in.  Lijnen, gezonder eten, meer bewegen,… Je hoort de voornemens weerklinken achter elke hoek.  Veel van die voornemens halen echter het eind van de maand niet en belanden op het volgend-jaar-dan-maar-een-nieuwe-poging stapeltje.
Ik moet uiteindelijk niet veel zeggen want van mijn goede voornemens van vorig jaar bleef op het einde van de rit òòk niets over.  Integendeel.  Na een rookstop van twee jaar ben ik opnieuw beginnen roken.  Stom, héél erg stom, maar het is nu eenmaal zo.  Mag ik de laatste evenementen in mijn leven daar de schuld van geven? Ik weet het niet.  Maar ik besluit wèl dat het zo niet verder kan.  Ik wil het nieuwe jaar niet starten zoals het oude is geëindigd.

De rust is ondertussen deels teruggekeerd en dat doet deugd.  Tijd om mezelf opnieuw bijeen te vegen, de brokken te lijmen en er volop tegenaan te gaan.  Maar wèl beseffend dat het nog een hobbelige rit zal worden het komende jaar.  Ik neem mezelf opnieuw in de hand en ga ervoor.

Regelmatiger mijn gitaar ter hand nemen en oefenen.  Nu ik geen rekening meer moet houden met iemand kan ik gewoon oefenen wanneer ik het wil. Regelmatiger oefenen, langer.  Tot ik uiteindelijk dat rifje in de vingers heb, de pentatonische toonladders vlot speel, vlotter improvisaties uit mijn mouw schud.  Want ik houd van improviseren, een solo in mekaar boksen.  Ik wil er beter in worden en stel mezelf als doel dat ik tegen de vakantie aan een hele stap verder moet staan.

Hardlopen, ik gà er gewoon opnieuw voor. Twee jaar geleden liep ik samen met de nu ex minimaal vijf kilometer per sessie en was aan het opbouwen naar tien kilometer toe.  Verre van een marathon, maar ik voelde me fysiek en mentaal goed.  Door een knieblessure en pijnlijke littekens door de winterkou bouwde ik een winterstop in.  Die winterstop liep op z’n zachtst uitgedrukt een béétje uit en duurt nu nog.  Punt erachter.  Ik kijk al mijn materiaal er op na en begin gewoon opnieuw van nul.  “Van couch potato tot 5K” noem ik mijn project.  Start to run app en playlist op de smartphone, loopoutfits verfrist.  Zo erg zin in. Het roken laat ik onderweg achter. En na de vijf opnieuw op naar de tien en meer.
Gelijk haal ik de kettlebells  er opnieuw bij.  De buik-, rug- en andere spieren mogen wakker geschud worden.  De energie mag terugkomen.

Mijn fotografie heeft ook te lijden gehad onder de gebeurtenissen.  Daar moet ik ook maar eens opnieuw wat aan doen.  Ideeën te over in mijn hoofd.  Uitwerken! Mezelf verplichten meer naar buiten te trekken en me meer toe te leggen op straatfotografie en landschappen.  De natuur in.  Er valt zòveel te ontdekken daar buiten.  Ik had al een paar opdrachten ingevuld vorig jaar en had me voorgenomen een volledig jaar enkel en alleen monochrome beelden in te dienen.   Ik mòet beter worden in monochroom, ik mòet durven mijn lens op mensen in de straat te richten, ik mòet de dingen opnieuw zien en de wereld in een frame zien.

2017 ga ik niet ondergaan zoals 2016. 2017 neem ik mijn leven in handen en mààk er wat van.

Succes met jùllie goede voornemens.  Gà er voor! Ik doe het ook!