Wat een gedoe…

Share with:

FacebookTwitter


Ik maak nu alweer meerdere maanden officieel deel uit van het zogenaamde Happy Singles Clubje.  En ja, happy ben ik heel zeker.  Dikwijls.
Sinds seconde één geniet ik van de ‘afwezigheid’ van de ex.  Geen moment mis ik hem.  Integendeel.
Ondanks de afstand tracht hij verder te manipuleren, maar ik kan er nu met veel meer gemak aan weerstaan en voluit ‘nee’ zeggen.  Ik geniet van de rust in huis zonder hem, het niet op de toppen van mijn tenen moeten lopen.

Tot twee keer toe trachtte de ex opnieuw in de woning in te trekken, tegen de afspraken in en met de nodige voorwendsels en leugens.  Geen haar op mijn hoofd dat dàt idee ook maar één seconde overwoog.  Ik wou de net teruggevonden rust niet in rook zien opgaan.

Ik ben echter niet gemaakt om alleen door het leven te blijven gaan.  Een Echte Happy Single for Life zal ik nooit worden.  De angst om opnieuw met mijn bek tegen de vlakte te gaan zit echter diep.  De wil die is er zeker. Maar het lijkt wel of ik niemand meer durf te vertrouwen.
Ik heb tevens de indruk dat in onze huidige maatschappij er niemand nog gewoon gaat voor een langdurige stabiele relatie.  Seks blijkt te primeren boven alles.  Enkele keren een pleziertje hebben en door naar de volgende.  Vooral niet te vaak met dezelfde persoon want dat zou wel eens nefaste gevolgen kunnen hebben.  Stel je voor dat er gevoelens zouden de kop opsteken. Dat kan niet, dat màg niet.

Dit vormt een extra bijkomende reden waarom ik zo voorzichtig ben.  Oh ja, er zijn mannen die wel eens op stap willen.  Een terrasje, biosje, of wat dan ook dat ze weten dat ik leuk vind…  Maar nog voor het zover is komt al snel naar boven waar ze werkelijk op uit zijn.  En daar stopt het dan ook direct voor mij.
Noem me ouderwets, antiek of wat dan ook: one night stands zijn niks voor mij.

Daar ontstaat een groot deel van mijn wantrouwen.  Wanneer ik een klik voel, komt gelijk de angst mee naar boven.  Is de klik wederzijds? Gemeend? Is het maar niet doen alsof om een home run te scoren?
Ik linkte dat gedrag tot nu toe aan tieners en twens.  Niets blijkt echter minder waar.  De prille dertigers, gelukkige veertigers, de vijftigers en -plussers doen lustig mee in deze nieuwe ‘trend’.  Een waar gedoe om je weg er tussen te vinden.

Daar val je dan midden in en moet je het kaf van het koren trachten of leren te scheiden.  Tegelijk moet je leren opnieuw vertrouwen krijgen en jezelf toch open te stellen.
Maar toch ook weer niet te veel zodat je niet de indruk geef easy te zijn.

Die gulden middenweg vinden is niet makkelijk.
Waarschijnlijk ‘voel’ je het wel wanneer je de juiste tegenover je hebt. Met wie de klik echt is voor beide.

Tot dan blijf ik maar lid van dat clubje en bouw mijn leven rustig uit.

Share with:

FacebookTwitter


 

One comment on “Wat een gedoe…

  1. Eddy Stevelinck 8 mei 2017 10:56

    wat moet komen komt vanzelf. Je merkt het wel als je er klaar voor bent.

     

Leave a Reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>